Mono - You Are There (2006)

Hier ben ik toch wel benieuwd naar, het hoesje is in ieder geval fraai

Mooie hoes, ja. Ik hoop dat ze dit keer eens wat vernieuwing toepassen in hun muziek. Even de zoekezel inschakelen.

Vernieuwing is minimaal, toch weer een geweldige plaat!
Benaderen met meester-producer Steve Albini hun live-geluid heel dicht...
4,5

leuke plaat, maar dit ken ik nou onderhand wel, de vernieuwing is wel heel ver te zoeken. Slecht is het niet maar dit staat ook allemaal gewoon op de eerste 3 mono-platen, en nog beter ook . 3,5*

had nog niet zoiets gehoord op vorige platen als moonlight and yearning. Ze verfijnen gewoon telkens waar ze goed in zijn, das ook kunst.
Getting to know thyselves...

Ik vind dit toch wel weer heel erg mooi en bijzonder. Iets ingetogener en minder luidruchtig dan de vorige albums, al zijn de geluidsmuren af en toe niet van de lucht.

Ja, ik ben wel blij met dit plaatje. Voor mij een van de mooiste platen van het jaar tot nu toe. 4*

Mono is monotoon

Mono zou je het Japanse broertje van Mogwai kunnen noemen. Ook Mono maakt languitgesponnen, spannende gitaarmuziek. De muziek is melancholisch, donker, orkestraal en bombastisch. En Mono is volledig instrumentaal, een verschil met het Schotse Mogwai dat heel soms naar de microfoon grijpt.

You are there verschilt wel van Mogwais laatste plaat Mr. Beast omdat uitgerekend op die plaat relatief korte nummer staan. Daardoor ontbeert die plaat soms de tergend langzame opbouw die dit soort muziek zijn spanning en verrassing kan geven. Vier van de zes nummer op You are there overtijgen de tien minuten-grens ruim.

Het recept van de Mono-nummers is bij al die lange nummers hetzelfde. De muziek zwelt heel langzaam aan en eenvoudige thema’s worden herhaald en herhaald. Als na enkele minuten de bekkens worden beroerd is dat het signaal dat het volume zal toenemen en dat een gitaareruptie volgt. In de langste nummers zitten doorgaans twee van die erupties waar Mono klinkt als een dreigende vulkaan die meermaals uitbarst.

Het recept kán leiden tot heel spannende muziek, maar juist hier zit Mono’s zwakte. De nummers lijken te veel op elkaar en de variatie tussen en binnen de nummers is te gering. Dat is zonde, want ik heb de indruk dat de jongens van Mono het wel in zich hebben. Je mist toch de variëteit van Mogwai en de creativiteit van Sigur Rós. Het doet het goed op de achtergrond, maar voor intensieve luisterbeurten is dit alles toch te monotoon.

Mono maakt sinds jaar en dag al platen van het type post-rock waarvoor ik in mijn hart een knus plaatsje heb ingeruimd. Al met Hey, You! kon de band bij mij niet meer stuk, en de vervolgplaten deden hier elke keer een schepje bovenop. Walking Cloud... uit 2004 was wederom een prachtplaatje en op You Are The post-rockt men weer vrolijk (nou ja) door. Deze release ligt inderdaad in het verlengde van de eerdere platen, maar ik kan daar enkel blij om zijn. Mono is misschien niet vernieuwend, maar bakt wel weer verdomd prachtige nummers volgens hun goede oude recept. Tevens staat het in zijn geheel weer als een huis. Bedankt dame en heren, ik ben weer eens om. Voorlopig 4*, maar een 4.5* zit er dik in.

Mono kan mij nog altijd bekoren, maar dan enkel met hun nummers die na een tijdje openbarsten. Vind er 3 terug op you are there, en het laatste gaat me te melodieus.
Meeste "rustige" nummers (ook op vorige platen)beginnen te vervelen. You are there vind ik dan ook een vervolg op hun andere platen, met under the pipal tree toch nog steeds als uitschieter. Bij mono is het iedere keer hoopvol wachten op een uitbarsting van een song, komt die er niet, forward ik ontgoochelend naar een volgend.

Don't forget: op 12 december in de AB in Brussel. Met in het voorprogramma het schitterende Madensuyu! Het belooft een zeer aangename avond te worden!

Een van m'n eerste en een van de beste post-prog albums die ik beluisterd heb.
Dit album toevallig gaan luisteren naar een positieve recensie op een site die ik met grote regelmaat even bezoek voor de goede recensies.
Het eerste nummer begint rustig, zwelt langzaam aan in volume en doet me denken alsof ik achtervolgd word, alsof ik in grote paniek moet rennen voor een eng iets waar ik niks vanaf weet. Dit tot ongeveer 3:30, een hemels klinkend en zeer verslavend stukje gitaarspel komt het nummer verrijken, het nummer begint ruimtelijke en hemels te klinken, zoals de hoes zeg maar.
Langzaam bouwt het nummer op tot ongeveer 6 minuten, hier word het steviger maar houd z'n immens mooie sfeer.
Dit bouwt op tot een enorme eruptie van geweld, komt daarna langzaam tot rust om vervolgens weer de aanval te openen. Vervolgens laat het eerste nummer de luisteraar achter met het gevoel er in getrapt te zijn: waar je eerst nog vluchte in paniek was j afgeleid door de hemelse klanken maar achterin het nummer ben je toch gegrepen door waar j dacht voor te willen vluchten.
Het 2de nummer laat je tot rust komen, sfeervol word je naar het 3de nummer geleid, deze bouwt wederom langzaam op om tot weer een uitbarsting te komen.
Dit nummer is rauwer dan wat we eerst gehoord hebben, het schijnt afgelopen te zijn met de hemelse klanken word je duidelijk gemaakt, maar voor mensen die de moeite nemen horen schitterende melodieen zich ontvouwen na meerdere malen luisteren. Wat volgt is het titel nummer. Het wachten is op de uitbarsting natuurlijk maar een echte uitbarsting zal niet komen. Het hemelse stukje gitaar is terug gekomen dit maal in een andere gedaante teruggekeerd op aarde, maar direct hartelijk ontvangen door mij. Het helpt opbouwen tot een zwelling van volume maar een eruptie blijft uit, geen snoeiende gitaren of bezetene drums, waar je denkt dat deze komen word je meegevoerd naar een paradijsje lijkt het, heerlijk tot rust komen en ontspannen. Het 5de nummer is wederom een tussendoortje, een rustpunt of een reisje naar weer een schitterend lang nummer. De eindbestemming is blijkbaar het 6de en laatste nummer. Het beste nummer van het album word gekenmerkt door een constant dreigende gitaar. Langzaam word er weer opgebouwt, zachtjes dreigend maar oo, zo mooi. waar je het totaal niet verwacht word je opgeschrikt door een gitaar die lijkt te zijn ontsnapt aan de mooie klanken die tot dan te horen waren. Dit is niet de voorbode van vroegtijdig geweld maar er is een schitterend stukje melodieuse orchestrale muziek te horen. Dit duurt niet lang of het word alweer overgenomen door dreigende gitaar klanken. Dit bouwt zich vervolgens in gestaag tempo uit om tot een laatste eruptie te komen en de luisteraar in bewondering achter te laten. De sfeer en spanning op dit album is geweldig en het geheel klinkt als langzaam neerdwarrelende sneeuw.

Postprog? Die term kende ik nog niet... Bedoel je niet gewoon postrock?

Enthousiaste recensie trouwens.

dankje , nee ik bedoel wel degelijk postprog, heb alleen geen idee meer waar ik dat ooit gehoord/gelezen heb.
En die term vond ik veel beter passen dan postrock, dit vind ik toch wel progresieve muziek, kijkend bijvoorbeeld naar de opbouw en lengte van de nummers en het type muziek vind ik het meer prog dan rock, vandaar.
maar ik zal voortaan weer de officiele benaming gebruiken

Noem het hoe je wilt hoor, als het in jouw beleving postprog is, dan maakt Mono postprog.

Een stijlkenmerk van postrock is overigens ook dat er geen standaard songstructuren zijn (en vaak ook lange nummers), dus er zijn gewoon nogal wat overlappen tussen beide 'genres'.

dit album eindigd in m'n eindejaars lijstje op nr. 4 trouwens

Ik vind hun albums wel goed.
Maar ik kan ze pas beoordelen op hun live performance omdat het geluid op de CD verreweg niet in de buurt komt van hun live-geluid.

er zijn maar weinig bands die live beter klinken dan op CD
wat voor mij betekend dat dit juist de echte artiesten zijn.

De laatse plaat van Sickoakes en deze cd. beide voorspelbare post-rock volgens het GSY!BE recept. en beide van zéér hoogwaardige kwaliteit. Waar Explosions in the Sky begin dit jaar faalde (IMO), is You are There óók een standaard, nergens verrassend werk maar ik heb er afgelopen jaar heel veel plezier aan beleefd. Toen ik net even iets vochtigs uit mijn ooghoeken moest vegen bij Are You There? kon ik de 4,5* niet onder stoelen of banken steken.

Voor mij heerlijke wegdroommuziek. 'Are You There?' steekt er wel met kop en schouders bovenuit.

De andere werken staan al op mijn verlanglijstje.

just is just

hoewel sickoakes net dat ietsje meer aan hun muziek toevoegt....

hopelijk brengen deze jongens snel nieuw werk uit!!

ik wil juist helemaal niet dat ze vernieuwen, bij deze band weet je gewoon wat je krijgt.
pak nou het titelnummer - are you there - prachtig, niks geen climax gewoon een melodie vol melancholie, weemoed op z`n best.

ik zou niets anders willen.

tip: de leuke dvd The Sky remains The Same As Ever kost je 12 euro met verzending bij het label (Temporary residence), en ik had 'm na 4 dagen in huis (vanuit de USA).

ik had het gezien bij het laatst gekocht topic, wat staat er zo al op die dvd?

Concertopnamen en het tourleven, sfeervol opgenomen. het geluid gaat bij de hardere stukken wel de mist in maar over het algemeen ben ik erg tevreden.

ik heb hem via bol.com voor een kleine 20 euro.

De prachtige hoes lijkt de titels van alle tracks te weerspiegelen: op de voorkant zie je The Flames Beyond The Cold Mountain, op de achterkant een meisje met een hartje op haar jurk (A Heart Has Asked for the Pleasure), dat er wel smachtend (Yearning) uitziet. 'Are You There?' is natuurlijk de vraag die hoort bij het antwoord dat door de albumtitel wordt gegeven, en The Remains of the Day en Moonlight (maan op de achterkant van de hoes) komen ook mooi terug. Nou ja, ik verzin het ter plekke maar misschien hadden ze het zelf wel zo bedacht.

Dan over de muziek zelf: het eerste nummer bouwt op een geweldige manier een beklemmende sfeer op en gaat vervolgens naar een climax. Toen ik dit voor het eerst na aanschaf luisterde dacht ik: 'ja, wel een aardige climax, maar ik had eigenlijk nét iets meer verwacht'; gelukkig werd ik niet lang daarna opgeschrikt door een geweldige muziekeruptie, waarna er een glimlach om mijn mond verscheen en ik dacht: 'ja, dit is goede muziek'. Het is precies zoals voltazy hierboven zei: je vlucht in paniek, denkt vervolgens dat je veilig bent, maar wordt uiteindelijk alsnog gepakt.

Op het daaropvolgende nummer komen allemaal mooie klanken; ik wachtte eerst op een climax, maar die kwam er niet. En uiteindelijk bleek dat dat terecht was: Mono creëert een mooi evenwicht tussen nummers met uitbarstingen en rustpunten.

In het derde nummer schrik ik me (bij het juiste volume) vaak lam op 7:35; heerlijk. Ook de nummers daarna zijn geweldig uitgekiend en opgebouwd, met het prachtige emotionele Are You There?, het mooie rustpunt The Remains of the Day, en de fijne afsluiter Moonlight. Ik heb eigenlijk geen zwak punt kunnen ontdekken, dus ik maak er 5* van! Daarbij moet wel aangetekend worden dat dit mijn eerste Mono-album is, en ik hem ook nog maar een stuk of 5 keer heb beluisterd. Wijzigingen voorbehouden.

Een paar dagen geleden keek ik op mijn stemoverzicht, bij de 5*-albums. "HUH? Heb ik dat album van Mono 5 sterren gegeven?" (Ik geef namelijk niet zo gauw 5* aan een album. )

Vandaag luisterde ik naar Miles Davis, en toen het album dat ik luisterde afgelopen was, ging mijn mp3-speler door naar de map die er alfabetisch op volgde. En, je raadt het al: dat was Mono. Mooie gelegenheid om dit album te herevalueren.

En wat bleek? Ik vind hem nog steeds geweldig. Ik moet af en toe nog steeds schrikken van die plotselinge uitbarstingen; geweldig. En voor de rest is het ook gewoon één en al emotie. Niets dan lof over dit album.

Eén keer geluisterd en krijg al de tranen in m'n ogen zo prachtig sommige tracks zijn. Muziek wordt zelden mooier en sfeervoller dan dat overweldigende laatste nummer. Voorlopig nog voorzichtig qua oordeel, maar ik zie dit nog zeker meer worden.

Wordt steeds beter! De derde keer luisteren op dit moment en ik moet toch even al mijn bezigheden staken om de climax van Yearning te bewonderen. Zometeen Are You There? die wordt hier nog iets hoger aangeprezen

nu voor de eerste keer geluisterd (bedankt voor de tip mensen!)...klinkt zo op t eerste gehoor aardig goed! vooral de lange nummers, met die heerlijke uithalen! het laatste nummer vind ik een mooie afsluiter van dit album! zal m nog wel een paar keer luisteren, maar geef hem nu een 4.

Voor iets anders dan de sfeer moet je het, geloof ik, op dit album niet doen, maar de sfeer stáát er wel.