Mono - You Are There (2006)

Mono is monotoon

Mono zou je het Japanse broertje van Mogwai kunnen noemen. Ook Mono maakt languitgesponnen, spannende gitaarmuziek. De muziek is melancholisch, donker, orkestraal en bombastisch. En Mono is volledig instrumentaal, een verschil met het Schotse Mogwai dat heel soms naar de microfoon grijpt.

You are there verschilt wel van Mogwais laatste plaat Mr. Beast omdat uitgerekend op die plaat relatief korte nummer staan. Daardoor ontbeert die plaat soms de tergend langzame opbouw die dit soort muziek zijn spanning en verrassing kan geven. Vier van de zes nummer op You are there overtijgen de tien minuten-grens ruim.

Het recept van de Mono-nummers is bij al die lange nummers hetzelfde. De muziek zwelt heel langzaam aan en eenvoudige thema’s worden herhaald en herhaald. Als na enkele minuten de bekkens worden beroerd is dat het signaal dat het volume zal toenemen en dat een gitaareruptie volgt. In de langste nummers zitten doorgaans twee van die erupties waar Mono klinkt als een dreigende vulkaan die meermaals uitbarst.

Het recept kán leiden tot heel spannende muziek, maar juist hier zit Mono’s zwakte. De nummers lijken te veel op elkaar en de variatie tussen en binnen de nummers is te gering. Dat is zonde, want ik heb de indruk dat de jongens van Mono het wel in zich hebben. Je mist toch de variëteit van Mogwai en de creativiteit van Sigur Rós. Het doet het goed op de achtergrond, maar voor intensieve luisterbeurten is dit alles toch te monotoon.

De prachtige hoes lijkt de titels van alle tracks te weerspiegelen: op de voorkant zie je The Flames Beyond The Cold Mountain, op de achterkant een meisje met een hartje op haar jurk (A Heart Has Asked for the Pleasure), dat er wel smachtend (Yearning) uitziet. 'Are You There?' is natuurlijk de vraag die hoort bij het antwoord dat door de albumtitel wordt gegeven, en The Remains of the Day en Moonlight (maan op de achterkant van de hoes) komen ook mooi terug. Nou ja, ik verzin het ter plekke maar misschien hadden ze het zelf wel zo bedacht.

Dan over de muziek zelf: het eerste nummer bouwt op een geweldige manier een beklemmende sfeer op en gaat vervolgens naar een climax. Toen ik dit voor het eerst na aanschaf luisterde dacht ik: 'ja, wel een aardige climax, maar ik had eigenlijk nét iets meer verwacht'; gelukkig werd ik niet lang daarna opgeschrikt door een geweldige muziekeruptie, waarna er een glimlach om mijn mond verscheen en ik dacht: 'ja, dit is goede muziek'. Het is precies zoals voltazy hierboven zei: je vlucht in paniek, denkt vervolgens dat je veilig bent, maar wordt uiteindelijk alsnog gepakt.

Op het daaropvolgende nummer komen allemaal mooie klanken; ik wachtte eerst op een climax, maar die kwam er niet. En uiteindelijk bleek dat dat terecht was: Mono creëert een mooi evenwicht tussen nummers met uitbarstingen en rustpunten.

In het derde nummer schrik ik me (bij het juiste volume) vaak lam op 7:35; heerlijk. Ook de nummers daarna zijn geweldig uitgekiend en opgebouwd, met het prachtige emotionele Are You There?, het mooie rustpunt The Remains of the Day, en de fijne afsluiter Moonlight. Ik heb eigenlijk geen zwak punt kunnen ontdekken, dus ik maak er 5* van! Daarbij moet wel aangetekend worden dat dit mijn eerste Mono-album is, en ik hem ook nog maar een stuk of 5 keer heb beluisterd. Wijzigingen voorbehouden.

Aardig plaatje, net als ongeveer alles wat ik tot nu toe van Mono gehoord heb, maar het weet me nergens te raken. Ik mis bovendien een identiteit, net als bij veel instrumentale bands (Russian Circles is in dit genre een uitzondering). Daarom een 3*.