Modest Mouse - The Moon & Antarctica (2000)

De versie met de witte hoes heeft dacht ik de nummers die hierboven vermeld staan als 'niet op elke versie van dit album aanwezig'.
Enfin, ik trap waarschijnlijk een open deur in maar dit is zo een goed album hé. In tegenstelling tot bij een aantal andere users hierboven en in tegenstelling tot bij andere releases van deze groep greep The Moon & Antarctica mij overigens wel vrijwel onmiddellijk bij het nekvel. Favoriete nummers aanhalen heeft weinig zin want dit zit consistent op hoog niveau, ik zou er verdorie bijna de 5 sterren voor bovenhalen.

deze blijft met de albums van Flaming Lips en Yo La Tengo en zeker ook dat van Campag Velocet bij het beste van de tegenwoordige tijd behoren....

ja eigenlijk al een aantal jaar achterstand maar de muziekgeschiedenis heeft nog maar een fractie van zichzelf blootgegeven, steeds bezig met hiaten op te vullen en ik blijf er maar ontdekken..

Wild Packs of Family Dogs is eigenlijk pure literatuur.

Vind juist dat dit prachtig nummer, voor mij langer mocht blijven duren.
Hou wel van nummers die verder kunnen worden "uitgemolken" en dat is er zo één.

Beoordeling van het album volgt later, maar denk dat deze goed op weg is voor de maximum score!!

Ongelooflijk inderdaad

Ook míjn meest onderschatte Modest Mouse plaat.

Nadat Good News For People Who Love Bad News en We Were Dead Before We Even Sank bezonken (of moet ik gezonken zeggen...) waren, ging ik maar eens op zoek naar de rest van deze heren. Viel dat effe tegen. Afijn, even doorbijten was een koud kunstje en hoppa, drie nieuwe favoriete platen erbij. Natuurlijk achteraf gezien ook een stuk beter dan de laatste twee. Maar goed, deze viel pas als allerlaatste, beetje het Yak-syndroom (zie vorige pagina). Blijven luisteren, blijven luisteren en daar is-ie dan: The Moon & Antarctica!

Wie even doorzet, vindt hoogtepunten alom. Te beginnen met het prachtig inleidende 3rd Planet. Of het heerlijk speelse Tiny Cities Made Of Ash. Of het epische The Stars Are Projectors. Het beste nummer? Het wanhopige Alone Down There. Kippenvel (en live nog beter!). Grappig, mijn minst favoriete Modest Mouse is inmiddels mijn tweede favoriet van de band geworden (achter The Lonesome Crowded West). Fantastische plaat.

Dit album eens geprobeerd naar aanleiding van de top10 van de 2000's van ptichfork en ik moet zeggen dat ik zeer blij verrast ben.
Het doet me denken aan een wat duistere versie van dEUS. Het album is naar mijn idee wel een tikkeltje aan de lange kant, maar over een paar maanden zou deze zo maar eens in mijn top 10 kunnen verschijnen. Voor nu een *4.

in de eerste luisterbeurt: WOW! 't pakt me meteen. Dit wordt een blijvertje. Bij 't derde nummer sta ik gewoon te stuiteren van plezier!

Zo, dat wilde ik gewoon ff kwijt....

Ik had deze opgepikt uit de decennium lijstjes en ik zag de hoge score hier. Ik moet zeggen dat het bij vlagen lekkere catchy en best originele rock is, maar dat wordt afgewisseld met stukken minder geslaagde experimenten. Ik heb soms het gevoel dat de heren wel erg hun best doen om artistiek verantwoorde muziek te maken. En dat leidt tot minder goede en soms zelfs saaie nummers en enige irritatie bij de luisteraar.

Alles bij elkaar wel aardig en dat is dan toch wel een tegenvallertje.

Modest Mouse maakt altijd goede albums en dit is zeker 1 van de betere. Na de eerste luisterbeurt heb ik al een paar favoriete nummers.

De golvende sound van ''Gravity Rides Everything'' vind ik gewoon fantastisch. Het blijft in m'n hoofd rondspoken.

Voorlopig een 4.5*, maar dit kan veranderen zodra ik hem al wat beter ken.

Als je de experimenten op dit album minder kan waarderen kun je misschien beter The Lonesome Crowded West of misschien Good News for People Who Love Bad News eens beluisteren. Daar ligt de nadruk iets meer op het liedje, ook al blijft er altijd een bizarre Modest Mouse-twist aan kleven.

The Moon & Antarctica is een fantastische plaat. Net zoals The Lonesome Crowded West een ware parel. Hier staat uiteraard geen Teeth Like God's Shoeshine op maar het geheel is toch net iets "verzorgder". Samen met Kid A en Lift Yr. Skinny Fists Like Antennas to Heaven het allerbeste van 2000. Al reken ik Pop Trash van Duran Duran daar maar al te graag bij.

Dit is zonder twijfel mijn favoriete Modest Mouse album. Hun Magnum opus. Vanavond staan ze in de Melkweg, dan zie ik ze eindelijk voor het eerst live. Ben enorm benieuwd, want hier wacht ik al zo'n zeven jaar op.

Laat ons weten hoe het was en welke nummers er werden gespeeld?

Vier nummers van dit album, sir (1,2,5 en 11). Paper Thin Walls zetten ze een keer of vijf achter elkaar in, omdat een persoon vooraan met weinig benijdbare intelligentie doorlopend om dat nummer smeekte .

Volgens mij speelden ze Paper Thin Walls zo vaak omdat ze daar gewoon zin in hadden.
Erg gaaf overigens dat ze dat deden en ook een beetje variaties op dat nummer maakte. Toch een van de leukere, maar niet beste, nummers op dit album.

Heb dit album geluisted, en het klonk echt geweldig. Iemand enig idee waar ik dit album kan aanschaffen? Ik zit te zoeken op verschillende sites. Maar ik vind telkens alleen de vinyl.

Hoop dat iemand het weet.

Op o.a. discogs: Modest Mouse - The Moon & Antarctica (Vinyl, CD) - Buy at Discogs Marketplace

en musicstack: Modest - Vinyl Records, CDs and LPs - musicstack.com

Top, bedankt voor de snelle reactie! Maar volgens mij heb je voor die site een creditcard nodig. En die heb ik helaas niet. Toch maar achteraan gaan, want draai het album de hele dag.

Ik vind het album geweldig.

Je hebt niet altijd credit cards of paypal nodig. Europese verkopers bieden vaak Bank Transfers aan. Gewoon es goed door bladeren.

En inderdaad, dit is een geweldig albam.

The Moon & Antarctica is toch een niveau minder dan het vorige album The Lonesome Crowded West. De veelal korte nummers op het album beklijven wat minder en het aantal hoogtepunten is schaarser. Niettemin bevat het album genoeg moois of van te genieten. De relatieve rustige nummers Lives, Gravity Rides Everything en 3rd Planet beschouw ik als de beste nummers en ook Dark Center of the Universe hoort daar zeker bij. Dit album wordt veelal het meest ambiteuze album van Modest Mouse genoemd, maar het beste album is het wat mij betreft dus niet.

Ook T&A is een weergaloos album van Modest Mouse! Jammer dat het rauwe gitaarwerk van Lonesome Crowded West weg is, maar knap dat de band het aandurfde om voor een andere sound te kiezen. Mijn favoriet is het magnifieke desolate 'Life Like Weeds' dat enkele van de beste lyrics bevat die ik ooit gehoord heb.

Walgelijk goed weer. Derde hoogvlieger op een rij voor deze jongen.

Nee, blijft mijn minst favoriete Modest Mouse plaat (maar de band is zo goed dat dit nog altijd wel echt de moeite is ). Ik vind het gewoon een té makke bedoeling, waardoor ik er mijn aandacht niet kan bijhouden. Het wilde van de eerste twee platen is een beetje weg... Meer nummers zoals What People Are Made Of, graag... Er is zijn ook amper nummers die er echt uitspringen, dat hebben alle andere albums wel. A Different City en I Came as a Rat zijn bv. zeldzame hoogtepunten, maar die halen het ook weer niet tegen de hoogtepunten van de andere platen.

Dark Center of the Universe is toch ook wel een hoogtepunt. Mag ik dan concluderen dat je hun laatste worp beter vind dan deze hier?

Dark Center... is idd ook nog een hoogtepunt, maar bv. 3rd Planet daar loop ik niet zo mee weg als de meesten hier. Ik heb mn Modest Mouse gewoon graag schreeuwerig...

Nieuwe plaat nog niet gehoord, eerst nog eens alle oude platen herbeluisteren

20 jaar later. Onmiskenbaar niet van deze tijd, maar tegelijkertijd tijdloos. Volgt u het nog?

Aangezien anderen het vaak al beter verwoord hebben zal ik er zelf niet veel meer aan toevoegen. Behalve dan dat het opmerkelijk is dat er al bijna vijf jaar niets gezegd is bij dit geweldige album.

The Moon & Antarctica by Modest Mouse (Album, Indie Rock): Reviews, Ratings, Credits, Song list - Rate Your Music - rateyourmusic.com

Als je voor de zoveelste keer geen enkele flaw hoort en alleen maar perfecte songs, lijkt me een verhoging van 4,5 naar 5 broodnodig.

Ik beluisterde dit album voor het RYM top-250 review topic – anno augustus 2022 was dit RYM #219

Modest Mouse is een van die groepen die me altijd wel sterk overkomt bij beluistering van losse nummers, maar waarvan de uitgebreide discografie vol albums van een uur of langer me altijd afschrikt. Alle albums scoren vrij goed bij hetzelfde niet-zo-heel-selecte gezelschap en ik heb kortgezegd geen idee waar ik zou moeten beginnen. Dus begin ik helemaal niet. Maar nu, met de RYM-lijst, moet ik gelukkig wel. En grappig genoeg blijft precies datzelfde gevoel een beetje hangen na veelvuldig beluisteren van The Moon & Antarctica.

Dit is lekkere muziek als je moe bent. Een kwalificatie die ik overigens nooit eerder aan welke plaat dan ooit heb gegeven, en die mezelf ook wat verbaast. Na een drukke werkdag word ik makkelijk in dit consistente en uniforme papje van strak en goed uitgevoerde songs gezogen. Een plaat met fris gitaargeluid, flarden tekst en motiefjes die blijven nadreunen in mijn wazige hoofd. Voor veel artiesten is het lastig om een coherente plaat te maken die niettemin een uur lang blijft boeien, maar Modest Mouse beheerst dat heel goed – de plaat wordt zelfs beter na het einde toe, alsof je de eerste helft van de plaat nodig hebt om het geluid lekker op je te laten inwerken, waarna het in de tweede helft geland is. Ik weet niet waarom, maar als ik weinig energie heb klinkt de sound een stuk specialer en aparter dan als ik alert luister. Alsof mijn eigen sluimertoestand aansluit op die van het album, dat zich ook best meanderend voltrekt.

Als ik alerter en bewuster luister gaan me de details en structuren meer opvallen, en realiseer ik me dat ik ‘The Moon & Antarctica’ niet erg spannend vind. Ik lees rond dit album over experimenten maar hoor er eigenlijk geen - dit zit voor mij juist aan de minimumgrens van een 'plain' rockplaat waar geen hele speciale dingen gebeuren. Binnen die ruimte vind ik het een sterke plaat, maar hij is wel erg afgebakend en rechtdoorzee naar mijn smaak. De ruimtethematiek is consistent en gedetailleerd uitgewerkt, maar de literaire kwaliteiten die Modest Mouse hier en daar worden toegedicht onderschrijf ik niet. De heelalreferenties zijn naar mijn gevoel niet beter uitgewerkt op dan pakweg een ‘Sterrenstof’ en spreken me ook niet aan op een dieper emotioneel niveau. De zanger komt zelfs een beetje als een wijsneus over, wat me vooral opvalt als ik goed ga luisteren.

Deze Modest Mouse plaat moet op gang komen waarbij de tweede helft als een trein loopt en heel prettig voorbij glijdt. Niettemin voelt hij muzikaal te doordeweeks en afstandelijk voor een echt hogere score, waar bijvoorbeeld The Microphones in dit geluidshoekje naar mijn idee interessanter uit de hoek komt en vooral emotioneel meer raakt. Ook een Yo La Tengo komt in hetzelfde straatje dichterbij mijn gevoel. Daarmee is het een lekkere plaat die je makkelijk veel kunt draaien, maar waarvan de vermeende genialiteit me vooralsnog ontgaat.

3.5*