Devin Townsend - Terria (2001)

Interessante muziek. Buiten de vergetelijke intro start de plaat met twee dijken van nummers, om vervolgens iets in te zakken naar een niveau dat nog steeds interessant is, maar wat vaker schippert tussen boeiend en minder interessant. Zo bevat Deep Peace een aardige melodieuze zang maar komt er halverwege een fijne weidse gitaarsolo die de melodie in de schaduw zet. Canada heeft iets baldadigs, alsof een groep kwajongens op oorlogspad gaat. Doet me ook een beetje denken aan Amplifier's Panzer (van het titelloze debuut). The Fluke begint opvallend luchtig maar bevat - net zoals enkele andere nummers - passages waarin het wat minder interessant wordt. Denk aan bepaalde zanglijnen en muzikale intermezzo's. Leuk, maar het laat mijn aandacht even verslappen. Sterker nog, de laatste anderhalve minuut van The Fluke duurt echt veel te lang. Misschien is dat om een brug te slaan naar het relatief zoete Nobody's Here, maar dat is geen excuus om dan anderhalve minuut lang amper iets van belang te laten horen.

De Hidden Track (tenminste, zo geeft Spotify 'm aan; ik zie dat 'ie gewoon Humble heet) is ook het vermelden waard. Een bijna gezellig gitaarriedeltje dat op precies anderhalve minuut een kleine omslag maakt door een minuut of vier een zeer sferische loop in te zetten van een fragment uit een liedje dat me aan Dylan's Subterranean Homesick Blues doet denken, vertroebeld door een psychedelische sluier van stoffige grijstinten.

Wat ik dus de afgelopen tijd heb gehoord is een plaat die, ondanks de dipjes, een erg aantrekkelijk geluid voortbrengt. De volle sound voelt warm aan, de gitaarriffs prachtig en de zang gevarieerd. Townsend gaat af en toe bijna over de schreef door een bombastisch stemgeluid op te zetten die me laten denken aan symphonische metal of iets dergelijks, maar vreemd genoeg blijft het over de gehele linie acceptabel. (Ik spreek voor mezelf overigens.) Dat maakt 'ie goed door op precies de juiste momenten wat gekrijs en zuivere zang te laten horen. Mooie afwisselingen die, hoewel ze mijlen ver van elkaar vandaan liggen, toch een geheel vormen. Een overall beoordeling zal tussen de 3,5 en een 4 sterren liggen, waarbij mijn stem sterk neigt naar vier sterren. Bij deze dus: 4 sterren.

Maar weer eens uit de platenkast getrokken. De echte dit keer, niet de virtuele. Terria blijft één van de betere werkstukken van meneer Townsend. Het is een bij vlagen imposant en altijd boeiend album, avontuurlijk en zeer divers. En de machtige geluidsmuur die zoals altijd wordt neergezet is geweldig. Tegen het einde is de rek er wel een beetje uit, vooral wanneer de flauwe afsluiter Humble zich aandient, maar tot die tijd valt er veel te beleven.

Mijn kennismaking met Devin, en naar mijn mening nog steeds een hoogtepunt in zijn oeuvre. Wel moet ik toegeven dat ik bij herbeluistering van dit album een beoordeling van 5 sterren net teveel vindt, omdat naar het einde het album wat van zijn magie verliest, al is afsluiter Stagnant weer een topnummer (Humble beschouw ik niet als volwaardige track. Het staat ook niet voor niets niet vermeld op diverse uitgaven van dit album).

Met name eerste deel van het album is is overweldigend, mede dankzij de krachtige, volle productie. Stevige tracks als Mountain en Earth Day, maar ook de wat meer dynamische tracks klinken overtuigend en denderen uit je speakers.

Score 92/100

Dit album blijft met afstand zijn beste vind ik, en ben bang dat hij dit ook niet meer gaat overtreffen. Vernieuwend, magistraal en meeslepend, in feite gewoon een progressive rock album, maar wel een hoogst originele, intens en briljant geproduceerd. Een klassieker in het genre. 4,5 ster