Joe Satriani - Surfing with the Alien (1987)

De grote doorbraak voor Satriani, hij kreeg zelfs voor het nummer "always with you,always with me"een Grammy.Deze cd staat vol met unieke gitaarsongs en lekkere melodieën . Hij bewijst op deze plaat dat hij de enige waardige opvolger is van Eddie van Halen.

De plaat waarmee ik kennis met Satch maakte. De lekker in het gehoor liggende, up-tempo rockers "Surfing With the Alien" en "Crushing Day" waren voor mij halverwege jaren '90 de reden om meer te gaan luisteren. En het hele album is denk ik inmiddels tot een klassieker uitgegroeid. "Ice 9" klinkt altijd zeer 'cool' en ook kunnen we genieten van rustigere gitaar-virtuoso ballads als "Circles", "Midnight" en "Always With Me, Always With You".

Ondanks dat ik dit album nog maar zelden luister (het is allemaal wat saaier geworden om te luisteren; echt in de 80's blijven hangen vind ik) blijft het een puik album. 4*

Mijn voorkeur gaat niet uit naar dit vroegere werk van Joe Satriani. Nee, hoe nieuwere Joe-muziek, des te smakelijker!!! Maar ik ken genoeg mensen die het daar niet mee eens zijn en alleen dit album te pruimen vinden.

Alle songs liggen goed in het gehoor, maar de eerste drie nummers zijn echt geweeldig!

Dit vind ik samen met The Extremist het beste album. Terwijl ik helemaal niet zo gek ben van super supersnel gitaarwerk, kan ik dit album erg waarderen

Muzikaal is dit echt schitterend en Satriani speelt ongeëvenaard goed (volgens mij zelfs veel beter dan Hendrix) maar ik ben toch geen fan van dit soort instrumentale gitaarmuziek. Twee of drie liedjes OK, maar een hele cd...

Surfing with the Alien in den beginne van het nummer hoor je een vrouw Nederlands praten.

Ben ik spuit 11?

Windkracht 11 dacht ik altijd.

Ik denk de beste gitarist ter wereld
4*

Steve Vai en Steve Lukather zijn ook niet mis hoor!

Vooral Always with me, Always with you is een plaatje! Een grote kwaliteit van Satriani is naast geniaal gitaarspel elke keer weer de sterke melodieen die hij steeds maar weer uit de hoed tovert!

Omdat deze plaat steeds genoemd werd in mijn lijfblad guitar player heb ik hem geluisterd. Onbetwist zijn mi Joe Satriani samen met zijn leerling Steve Vai een van de beste gitaristen van de laatste 20 jaar maar wat maakt ie een saaie k*t muziek zeg! Oeverloos gepiel en van die saaie amerikaanse nephardrock

Steve Vai ken ik, maar Steve Lukather niet. Even wat pindakazen .

/edit: Ow, ik zie dat ie van TOTO is. Laat maar .

Tja deze cd toch weer gekocht. Ooit weggedaan omdat ik het zat was. Nu ik het weer hoor blijf ik dit toch (op zijn tijd) heel lekker vinden. Rete strak gespeeld, soms snoeihard, soms mierzoet en technisch allemaal zeer vernuft. Ik vind de plaat toch niet gedateerd klinken, dat gevaar schuilt in de muziek van Satriani. De 4* blijven staan.

Ooit iemand trouwens opgevallen dat Sonja Barend in het intro verwerkt zit van het eerste nummer??

@HiLL: Satriani gedateerd? Tijdloos gewoon

..

Nou ik zou Satriani niet geheel tijdloos willen noemen.

Steve Vai, Supergitarist, kan alles met zijn gitaar

Satriani, Supergitarist, kan ook alles met zijn gitaar

Alleen, wat Satriani Vai's meerdere maakt zijn uitgedachte nummers en soloos die never nooit vervallen in trukjesgepiel

Iets waar Vai wel een handje van heeft

Op iedere cd van Vai staan wel wat momenten waarop je denkt, ja Vai, nu weten we het wel, en klinken dezelfde pielriffs/truukjes door

Ik zie bij Satriani dan ook nog steeds ontwikkeling, bij Vai minder

Ben benieuwd of Vai in staat is een nummer als Satch Boogie te spelen

das pas een uitdaging



Plaat zelf:

3,5

alleen al vanwege satch, surfing, always with me

rest ken ik eigenlijk niet goed meer, ik zal um nog eens afstoffen

Joe Satriani, een gitarist op zich. Dit is gitaarspel op een ander niveau waar enkelen aan kunnen tippen. Ook is het uniek en onderscheidend.

Het begint gelijk lekker met Surfing with the alien. Gewoon pure kunst is het in feite en het voelt alsof Satriani kan spreken met z'n gitaar.
Een genot om te luisteren naar zoveel beheersing en kwaliteit. Het nummers voelt zoals de titel suggereert.
Ice 9, loopt ook gelijk lekker en is meer ingetogen. Er gebeurt niet heel veel, maar vervelen doet dit nummer niet. Toch is het niet één van de betere nummers op dit album want het blinkt niet uit.
Crushing day, is veel levendiger en beter. Het is heerlijk om naar alle melodiën te luisteren. Ondanks dat de nummers qua vorm veel op elkaar lijken met redelijke up-tempo drums en wat ritmisch gitaarwerk of bas op de achtergrond.
Het zit allemaal verschrikkelijk strak in elkaar, soms is het voorspelbaar maar dat hoort erbij. Het is wel zo dat er voor mij totaal geen emotie in dit soort muziek ziet. Het is daar te klinisch voor, maar dat zoek je ook in dit soort muziek. Dit kan ik dus geen minpunt noemen.
Always with me, always with you is een mooie ballad maar wel erg zoetjes. Te als je het mij vraagt.
Satch boogie is een heerlijk nummer. Het loopt ontzettend goed en is vol overtuiging gespeeld. Een vage interlude zit erin waar niet veel gebeurt maar het klinkt wel apart.
Hill of Skul, typisch zo'n nummer waar de titel ook terug te vinden is in de sfeer van het nummer. Sterk dus. Kort nummer maar dat is te begrijpen.
Circles begint vredig en ontspannend en later als het harder wordt mis ik toch een soort lijn in dit nummer waar het heen gaat. Ik zie eigenlijk geen verband tussen de intro en de outro versus het snelle middengedeelte.
Lords of Karma is weer zo'n strak up-tempo nummer. Een leuke intro heeft het maar verder op wat riedeltjes heeft het ook zwakke gedeeltes.
Midnight is heel goed. Die herhaling een paar keer aan het begin, dit nummer is nu met gevoel gespeeld en bevat geniale riedeltjes.
Als laatste nummer; Echo. An sich weer hetzelfde trucje met goed lopende drums, een rif en dan gitaarwerk erom heen. Je moet ook wel zonder zang natuurlijk. helaas blijft Satriani te veel hangen in niet echt heel sterk melodisch gitaarwerk. Moeilijk om uit te leggen, er zit natuurlijk veel melodie in, maar de samenhang ontbreekt ene beetje.

Al met al een vrij sterk album met niet echt zwakke nummers. De combinatie van rustige nummers en up-tempo is goed. Ook zijn er een aantal uitblinkers.
Een hoge waardering is wel terecht ondanks dat sommige nummers wel van dezelfde soort zijn. Dit gitaarwerk is van hoge kwaliteit en sowieso fijn om te horen.

4 sterren!

Heel goeie plaat.

Dit bewijst dat een gitaar soms al volstaat om iemand 40 minuten bezig te houden. Satriani soleer er lekker op los zonder dat er je een rode draad mist in een liedje. Surfing With The Alien, een prachtig bijpassende titel bij een prachtige compositie.

4.5*

Waar o waar ken ik dit van?

(en ik duik in mijn vaders collectie)

Jij Reijersen? Nergens van.

Jawel, maar ook niet uit mn vaders collectie zo op het eerste gezicht.

Beste Satriani plaat vind ik. Met toppers als Satch Boogie en Always with you...
4*

heb deze cd gisteren gekocht, zag ze liggen en dacht, wauw, wat een coole albumcover, met de Silver Surfer erop, en toen ik de cd hoorde was ik direct verkocht, wat een zalig album, heb ook gelezen dat het 1 van de invloedrijkste gitaaralbums ooit is, Surfing With The Alien is een zalig nummer en het album is ok geweldig

5*. Satriani is echt een geweldig gitarist. Satch Boogie en Echo vind ik de hoogtepunten.

De man kan dan wel spelen, maar dat maakt niet altijd een goeie plaat. Sommige nummers zoals Circles kunnen me dan nog enigszins boeien, maar om deze plaat nu van voor naar achter en weer terug te luisteren, dat dacht ik toch van niet.

Erg goed, wat mij betreft toch wel een klassieker. Al wordt ik na een tijdje wel een beetje ziek van dat gitaargeluid. Zonder zang is het toch zo dat je aandacht puur op die gitaar afgaat, wat overigens wel heel goed gitaarspel is.

Hah, Eddie van Halen is eerder een opvolger ..

omdat ................ie langer bezig is dan satriani?

Je kunt ook voor de G3 gaan Satriani. Vai en bijv. Eric Johnson.
Best of three worlds. De dvd,s zijn vaak tegen midprice verkrijgbaar.

probleem is alleen dat een g3 combi niks nada toevoegd aan oorspronkelijke muziek

verkeerd concept