Pole - 3 (2000)

Geel. Prachtig ondergewaardeerd album, in de 1/2/3 reeks de meest dub-achtige, met een meer gekristalliseerd geluid.

De hoeveelheid reacties (in dit geval enkelvoud) valt me behoorlijk tegen. Ik dacht dat dit werk toch best bekend zou zijn, ook onder musicmeters.

Een heerlijke plaat, die ook best zomers klinkt, of zal dat aan de kleur van de hoes liggen?

Korrelige dub-beats, minimaal, maar wel met een ondersteunende baslijn die het geheel mooi afmaakt. Dan heb ik het over de tracks an sich, want als plaat zou het wel iets meer een geheel mogen zijn, hoewel ik dat meer meer dubtechno en aanverwanten heb. Verder is er heel weinig op aan te merken. Met een klein duwtje naar boven rond ik af op 4,5*

De rest van de serie al een tijdje geleden geluisterd maar ze gaan binnenkort weer in de speler.

Iemand trouwens nog meer tips voor wat betreft experimentele dub-techno zoals Pole 3? DeepChord, de luitjes van Basic Channel en sowieso alles van het Chain Reaction label zijn me bekend. Ook aanraders wel te verstaan.

Recensie voor Super Tip-Topper

De Duitste electronic scene is er een die tot de verbeelding spreekt. Zeker in de '90s stikte het van de artiesten die vol drang zaten om nieuwe wegen te bewandelen en geluiden tot hun uiterste potentieel te rekken. Ik heb als puber nog een staartje meegekregen richting het einde van de jaren '00, toen mijn muzikale reis definitief begon en artiesten als Pantha du Prince en Efdemin op mijn pad kwamen, maar de definitieve prikkel om eens goed tussen al die 90s releases te deepdiven, ontbrak vooralsnog. Barney Rubble spotte dit feilloos tussen mijn stemmen en kwam met Pole aanzetten voor deze editie. Het bleek een schot in de roos.

Dub 'n Bass zou een mooie naam zijn voor de muziek op de eerste drie platen van Pole, het alias waaronder Stefan Betke sinds 1998 muziek uitbrengt. Al zal die benaming wellicht andere associaties oproepen dan de muziek die daadwerkelijk op dit schijfje te vinden is. Rondom deze twee hoofdelementen bouwt Betke echter een fascinerend luisterspel op zijn trilogie. Enkele ver in de mix weggedrukte voice-samples en een kapotte Waldorf 4-Pole sound filter maken het geluidspalet af. Het is alsof die verschillende elementen in een langzame, eindeloze dans met elkaar verstrikt zijn. Zo is Taxi 7 minuten lang behoorlijk minimaal en toch rete-interessant. Het knispert, het kraakt, het borrelt aan alle kanten en de hele compositie ademt, danst, en net wanneer alles even tot rust lijkt te komen, leeft het net zo snel weer op. De voice-samples op de achtergrond eisen af en toe de aandacht op, om vervolgens weer tussen de andere geluiden weg te zakken. Het resultaat voelt een beetje alsof je je ergens onder water begeeft, terwijl je nieuw, vreemd leven & hun natuurlijke symbiose observeert.

Het absolute hoogtepunt van de plaat is Karussell. Deze track bestaat uit vier elementen: een constant geknisper en gekraak, alsof we naar oud vinyl aan het luisteren zijn, de warme, dubby bass die constant meandert en ronddobbert, een aantal diep in de mix verstopte samples (hoor ik daar wat Japans voorbijkomen?) en een geluid wat nog het meest klinkt alsof iemand constant dingen heen en weer aan het schuiven is. Vooral dit laatste element, dit eindeloze geschuif (in mijn gedachte schuift iemand constant kisten over de bodem van de oceaan, verstrikt in een eeuwige puzzel) is zó fascinerend, dat ik de volle 400 seconden probeer te ontcijferen waar ik precies naar aan het luisteren ben. Als het geschuif af en toe ineens intensifieert, maar vervolgens direct weer tot rust komt, klinkt het alsof de persoon in kwestie even bang is om in tijdnood te komen, vooraleer te beseffen dat haast sowieso niet tot de juiste oplossing gaat leiden. Het resultaat is in elk geval dat ik volledig de track in wordt gezogen, keer op keer. Voor ik het weet is het nummer afgelopen en gaat de plaat verder terwijl ik nog steeds probeer te achterhalen op welke zeebodem ik me daarnet heb begeven. Niets dan lof voor Betke voor dit ingenieuze spel van geluiden.

Ik kan alle nummers wel los proberen te beschrijven (keer op keer worden er kleine, verrassende, nieuwe elementen toegevoegd aan het geluidspalet), maar het album vormt - meer nog dan deel 1 & 2 - vooral een geheel. 3 is een warme, gevoelige en zelfs helende trip waar wat mij betreft nooit een einde aan hoeft te komen. Dit zou ik zo live, ergens in een club, willen horen. Een uur lang deze minimale variaties, de diepe, zalvende bassen en het intrigerende geknisper, en ik met m'n stonede hoofd - ogen dicht - de nacht wegdromend en -dansend. Maar, nu dat niet kan, werkt het ook behoorlijk goed als een warme deken om 's avonds in weg te duiken, om na een uur loom je ogen weer te openen en te beseffen dat er eigenlijk nog werk op je ligt te wachten.

Deze plaat is het overigens waard om op vinyl te halen: "with every year the disk (the vinyl variety, not the CD) ages, the real scratches and cracks increase in number. Just like a good wine, Pole vinyl gets more valuable with age." Muziek als levend organisme dus, net als de muziek van The Future Eve die ik de vorige keer op mijn recensie-bordje kreeg. Mocht je deze plaat ooit in een tweedehands zaak tegenkomen, twijfel niet om 'm mee te nemen. En bevalt de muziek niet, dan neem ik de LP met liefde van je over.

3 is wat mij betreft het hoogtepunt van bijzonder geslaagde, eigenzinnige trilogie. Eentje voor de nachtelijke uurtjes, op de koptelefoon. Muziek om je in onder te dompelen, over je heen te laten komen en om de wereld om je heen te vergeten. Ik voel me telkens een beetje herboren als die trip na een klein uurtje weer is afgelopen.