Young the Giant - Mind Over Matter (2014)

Bij het beluisteren van deze nieuwe Young the Giant was ik aan het denken hoe het debuut ook alweer klonk. Na een poosje, kwam ik tot de conclusie dat ik het me echt niet meer kon herinneren. Even terug luisteren en instant herkende ik weer wat nummers (met 'hitje' My Body als ultieme uitschieter. Instant herkenning). Toch bijzonder dat sommige bands terug blijven komen in je afspeel lijst terwijl anderen daar even in staan er vervolgens nooit meer afgespeeld worden.

En dan nu deze nieuwe van Young the Giant. Laat ik dan maar meteen met de deur in huis vallen: ik vind het niks. Waar het debuut soms nog echt leuke singles kende, haal ik die er hier absoluut niet uit. De afwisseling binnen de nummers zelf is ook een stuk minder in vergelijking met het debuut. De chorus is hier meer up-tempo waardoor het refrein er lang niet meer zo sterk uit springt. Zonde, want dat was juist een sterk punt van het debuut. Hierdoor is alles een stuk vlakker, minder spannend. In combinatie met de stem, wat niet helemaal mijn smaak is, komt het er allemaal nogal karig van af dus.

Nee, hier wordt ik niet gelukkig van. Weinig bijzondere nummers, saai album. Veel meer kan ik er eigenlijk niet van maken. Naar het einde van het album koste het me zelfs moeite om te blijven luisteren. Dit gaat niet terugkomen in mijn playlist in ieder geval!

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Woeps! 20 berichten in de eerste twee maanden na de release, daarna radiostilte. En dat is best jammer, want ik vind dit toch wel een leuke plaat met wat meer een "soulful" benadering dan het debuut, net zoals Panic! At The Disco op hun tweede CD wat gas terugnam. Het songmateriaal is ook wat consistenter voor mijn gevoel, maar aan bovenstaande berichten te zien lopen de mening daarover behoorlijk uiteen. Al met al toch nog steeds geen band die mij een hele plaat lang echt in vervoering brengt.