Screaming Trees - Sweet Oblivion (1992)

Beste album van de Screaming Trees, de band van Mark Lanegan. Hoewel Mark Lanegan veel lof kreeg bij QOTSA is zowel zijn solowerk als zijn werk bij de Screaming Trees beter.

Vooral dit album van de Screaming Trees is een uitstekend album. Dollar Bill is het beste nummer. De 1e helft van dit album is van een erg hoog niveau, daarna wordt het iets zwakker maar is het zeker nog het beluisteren waard.

Voor iedere rockliefhebber is dit een aanrader. 4*

Strakke drumpartijen met een herhalend gitaarloopje, vervolgens een van de beste zangstemmen die ik ooit gehoord heb. Zo opent Shadow of the Season dit heerlijke album.

Ian Astbury de nieuwe zanger van The Doors?
Natuurlijk niet!!
Als er iemand is die Jim Morrisson had kunnen opvolgen, dan is dat Mark Lanegan wel. Wat heeft die kerel een stem.
Vooruit, van de podiumpresentatie moet hij het niet hebben, maar ik weet uit ervaring dat het een magisch moment is als hij op het toneel verschijnt. Opeens staat hij er, meestal zonder aankondiging.

Eigenlijk is Nearly Lost You niet eens zo'n bijzonder nummer, maar die slepende zang maakt het wel het hoogtepunt van dit album; zou dit over Kurt Cobain gaan, of over Layne Staley?
Of eigenlijk gewoon over zichzelf?
Verschillende mensen verloren in zijn omgeving.
Ik geloof dat hij bij Kurt op zijn bruiloft en begravenis gezongen heeft.

Even een moment om tot rust te komen met Dollar Bill. Geweldige opbouw heeft dit nummer. Hier komt het gitaarwerk wel tot zijn recht.

More Or Less heeft veel weg van het latere solowerk van meneer Lanegan; tenminste ik hoor hier duidelijk Hit The City door heen. Ik mis natuurlijk wel PJ Harvey.

Butterfly is nog als single uit gebracht. Persoonlijk ben ik niet echt gelukkig met deze keuze; vind het toch wel een van de minste nummers van dit album. Waarschijnlijk omdat het redelijk toegankelijk klinkt.

Het volgende nummer is ook wat minder; een beetje te veel up-tempo, en een Lanegan die bij For Celebrations Past echt probeert te zingen. Ik mis een beetje het dreigende, en de gemeende emoties.

The Secret Kind sluit daar een beetje op aan; het zelfde verhaal eigenlijk, al zit hier dan wel weer een heerlijk stuk gitaar in verweven.

Na dit mindere drieluik gaat het gelukkig weer de goede kant op.
Winter Song heeft weer wel dat dreigende in de zangpartijen, terwijl het verder toch als een optimistisch, vrolijk nummer klinkt.

Het tweede echte hoogtepunt na Nearly Lost You is natuurlijk het traag opgebouwde, maar tevens heerlijk rockende Troubled Times. Probeer dan maar eens om stil te blijven zitten.
Lukt niet.

Mark Lanegan die me weer eens bij mijn strot grijpt. Die stem bewijst dat roken misschien wel slecht voor je gezondheid is, maar het geeft wel een geweldig effect.

No One Knows klinkt hoopvol, en is het kerstnummer van dit album. De Give Peace A Change van Screaming Trees.
Ontsteek de kaarsjes; gezellig met z'n allen onder de kerstboom, en maar presentjes uitpakken.
Zeer lekker nummer dus.

En dan uiteindelijk de waardige afsluiter Julie Paradise die me doet denken aan de country legende Johnny Cash.

Al met al, een erg mooi album, dat halverwege wel wat af zwakt, maar vervolgens weer sterk verder gaat. Hij krijgt er toch nog een halve ster bij.

4,5*

De Screaming Trees uit Seattle begin jaren '90. Grunge denk je dan gelijk, dat blijkt slechts deels te kloppen als je het album luistert. Hoe is het mogelijk dat deze band ondersneeuwde met zo'n goede plaat? Nou ja, helaas door al die andere bands natuurlijk uit Seattle en omstreken. Ook ik leerde deze band en plaat daardoor pas kennen via de 'grunge-soundtrack' Singles (zeeeer aan te bevelen).

Shadow of the Season is een goede song en opener van dit Sweet Oblivion. Nearly Lost You is gewoonweg één van de beste grunge nummers die er is. En dat wil toch wat zeggen. Wat een geweldig slepende zuigende rockzong is dit. En ik ben niet eens een fan van Mark Lenegan, maar hier zingt 'ie geweldig, ook echt op de voorgrond. Oh ja, dan volgt Dollar Bill. Wat is dat een mooi nummer zeg! Kippenvel. Staat terecht ook op hun grootste hits album.

Vervolgens een prachtige gitaaropener op More or Less. In die gitaar hoor ik voor het eerst vleugjes Nirvana terug, terwijl ik eerder vooral wat Pearl Jam invloeden hoorde. Of was het andersom? Meestal beïnvloeden al deze Seatlle bands natuurlijk elkaar, dat was juist zo mooi. Butterfly opent ook al met zo'n lekker gitaartje, alleen hier hoor ik dan wat jaren '80 R.E.M. in terug. Ook goed. Die invloeden blijf je deels horen in For Celebrations Past. Lekker nummer met een mooie finale.

Over fijne gitaren gesproken: zet dan The Secret Kind op, heerlijk! Na het rustige Winter Song volgt het bluesy Trouble Times, met prima drums en gitaren. De titels dekken de lading zullen we maar zeggen.
No One Knows lijkt op the Black Crowes Southern Rock uit die tijd. Echt een intens gitaarnummer. Tot slot rockt Julie Paradise ons met de intensiteit van de grunge fantastisch naar het einde van dit sterke album.

Ik las dat dit Sweet Oblivion wel het andere Nevermind wordt genoemd. Dat is het helemaal niet. Deze band heeft een eigen stijl met allerlei invloeden. Wel is het alweer een steengoede plaat uit Seatlle een jaar na Nevermind.

De tijd heeft deze plaat toch wel goed gedaan.Ik draai hem de laatste tijd regelmatig en naast de natuurlijk prachtige stem van Mark Lanegan vallen me nu ook de mooie melodieën en het ijzersterke gitaarwerk van Gary Lee Conner een stuk meer in positieve zin op.Vooral op The Secret Kind en Julie Paradise trekt de laatste krachtig van leer.
Die twee nummers behoren dan nu ook naast de majestueuze single Nearly lost you tot mijn favorieten, maar mindere nummers staan er nauwelijks op Sweet oblivion.
Verder een hele fijne en ruimtelijke productie van Don Fleming die aan het album een duidelijke meerwaarde geeft.
En nu snel door naar Uncle Anesthesia want die is in mijn herinnering zelfs nog iets beter.
Voor deze ; Heerlijke plaat.