Screaming Trees - Sweet Oblivion (1992)

Er zijn zo van die bands die pech hebben.
Ze mogen nog zó goed zijn, ze zullen altijd in de schaduw blijven van bands die toendertijd 'hot' waren. Dave Mustaine zal erover kunnen meespreken...

Zo ook Screaming Trees, een ander geniaal hersenspinsel van Josh Homme en Mark Lanegan.
Deze band stond mee aan de wieg van de hele Grunge-hype eind jaren tachtig, begin jaren negentig.

Helaas voor hen waren het toen voornamelijk Nirvana, Pearl Jam, Stone Temple Pilots en Alice In Chains die samen aan tafel de grote grungecake opaten. Screaming Trees moest zich tevreden stellen met slechts enkele kruimeltjes. Volledig onterecht!

Sweet Oblivion is een heerlijke plaat. Alle nummers zijn van zeer degelijke kwaliteit en de plaat is goed samengesteld.

De muziek zelf is van erg hoog niveau. Josh Homme bewijst zijn veelzijdigheid als muzikant en vooral Mark Lanegan is fantastisch. De zanger heeft een stem uit de duizend die perfect in harmonie is met deze rockmuziek.

Deze plaat is de moeite waard, zeker voor alle Pearl Jam-fans die ook eens iets anders zoeken.

Ik geef deze plaat 4 sterren.

Hoewel ik de Screaming Trees geweldig vind, gaat mijn voorkeur toch uit naar het solo-werk van Mark Lanegan.

Maar waar haal jij vandaan dat Josh Homme onderdeel uitmaakte van deze band? Volgens mij speelde deze enkel een paar shows mee tijdens de laaste tour (1996?).

Inderdaad, 42. Hij moet Gary Lee Conner bedoelen.

Tja, en die kan je toch makkelijk uit elkaar houden, die Conner is zo ongeveer 3 x zo zwaar als Josh Homme volgens mij

Met afstand de beste plaat van de Screaming Trees. Een van de beste platen uit de gruizige jaren '90.

Ja sorry 'k heb mij vergist. Josh Homme heeft niet dergelijke rol gespeeld in de band als ik aanvankelijk dacht.
Mijn oprechte excuses daarvoor!

Maar 't blijft een hele goeie plaat.

Beste album van de Screaming Trees, de band van Mark Lanegan. Hoewel Mark Lanegan veel lof kreeg bij QOTSA is zowel zijn solowerk als zijn werk bij de Screaming Trees beter.

Vooral dit album van de Screaming Trees is een uitstekend album. Dollar Bill is het beste nummer. De 1e helft van dit album is van een erg hoog niveau, daarna wordt het iets zwakker maar is het zeker nog het beluisteren waard.

Voor iedere rockliefhebber is dit een aanrader. 4*

Ik ga toch voor zn QOTSA-werk, en daarna zn solo-werk. Alhoewel deze plaat natuurlijk heerlijk is.

de platen die de mannen in de jaren 80 maakten zijn ook steengoed...invisible lantern bijvoorbeeld

Nearly Lost You is een topnummer. Jammer dat ze in de schaduw van Nirvana en Pearl Jam bleven staan, Mark Lanegan is altijd onderschat gebleven. Wil volgens mij ook niet zo graag op de voorgrond treden. Hij zag denk ik goed in dat Layne Staley, Kurt Cobain en ook bijna Eddie Vedder en Scott Weiland daar aan onderdoor gingen.

Vind deze plaat toch wel tegenvallen. Heb hem veel beluisterd, met de hoop dat het een groeiplaatje was, maar helaas. Het kan mij niet zo bekoren.
Staan hier en daar leuek deuntjes op, maar doet mij als geheel wat eentonig aan.

Dit is de soort van "Nevermind"van de Screaming Trees.
Pracht plaat! 5.0*

Strakke drumpartijen met een herhalend gitaarloopje, vervolgens een van de beste zangstemmen die ik ooit gehoord heb. Zo opent Shadow of the Season dit heerlijke album.

Ian Astbury de nieuwe zanger van The Doors?
Natuurlijk niet!!
Als er iemand is die Jim Morrisson had kunnen opvolgen, dan is dat Mark Lanegan wel. Wat heeft die kerel een stem.
Vooruit, van de podiumpresentatie moet hij het niet hebben, maar ik weet uit ervaring dat het een magisch moment is als hij op het toneel verschijnt. Opeens staat hij er, meestal zonder aankondiging.

Eigenlijk is Nearly Lost You niet eens zo'n bijzonder nummer, maar die slepende zang maakt het wel het hoogtepunt van dit album; zou dit over Kurt Cobain gaan, of over Layne Staley?
Of eigenlijk gewoon over zichzelf?
Verschillende mensen verloren in zijn omgeving.
Ik geloof dat hij bij Kurt op zijn bruiloft en begravenis gezongen heeft.

Even een moment om tot rust te komen met Dollar Bill. Geweldige opbouw heeft dit nummer. Hier komt het gitaarwerk wel tot zijn recht.

More Or Less heeft veel weg van het latere solowerk van meneer Lanegan; tenminste ik hoor hier duidelijk Hit The City door heen. Ik mis natuurlijk wel PJ Harvey.

Butterfly is nog als single uit gebracht. Persoonlijk ben ik niet echt gelukkig met deze keuze; vind het toch wel een van de minste nummers van dit album. Waarschijnlijk omdat het redelijk toegankelijk klinkt.

Het volgende nummer is ook wat minder; een beetje te veel up-tempo, en een Lanegan die bij For Celebrations Past echt probeert te zingen. Ik mis een beetje het dreigende, en de gemeende emoties.

The Secret Kind sluit daar een beetje op aan; het zelfde verhaal eigenlijk, al zit hier dan wel weer een heerlijk stuk gitaar in verweven.

Na dit mindere drieluik gaat het gelukkig weer de goede kant op.
Winter Song heeft weer wel dat dreigende in de zangpartijen, terwijl het verder toch als een optimistisch, vrolijk nummer klinkt.

Het tweede echte hoogtepunt na Nearly Lost You is natuurlijk het traag opgebouwde, maar tevens heerlijk rockende Troubled Times. Probeer dan maar eens om stil te blijven zitten.
Lukt niet.

Mark Lanegan die me weer eens bij mijn strot grijpt. Die stem bewijst dat roken misschien wel slecht voor je gezondheid is, maar het geeft wel een geweldig effect.

No One Knows klinkt hoopvol, en is het kerstnummer van dit album. De Give Peace A Change van Screaming Trees.
Ontsteek de kaarsjes; gezellig met z'n allen onder de kerstboom, en maar presentjes uitpakken.
Zeer lekker nummer dus.

En dan uiteindelijk de waardige afsluiter Julie Paradise die me doet denken aan de country legende Johnny Cash.

Al met al, een erg mooi album, dat halverwege wel wat af zwakt, maar vervolgens weer sterk verder gaat. Hij krijgt er toch nog een halve ster bij.

4,5*

Prachtig album van een zwaar onderschatte band uit de jaren negentig met één van de meest getalenteerde zangers ooit. Ik ben om, vanaf heden ben ik ook een 'Lanegan-fan'. Dollar Bill is het prijsnummer, wonderschoon.

Op zich wel een logische stap als ik jouw nummer 1 uit je top 10 zie.

Toch was dit album al in mijn bezit voordat ik een (zeer) grote Doors-liefhebber werd. Het bruggetje Alice In Chains-Mad Season- Screaming Trees.. Afijn, Mark Lanegan. Ik waardeer s'mans veelzijdigheid. Croonen, veranwoordt rocken of een sobere plaat met mevrouwe Campbell. Ik ga er nog veel van genieten en 'Sweet Oblivion' mag er straks ook weer aan geloven.

Grappig, bij mij werkte het weer anders.

Via zijn bijdrage aan QOTSA met A Song For The Dead bij zijn solo album Bubblegum beland, en vervolgens deze gekocht.

Bij Song Of The Dead klonk hij trouwens als de mannelijke versie van PJ Harvey, daardoor erg nieuwsgierig geworden. Terwijl hij op Sweet Oblivion de nummers veel beter brengt.

Hem ooit live mogen aanschouwen bij Twilight Singers.

Ik zou hem ook graag een keer 'live' aan het werk willen zien. Komt hij in november niet met mevrouwe Campbell naar ons landje?

Ja, bij 'QOTSA' was hij ook buitengewoon op dreef. Op het album 'Rated R' is hij verantwoordelijk voor het prachtige 'In The Fade', ook een briljantje. We dwalen af..

Screaming Trees heb ik in 1992 ontdekt door de soundtrack behorende bij de film Singles. Wat een geweldig nummer vond ik dat toen. Op die soundtrack stonden sowieso meer geweldige nummers.
Het was een logisch vervolg om dit album toen ook aan te schaffen.
U zult het geloven of niet maar toen grunge ver naar de achtergrond was geschoven bij mij is dit album naar de Plaatboef gegaan.
Zelf kon ik het denk ik ook niet goed geloven want ik heb het album (inmiddels al lang en breed midprice geworden) niet snel daarna weer opnieuw gekocht. Nu staat het dus al weer wat jaartjes op de plank en die fout maak ik niet nog een keer want het is gewoon een zeer sterk album dat duidelijk tot de betere uit die tijd hoorde.

Die soundtrack van Singles is inderdaad ook geweldig.
Uit jouw verhaal kan ik toch wel de conclusie trekken dat na de grunge hype wel blijkt dat dit album een blijvertje is.
Screaming Trees was inderdaad niet het soort band dat profiteerde van het succes van Soundgarden, Pearl Jam en Nirvana.

Nearly Lost You is een uitstekende song...maar met de rest kan er hier ten huize Jellorum niets gedaan worden..slappe hap...

Meen je dat nou? Nearly Lost You is zeker een van de uitschieters en hoewel niet alles even sterk is (enkele nummers zijn idd slappe hap), zal ik toch eens op volle sterkte Julie Paradise draaien... Het hoogtepunt van dit album wat mij betreft.

In Nearly Lost You komt een aanstekelijke melodie op de gitaar voor. Verder vind ik dat nummer niet veel soeps. Het refrein is nogal suf.

De rest van het album heeft mij ook nooit veel gedaan. Mark Lanegan solo heeft dan toch betere dingen voortgebracht. Ik zag vandaag Sweet Oblivion voor twee eurootjes te koop liggen, maar ik heb 'm gewoon laten liggen.

Doodzonde. Je had 'm voor drie euro aan mij kunnen doorverkopen. Want deze plaat mis ik nog in mijn collectie. Grunge of geen grunge, Sweet Oblivion heeft absoluut een eigen geluid: donker, mysterieus en moddervet. Met het openingsnummer als razend hoogtepunt.

Inmiddels heb ik 'm toch gekocht, samen met Uncle Anesthesia en Dust.

Inmiddels ben ik deze wat meer gaan waarderen.

Ik vind nog altijd dat Mark Lanegan hier soms wat te veel gaat zagen. Soms krijg je dan een mooi slepend melancholisch nummer maar zo op het randje balancerend met het melodramatische is het er soms net over.

Maar ik ga er wel een half sterreke erbij doen.

Met dit album laat deze band zien veel beter te zijn dan de veel bekendere Nirvana en Pearl Jam. Nearly Lost You gaat door merg en been.

1992 - Deze plaat wordt voor mij bewierrookt door zoveel prachtige herinneringen op te donkere dansvloeren en wellicht een biertje te veel, maar ook nu, bij her- en herbeluistering kan ik hier erg van genieten en komt hij niet gedateerd over.
Stuk voor stuk prachtige nummers en ook de meer bekritiseerde Butterfly, For Celebrations Past en The Secret Kind vallen erg mooi op hun plaats.
Julie Paradise is een van de mooiste afsluiters die ik me op dit moment kan voorstellen.

Ik ben al heel lang fan van Mark Lanegan. Die man heeft zo´n dijk van een stem. Zijn gruizige gebrom komt hier misschien wel het best tot zijn recht, onder begeleiding van al even gruizige psychedelische gitaarriffjes. Muzikaal vind ik de nummers niet heel sterk, het blijft vaak bij een paar akkoorden. Maar door de bezielende voordracht van Lanegan stijgt de band boven zichzelf uit. Een erg goed rockalbum zonder echte uitschieters, maar ook zonder dalletjes.

3,5*

De Screaming Trees uit Seattle begin jaren '90. Grunge denk je dan gelijk, dat blijkt slechts deels te kloppen als je het album luistert. Hoe is het mogelijk dat deze band ondersneeuwde met zo'n goede plaat? Nou ja, helaas door al die andere bands natuurlijk uit Seattle en omstreken. Ook ik leerde deze band en plaat daardoor pas kennen via de 'grunge-soundtrack' Singles (zeeeer aan te bevelen).

Shadow of the Season is een goede song en opener van dit Sweet Oblivion. Nearly Lost You is gewoonweg één van de beste grunge nummers die er is. En dat wil toch wat zeggen. Wat een geweldig slepende zuigende rockzong is dit. En ik ben niet eens een fan van Mark Lenegan, maar hier zingt 'ie geweldig, ook echt op de voorgrond. Oh ja, dan volgt Dollar Bill. Wat is dat een mooi nummer zeg! Kippenvel. Staat terecht ook op hun grootste hits album.

Vervolgens een prachtige gitaaropener op More or Less. In die gitaar hoor ik voor het eerst vleugjes Nirvana terug, terwijl ik eerder vooral wat Pearl Jam invloeden hoorde. Of was het andersom? Meestal beïnvloeden al deze Seatlle bands natuurlijk elkaar, dat was juist zo mooi. Butterfly opent ook al met zo'n lekker gitaartje, alleen hier hoor ik dan wat jaren '80 R.E.M. in terug. Ook goed. Die invloeden blijf je deels horen in For Celebrations Past. Lekker nummer met een mooie finale.

Over fijne gitaren gesproken: zet dan The Secret Kind op, heerlijk! Na het rustige Winter Song volgt het bluesy Trouble Times, met prima drums en gitaren. De titels dekken de lading zullen we maar zeggen.
No One Knows lijkt op the Black Crowes Southern Rock uit die tijd. Echt een intens gitaarnummer. Tot slot rockt Julie Paradise ons met de intensiteit van de grunge fantastisch naar het einde van dit sterke album.

Ik las dat dit Sweet Oblivion wel het andere Nevermind wordt genoemd. Dat is het helemaal niet. Deze band heeft een eigen stijl met allerlei invloeden. Wel is het alweer een steengoede plaat uit Seatlle een jaar na Nevermind.