Drive-By Truckers - English Oceans (2014)

Zoals ik al dacht is dit een groeiplaat. Met de eerste paar luisterbeurten was ik nog niet geheel overtuigd, maar inmiddels ben ik toch behoorlijk enthousiast over dit album. Ik ben het eens met Ducoz; het is een erg goede, constante plaat. Het voelt meer als een geheel aan.

De voorgaande albums van Drive-By Truckers zijn zeker niet slecht, sterker nog deze band levert al jarenlang gewoon goede albums af. Wel vond ik naar verloop van tijd de country invloeden de overhand nemen ten opzichte van de Southern rock en daarmee ging dat rauwe randje wel verloren. Op ”English Oceans” is dat rauwe randje weer terug. De dubbele gitaartandem laat van zich spreken en met name de eerste helft van ”English Oceans” is stevig te noemen. Patterson en Cooley leveren om en om gewoon sterke liedjes af. Opener ”Shit Shots Count” is direct een hoogtepunt. Een heerlijke riff, maar let ook op blazers tegen het einde van het liedje. Onverwacht, maar het werkt wonderwel goed. De lapsteel gitaar is op ”English Oceans” niet meer te horen, maar daar staat heel mooi toetsen- en pianowerk tegenover. ”Pauline Hawkins” is weer zo’n geweldig nummer, net als ”Hanging On”, ”When Walter Went Crazy” en het broeierige ”Grand Canyon”. Op de tweede helft van ”English Oceans” gaat het tempo wel iets naar beneden en horen we meer rootsinvloeden. Ik vind de liedjes stuk voor stuk sterk en naast de heerlijke muzikale omlijsting bewijzen Patterson en Cooley eens te meer dat ze fantastische verhalenvertellers zijn. ”The Dirty South” blijft mijn favoriete album van Drive-By Truckers, vooral door die rauwheid en grimmigheid, maar ”English Oceans” mag zich wat mij betreft meten met het beste werk van Drive-By Truckers. P.S. de hoes is ook fantastisch.

Dit is met afstand het meest gedraaide album van dit jaar voor mij en nog altijd wordt hij beter. Als het concert morgen in Paradiso maar half zo goed is als dit album is het voor mij al geslaagd. Dit album durf ik inmiddels beter te noemen dan The Dirty South en Decoration Day. Sowieso veel meer een eenheid. De constante aflossing is een uitstekende keus geweest en elke song is weer een pareltje op zich. Bij de echte grote albums heb je telkens weer nieuwe favorieten, dat is hier dus ook zo. Dan is het weer dat rauwe begin van Shit Shot Counts, dan weer het hilarische Part of him, dan weer het ingetogen Hang On wat ook even een mooi rustmomentje is. Maar de plaat eindigt met Grand Canyon dat ik langzaamaan het allerbeste Truckersnummer aller tijden vind. Wat een song. Ik hoop niet dat de Truckers op hun hoogtepunt gaan stoppen, maar beter dan Grand Canyon kan bijna niet meer. Gaat dat zien morgen.

Dit album behoort, wat mij betreft, inderdaad tot het beste wat de Truckers hebben uitgebracht. Sfeervol, rauw, verhalend en afwisselend. Je zou zeggen dat, door dat laatste, de lijn soms wat zoek raakt, maar de constante afwisseling vind ik wel verfrissend. Hood en Cooley hebben beide een karakteristieke stem, Cooley heeft echt een stem voor country muziek en smerige rock 'n roll, terwijl Hood breekbaarder klinkt, goed voor emotionelere nummers en verhalende nummers.
Terwijl beide zo anders klinken, passen ze toch erg goed bij elkaar en geven beide een ander 'gevoel' mee aan de plaat. Ook dat maakt de Truckers zo'n facinerende band.

Weet je wat vroeger een van Cooley's grote voorbeelden was? Grandmaster Flash! Is weinig meer van terug te horen.

Het is inderdaad een risico, 2 zulke contrasterende stemmen. Maar Cooley en Hood bewijzen al jaren dat het prima werkt. Maar met Isbell en Tucker erbij was het soms wat veel. Ook al schreef vooral Isbell natuurlijk ook prachtige nummers. Ze kwamen Isbell van de week nog tegen in Londen en lieten zich voor de camera vereeuwigen. Zie ook hun Facebookpagina. Cooley en Hood zijn zeer in hun nopjes met de Americana Awards nominatie van Isbell. Voor beider ontwikkeling is het echter verstandig geweest om zonder elkaar verder te gaan. Zie het succes van Southeastern van Isbell solo en van English Oceans van de Truckers nu.

Isbell bij de Truckers wordt wat overschat en Tucker juist onderschat, al hebben beide gewoon nummers die me wel bevallen en ook die me niet bevallen. Leuk dat ze het nog betrekkelijk goed kunnen vinden met Isbell.

Tucker heeft met Purgatory Line en You got another een paar prachtige songs afgeleverd,maar bij sommige nummers zoals I told you so en Homefield Advantage had ze tegen zichzelf in bescherming genomen moeten worden. Isbell heeft natuurlijk een paar prachtige klassiekers geschreven, maar in het geheel heeft hij maar een betrekkelijk kleine rol gehad natuurlijk.

Was ze even uit het oog verloren, maar vind dit weer erg goed. De lage score verbaast me, want dit kan zich ook wat mij betreft meten met hun betere platen.