Drive-By Truckers - English Oceans (2014)

Snap de negativiteit ook niet zo, wat Hendrik al aangaf. Toen ik dit voor het eerst hoorde, in veel slechtere kwaliteit, deed ik een gooi naar een omschrijving en zei "Een kruising tussen Alabama Ass Whoopin' en Brighter Than Creation's Dark". Dat is een omschrijving waar ik nog steeds wel achter sta.

Hood zei in veel interviews al dat ze zich hebben laten beïnvloeden door het geluid van de reissue 'Alabama Ass Whoopin' en het valt te horen. Het geluid op dit album is simpelweg gewoon rauwer, spontaner. Het beste te horen in de drums, die flink vuig klinken. Ook het aftellen van het nummer, wat meerdere keren gebeurd, voelt oprecht aan. Helemaal wanneer het een keer fout gaat op Natural Light. De gitaren op dit album zijn dikwijls meer naar achteren gemixt, wat zorgt voor een relaxter geluid. Ook zit er meer ruimte in de nummers, het is niet vol of druk. Live zullen de gitaren wel meer bnaar voren komen en zal het meer rocken. Zoals het er nu naar uit ziet, ben ik daar helaas niet bij.

Die 'Brighter Than Creation's Dark' invloed zit hem in de grote rol van Cooley hier en ook vooral de manier waarop ie klinkt. Ik denk dat hij voor de meeste nummers op dit album een oude microfoon gebruikt, zo eentje van vervlogen tijden, die er voor zorgt dat zijn stem een blikkerig randje heeft. Gespeeld als door een simpele radio en de zender is duidelijk AM in plaats van FM. Ik vind het fijn.

Het album begint hier een beetje te vallen, helemaal nu ik de promo via mijn eindredacteur bij WrittenInMusic gehoord heb. Ja, het rockt minder dan de grote trilogie, maar dat waren toch al niet mijn favoriete albums. Bij de Cooley nummers ((vooral Natural Light) waan ik me in een lege bar, met een whisky in mijn hand. Hood gaat wat zeurderiger te werk, maar rockt wat meer.

Favorieten: Shit Shots Count , Made Up English Oceans, Natural Light, When Walter Went Crazy
Skipper: Hanging On

Wat betreft invloeden van anderen; Isbell mis ik ook niet, ik denk dat hij solo beter tot zn recht komt dan bij de Truckers. Shonna Tucker is een apart geval, vond haar irritant op Go-Go Boots maar geweldig op het al eerder genoemde 'Brighter'. Vooral Neff bepaalde het geluid met zijn Pedal "gehuil" en zijn afwezigheid hoor je wel. Storen doet het gelukkig niet.

Binnenkort de recensie op WrittenInMusic, voor de geïnteresseerden....

De voorgaande albums van Drive-By Truckers zijn zeker niet slecht, sterker nog deze band levert al jarenlang gewoon goede albums af. Wel vond ik naar verloop van tijd de country invloeden de overhand nemen ten opzichte van de Southern rock en daarmee ging dat rauwe randje wel verloren. Op ”English Oceans” is dat rauwe randje weer terug. De dubbele gitaartandem laat van zich spreken en met name de eerste helft van ”English Oceans” is stevig te noemen. Patterson en Cooley leveren om en om gewoon sterke liedjes af. Opener ”Shit Shots Count” is direct een hoogtepunt. Een heerlijke riff, maar let ook op blazers tegen het einde van het liedje. Onverwacht, maar het werkt wonderwel goed. De lapsteel gitaar is op ”English Oceans” niet meer te horen, maar daar staat heel mooi toetsen- en pianowerk tegenover. ”Pauline Hawkins” is weer zo’n geweldig nummer, net als ”Hanging On”, ”When Walter Went Crazy” en het broeierige ”Grand Canyon”. Op de tweede helft van ”English Oceans” gaat het tempo wel iets naar beneden en horen we meer rootsinvloeden. Ik vind de liedjes stuk voor stuk sterk en naast de heerlijke muzikale omlijsting bewijzen Patterson en Cooley eens te meer dat ze fantastische verhalenvertellers zijn. ”The Dirty South” blijft mijn favoriete album van Drive-By Truckers, vooral door die rauwheid en grimmigheid, maar ”English Oceans” mag zich wat mij betreft meten met het beste werk van Drive-By Truckers. P.S. de hoes is ook fantastisch.