The Tea Party - The Edges of Twilight (1995)

Ik vind persoonlijk het album The Interzone Mantra's haast net zo goed. Ook een verpletterend album.

Dank, milesdavisjr en Rinus, Triptych heb ik inmiddels via Spotify een keertje tot me genomen. Ik zal The interzone's Mantra ook eens beluisteren. Interessante band, dit, met een toch vrij uniek geluid dat me bijzonder aanspreekt.

Een prima vervolg op Splendor Solis met de kraker Sister Awake en de sfeervolle ballad Correspondences.
Daarnaast staat er een heuse krachtig vette bluesrocknummer op (Drawing Down the Moon)! Verder zijn de oosterse invloeden prominenter aanwezig dan op hun voorganger. Inanna en The Bazaar zijn daarom ook geweldige nummers. Omdat ik er ook een paar mindere nummers op vind staan ( Silence, Turn the lamp Down Low, Walk With Me, Fire In The Head) krijgt dit album bij nader inzien een 3.5.
Voor The Tea Party is dit hun best verkochte plaat, dat vind ik toch opmerkelijk omdat ik weet dat er nog 2 werkelijk fantastische meesterwerken uit zijn gekomen. Zo zie je maar weer commercieel succes is niet hetzelfde als artistiek succes.

Dit is wel mijn favoriete TP album. Niet elk album is een voltreffer, maar deze bevalt me prima.

Martin en zijn kompanen hebben wat meer vel op de botten gekregen en klinken volwassener en gerijpter.
The Edges of Twilight wijkt stilistisch gezien niet zoveel af van zijn voorganger; Splendor Solis maar bevat simpelweg enkele krakers die de plaat naar een hoger niveau tillen. Opener Fire in the Head is een energieke opener, afwisselend en Martin maakt met zijn zanglijnen er een heerlijke song van. The Bazaar met zijn dwingende ritme en mysterieuze insteek is een voltreffer. Prijsschieter is Sister Awake, een fenomenaal nummer, de wijze waarop het geheel zich na ruim 1,5 minuut aan je openbaart is van een prachtige schoonheid. Het is naar mijn mening de beste song in het oeuvre van de band. Niet alles is even sterk op deze schijf; Correspondences vind ik maar een saai stuk, Walk with Me is druk, bevat veel tempowisselingen maar kan mij maar een paar minuten bekoren. Silence kent weliswaar een aardig arrangement maar heeft voor mijn gevoel niet veel om het lijf.
Desalniettemin vormt The Edges of Twilight een voorlopig hoogtepunt, de schijf is vrij constant en kent zoals gezegd een aantal prachtnummers.

Tussenstand:

1. The Edges of Twilight
2. Splendor Solis
3. The Tea Party

Gisteren na jaren weer eens beluisterd. Destijds vond ik de plaat tegenvallen, na Splendor Solis. Kon niet goed onder woorden brengen wat dat dan was. De eerste twee tracks zijn indrukwekkend. Daarna zakt het geheel in, enkele oplevingen daargelaten. Topzwaar, zelfgenoegzaam, de band neemt zichzelf veel te serieus. Martin zingt dan wel als Jim Morrison, zijn teksten zijn niet van hetzelfde niveau. Dan krijg je een hoop kromgecroonde wanna-be-blues, in stukken die vaak een veel te lange aanloop nodig hebben om (net niet) los te komen.

Ik zoek iets vergelijkbaar met dit. Dus lekker stevig gitaarwerk met oosterse invloeden. Tips zijn welkom

Ik denk dat de Tea Party vrij uniek waren, natuurlijk klinkt er een hoop Led Zeppelin door in hun werk maar ook The Doors en waarschijnlijk zijn ze ook beïnvloed door Dead Can Dance.

Enige album waar ik aan denk wat een heel klein beetje vergelijkbaar is, is Dopes To Infinity van Monster Magnet.
Ook zo'n goed geproduceerd psychedelisch album met stevig gitaarwerk en toch hele goede liedjes.
En hier en daar wat oosters getingel

Verder zou ik het niet zo snel weten...

Ohja die herinner ik me nog vaag, maar me nooit zo in verdiept. Ik ga het eens aanslingeren

Ik kan me daar wel in vinden. Dit album, en ook het debuut van The Tea Party, is een vrij unieke samensmelting van bestaande elementen. De klank van de zanger heeft veel weg van Jim Morrison, de gitaarakkoorden van Led Zeppelin en vooral die toegevoegde oosterse invloeden - die Zep overigens ook had op latere albums - geven het geluid van deze band net iets extra's, iets onderscheidends. Behalve de genoemde voorbeelden zou ik ook niet zo direct een band of album kunnen noemen dat hierbij in de buurt komt. Fantastische plaat overigens. Ik was er destijds helemaal wég van. Hun derde, Triptych, had wat meer industrial-invloeden, en sprak me daarom minder aan. Geen idee hoe hun latere werk klinkt.

Probeer ook eens Tribe After Tribe, een van oorsprong Zuid-Afrikaanse band, die enkele platen hebben gemaakt met veel aandacht voor percussie, oosterse instrumenten en een brede blik hadden op het muzikale landschap. Zeker platen als het titelloze album, Love Under Will en met name Enchanted Entrance (hun 5e schijf) staan vol met Oriëntaalse ingrediënten, een smaakvolle hap zou ik zeggen.
The Tea Party was blikvanger met het gebruik van instrumenten als de sitar, een sarod (een fretloos snaarinstrument) en de vaastrommel.
Stuk voor stuk terug te horen op The Edges of Twilight, een fraai album waarmee de heren nog even kortstondig succes hadden.

Het is jammer dat relatief weinig rock- en of metalbands gebruik durven/willen maken van dergelijke instrumenten. In mijn ogen kan het een enorme verrijking zijn van het muzikaal gebodene.