The Tea Party - The Edges of Twilight (1995)

De band wordt vaak omgeschreven als een moderne Led Zeppelin met Jim Morrison als zanger. Dit is wat kort door de bocht, maar er zijn slechtere omschrijvingen denkbaar.

De cd begint met Fire in the head, een track met licht industriele trekjes. Na the bazaar verdwijnen deze echter.

Wat het meest opvalt is het gebruik van een enorme hoeveelheid (oosterse) instrumenten. Luister bijvoorbeeld naar Sister Awake en Inanna en laat je meevoeren.

Andere hoogtepunten zijn de lange "ballad" Correspondences en het bluesy Drawing down the moon.

Alle andere albums van the Tea Party zijn de moeite waard (met name de eerste 4), maar dit is wat mij betreft hun enige 5 sterren album.

Een prima vervolg op Splendor Solis met de kraker Sister Awake en de sfeervolle ballad Correspondences.
Daarnaast staat er een heuse krachtig vette bluesrocknummer op (Drawing Down the Moon)! Verder zijn de oosterse invloeden prominenter aanwezig dan op hun voorganger. Inanna en The Bazaar zijn daarom ook geweldige nummers. Omdat ik er ook een paar mindere nummers op vind staan ( Silence, Turn the lamp Down Low, Walk With Me, Fire In The Head) krijgt dit album bij nader inzien een 3.5.
Voor The Tea Party is dit hun best verkochte plaat, dat vind ik toch opmerkelijk omdat ik weet dat er nog 2 werkelijk fantastische meesterwerken uit zijn gekomen. Zo zie je maar weer commercieel succes is niet hetzelfde als artistiek succes.