St. Vincent - St. Vincent (2014)

Nadat ik St. Vincent als voorprogramma van Sufjan Stevens had gezien (ze zat ook in zijn band) was ik om: een meisje om verliefd op te worden.... zeker muzikaal gezien

Marry Me beviel me dan ook goed. Ze had het in zich een meesterwerkje te schrijven..... ooit......
Maar helaas bleken de opvolgers dat dus niet te zijn. Leuk, aardig en daar hield het wat mij betreft mee op.

Om die reden haalde ik mijn schouders op over dit nieuwe album. Toch weet je maar nooit dus dan toch weer een poging wagen.
Wederom grappige, leuke, gekke liedjes vol met twists maar raken doet het me niet echt. Het lijkt soms iets te bedacht over te komen, alsof het zo moet zijn in plaats van zo te voelen.
Het freakerige, nerveuze, jachtige van een aantal nummers draagt ook niet bij om de feestvreugde bij mij te verhogen. Het springt mij te veel heen en weer: een prima nummer als Prince Johnny wordt te veel omgeven door nummers waar ik niet veel mee kan (Birth in Reverse en Huey Newton) en dan weer afgewisseld met een swingende, funky track als Digital Witness (ze had hier zo een jaren '80 Prince-protégé kunnen zijn).

Misschien tijd om St. Vincent maar eens los te laten........ of toch maar weer hopen op dat ene meesterwerkje?! Wellicht de volgende keer

St. Vincent ken en kende ik nauwelijks maar omdat ze 2 jaar geleden vaak genoemd werd heb ik ook maar een paar nummers beluisterd (van Actor) en dat beviel genoeg om ook eens een optreden van de dame bij te wonen. Dat maakt meer indruk maar nog steeds was ik nog niet om. Ook het album dat ze hiervoor samen met David Byrne maakte klinkt interessant maar ligt net als de rest van Byrne's werk aan de rand van wat mij aanspreekt. Onlangs kon zij de Paradiso bijna geheel vullen en dat is een behoorlijke groei in populariteit t.o.v. Tivoli de Heling nauwelijks 1,5 jaar eerder. Ik was daar ook bij want de 3 singles van het nieuwe album, spijtig genoeg toen nog niet te koop, klonken pittiger.

Toch kan ik het album nog steeds moeilijk plaatsen, zelfs na 10 keer luisteren met dank aan de Luisterpaal. Dit album heeft de nodige pop, rock en funk elementen die gevoelsmatig het dichtst in de buurt komt van werk van Prince aan het eind van de jaren 80, zeg maar omstreeks Lovesexy. Toch zit daar een flinke scheut avant-garde bij, ingevuld door elektronica. Het klinkt allemaal erg lekker maar meezingen zit er niet bij en ook het aantal hooks zijn schaars dan wel ongewoon. Ik vermoed dat ik dit album eerst 20 keer gehoord moet hebben om enkele nummers mee te zingen. Wat betreft stem vind ik die enigszins klinken als die van Jill Jones, die andere Prince protegé. En wanneer de fuzzy klanken van de gitaar domineren dan moet ik weer denken aan Wendy Melvoin (van Wendy & Lisa). Ook het thema God komt in een paar nummers naar boven zoals je dat ook van de Purple Rain maker gewend bent. Voor mij geen enkel bezwaar, juist het tegenovergestelde maar ben benieuwd of dat haar ook 'mainstream' zal maken.

Mijn favorieten: Prince Johnny en I Prever Your Love, na 1x luisteren maar 3,5 sterren, na 10x is dat nu 4 maar het album bevalt me steeds meer dus mogelijk nog wat erbij.

St. Vincent (Annie Clark) is in een aantal jaar van een veelbelovende zangeres in de band van Sufjan Stevens veranderd in een redelijk pretentieuze maar steengoede muzikale duizendpoot. Ze heeft al meermaals haar waarde bewezen, en deed dat afgelopen jaar nog samen met David Byrne. Al was dat album mijns inziens een wat inhoudsloze hobbyplaat. Het bleek in ieder geval de opmars naar deze nieuwe, waarbij net als vorig jaar ook ruimte is voor blazers en die David Byrne/Talking Heads punk-groove. En dit solo-album is ook heel wat coherenter dan die zenuwachtige brass-plaat. Zo wisselt ze die heftige en zeer complexe up-tempo nummers als opener Rattlesnake of single Digital Witness dit keer ook af met rustige ballads als het prachtige I Prefer Your Love. Ruimte is er ook nog voor allerlei andere stijlen, allen met elektronische invloeden, en voorop staat dat St. Vincent hier een enorm veelzijdig album aflevert. Precies zoals we haar ondertussen kennen.

Maar is dit album er eentje die zal beklijven? De tijd zal het leren. Het komt na een paar luisterbeurten nog wel erg hak op de tak over, en het is wel een echt album voor de liefhebbers. Bovendien valt er wat weinig spontaniteit op te ontdekken en blijft het allemaal ondanks de experimenteer-drift en een echte 'indie'-feel allemaal wel erg binnen de lijntjes. Hoe gaan we het dan beoordelen? Als een echt St. Vincent album, als een album van een oprechte klasbak en als een album van iemand die er op gebrand was een perfecte plaat af te leveren. Voor mijn persoonlijke smaak niet helemaal geschikt, daarom een wat lager cijfer, maar een kandidaat voor de jaarlijstjes zal het door de kwaliteit zeker wel zijn.
Pat-sounds: Album St. Vincent - St. Vincent (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Geen nummer dat er voor mij uitspringt, maar het geheel is wel constant. Een mooi geheel dus, al voelt het met momenten toch wat afstandelijk aan. St. Vincent overtuigd in elk geval met haar sound. Maar het is zoals gezegd zonder de nodige warmte. Hier zou ik live niet meteen naar toe gaan. Maar kan wel begrijpen dat het bij veel mensen in de smaak valt.