Johnny Cash - Out Among the Stars (2014)

Nieuw album met onlangs teruggevonden opnames uit 1981 & 1984.

Waaronder dus een paar nummertjes met Waylon Jennings zo te zien. Tof! Ik ben benieuwd naar de kwaliteit van dit materiaal.

Ben ook wel benieuwd naar dit nieuwe album omdat de opnames uit een periode komen dat er van Johnny niet zo veel materiaal is verschenen.

Kort maar krachtig, belooft weer een mooie release te worden.

Op de site van Rolling Stone is het nummer 'She Used To Love Me A Lot' te horen:
Johnny Cash's Lost Song 'She Used to Love Me a Lot' | Music News | Rolling Stone - rollingstone.com

Hoorde She Used To Love Me gisteren op de radio, niet echt van onder de indruk van dat nummer, mij een beetje te gladde country.

Vind het wel een aardige cover eigenlijk en kijk wel uit naar dit album.

Heerlijke plaat met veel up-tempo nummers, wat een baas was die vent toch.

Ben ik je helemaal met je eens. Ik ben een liefhebber van country, maar van die gelikte nashville-sound wordt ik niet vrolijk. Helaas heeft die gladde sound toch de overhand op deze plaat. De krachtige stem van Cash maakt heel erg veel goed, maar een historische mijlpaal in zijn oeuvre is het postuum niet geworden. 3* voor deze held.

Verder ben ik ontezettend allergisch voor kinderkoren, dus het nummer Tennessee mag van mij ge-delete worden. Persoonlijk dingetje .

De afgelopen jaren was countrylegende Johnny Cash vooral in het nieuws door de indrukwekkende American Recording reeks die werd uitgebracht. Ondanks dat hij in 2003 al overleed is er nog steeds genoeg materiaal te vinden om complete albums in elkaar te zetten. In 2012 werd er materiaal ontdekt uit de jaren tachtig door zijn zoon John Carter Cash. De muziek gaat hierdoor weer verder terug in de tijd voor de American Recordings en laat daarom ook een ander geluid horen.


Het album wordt geopend met een cover van Out Among the Stars, origineel gezongen door Adam Mitchell. Het nummer heeft een kenmerkend country geluid met weinig instrumentatie en een rustig drumritme. Johnny klinkt zuiver bij stem. In het vervolg met Baby Ride Easy horen we niet alleen Johnny maar ook zijn vrouw June Carter. Opnieuw een cover met een niet al te opvallend geluid maar een doorsnee countryplaat. Je wordt meegenomen door de landschappen op een boerenkar en in alle rust geniet je van het countryleven. She Used to Love Me a Lot is een countrynummer uit de jaren tachtig wat qua sound sterk tegen The Man Comes Around aanligt van het vierde album uit de American Recording reeks. Een aanstekelijk nummer met ontspannende gitaarklanken en een zonnig geluid.

“Then I panicked as she turned to walk away
As she went out the door I heard her say
Yes I’m in need of something
But it’s something you ain’t got
But I used to love you a lot”

After All laat een totaal ander geluid horen met zuivere tonen van de piano en akoestische gitaar. Hierdoor wordt een mooie melodie gecreëerd waar de teksten bezongen door Cash een goede aanvulling aangeven. Een simpel liefdeslied dat door de korte duur een grote kracht uitstraalt. Daarna volgt I’m Movin’ On, een countrynummer dat stamt uit het jaar 1950. Waylon Jennings zingt mee met Johnny en het nummer krijgt hierdoor een nette samenzang. Met gitaarsolo’s die ons aan de blues doen herinneren brengt het, het album opnieuw in andere sferen. If I Told You Who It Was is een kenmerkende Cash song door pratende wijze waarop het verhaal wordt verteld. Met Call Your Mother wordt het countrygeluid doorgezet op een eenvoudig ritme en een ontspannen gitaarsound. De mondharmonica geeft af en toe dat beetje ondersteuning aan de teksten. Het vervolg van het album laat meer country horen zoals Johnny het graag bezingt. Nummer als I Drove Her Out of My Mind en Tennessee vertellen diverse verhalen op bekende countrygeluiden maar springen niet echt naar voren op het album. Met Rock and Roll Shoes wordt dan weer wat meer afwisseling laten zien door een lichte sound en wat meer afwisseling in tekst en geluid. De samenzang met June Carter krijgt een vervolg op Don’t You Think It’s Come Our Time en valt daardoor wat meer op ondanks de korte tijdsduur van ruim twee minuten. Het korte album wordt afgesloten met I Came to Believe, een waardige afsluiter door de mooie pianoklanken en de sterk bezongen teksten.

“I couldn’t manage the problems I laid on myself
And it just made it worse when I laid them on somebody else
So I finally surrendered it all brought down in despair
I cried out for help and I felt a warm comforter there”

Het album laat duidelijk zien dat het voor de tijd van de American Recordings is opgenomen. We horen de kenmerkende manier van zingen door Johnny Cash veel terug op het korte album. De eerste helft van het album is krachtig mede door de vele covers en afwisselingen in instrumentatie en zang. Op de tweede helft zakt dit echter in door een grote hoeveelheid aan standaard country nummers die weinig opvallen. Over het geheel vinden de nummers weinig aansluiting met elkaar waardoor de kwaliteit wat naar beneden wordt gedrukt. Fans hebben echter niets te vrezen want er zal de komende jaren nog genoeg materiaal van Cash verschijnen.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Recensie op de krentenuit de pop:
De krenten uit de pop: Johhny Cash - Out Among The Stars - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De jaren 80 staan zeker niet in de boeken als het beste decennium uit de carrière van Johnny Cash. The Man In Black, die al vanaf de late jaren 50 aan de weg timmerde, leek beland in de nadagen van zijn carrière en bracht geen platen meer uit die er echt toe deden. Dat zou in 1994 veranderen met het eerste deel van de imposante American Recordings, maar in de jaren 80 wees niets op een glorieuze comeback van Johnny Cash. Aan het begin van de jaren 80 werkte Cash aan een wat toegankelijkere plaat, die een groot publiek moest kunnen aanspreken. Uiteindelijk vond Cash het eindresultaat toch net wat teveel pop en zag zijn platenmaatschappij nog steeds onvoldoende potentie, waardoor de plaat op de plank terecht kwam. Dertig jaar later ligt Out Among The Stars dan toch nog in de winkel. Ik vond het in eerste instantie lastig om een mening te vormen over deze vergeten Johnny Cash plaat. Aan de ene kant klinkt het allemaal inderdaad wel erg gelikt en soms bijna kitscherig, maar aan de andere kant weet de zang van Johnny Cash, die natuurlijk krachtiger is dan op de American Recordings platen, toch wel te overtuigen. Waar Rick Rubin Johnny Cash uiteindelijk uit de Nashville country wist te trekken, zit Out Among The Stars hier nog middenin. In eerste instantie hoorde ik daarom niet zoveel in de plaat, maar vanwege de zang van Johnny Cash ben ik er inmiddels toch gehecht aan geraakt. Out Among The Stars is weliswaar stevig verankerd in de Nashville country, maar Johnny Cash maakt op deze plaat de gedreven indruk die in de jaren 80 zo vaak ontbrak. Out Among The Stars is zeker geen wereldschokkende plaat, maar vult wel een tot dusver betrekkelijk lege periode binnen het oeuvre van Johnny Cash. Het is een plaat van een muzikant die vast wil houden aan de successen uit het verleden, maar nog niet precies weet hoe hij dit voor elkaar moet krijgen. Cash weet zich op Out Among The Star omringd door ervaren muzikanten die weten hoe een Nashville country plaat moet klinken. In muzikaal opzicht klinkt de plaat daarom wat braafjes, maar de stem van Johnny Cash blijft een ruwe diamant. Cash wist in de jaren 80 zijn verslavingen aardig onder bedwang te houden, waardoor hij op Among The Stars fit en energiek klinkt. In vocaal opzicht is het een prima plaat, zeker ook wanneer zich in duetten laat bijstaan door June Carter Cash en Waylon Jennings. In een aantal songs kruipt Johnny Cash dicht tegen zijn vorm van de jaren 60 aan, maar Cash slaat de plank ook een paar keer mis op deze plaat (luister maar eens naar het afgrijselijke kinderkoor in Tennessee). Dat Out Among The Stars uiteindelijk toch overeind blijft is volledig te danken aan de persoonlijkheid van Johnny Cash. De gemiddelde muzikant was waarschijnlijk bezweken onder het Nashville country geweld, maar Johnny Cash maakt van Out Among The Stars uiteindelijk toch zijn eigen plaat. Deze is niet zo goed als zijn beste platen uit de jaren 50, 60 en 70 en ook niet zo goed als de American Recordings die vanaf 1994 zoveel indruk zouden maken, maar in de jaren 80 maakte Cash echt niets dat beter is dan deze plaat. Out Among The Stars is wat mij betreft een bescheiden krent uit de pop, maar ook een bescheiden krent uit de pop is een krent uit de pop. Erwin Zijleman

ik moet heel eerlijk bekennen dat ik nog niet het hele album heb beluisterd, maar wat ik tot nu toe heb gehoord bevalt me prima! Het is inderdaad heel ander materiaal dan wat je misschien gewend bent van Cash, maar zeker niet slecht. Het eerste nummer van het album trok mijn aandacht en vond het nummer She's Used To Love Me A Lot best een lekker nummertje. Vooral die lage donkere stem van Cash.

Eigenlijk ongelooflijk dat deze plaat destijds niet is uitgebracht want vrijwel alle platen van Johnny Cash die in deze periode wel zijn gereleaset zijn minder. Johnny Cash was toen nog uitstekend bij stem, de composities (meeste door anderen geschreven) zijn voor een groot deel goed en de begeleiding niet overheersend (waar het nog wel eens aan schortte bij de Cash albums). Meestal zijn releases 'from the vault' niet essentieel, maar deze toch wel binnen deze periode van zijn oeuvre. Niet alles is even sterk, maar dat geldt voor de 'American Recordings' platen ook. Voor de Mensen die Cash alleen kennen van die platen zullen deze misschien iets te veel country vinden, maar dit is toch wel the man in black ten voeten uit!

Soms heb ik zin in, jawel, country. En waar valt er beter mee te beginnen dan aan het 'nieuwe' album van de legende Johnny Cash.
Ondanks dat Cash inmiddels al een aantal jaren dood is, lijkt er nog steeds voldoende materiaal op de planken te liggen om volwaardige albums uit te brengen. Zo dateren deze opnames uit de jaren '80 van de vorige eeuw. Dit is goed te horen op dit album. De opname kwaliteit is namelijk behoorlijk goed en de volle, warme productie zorgt ervoor dat je het idee krijgt dat hijzelf in de kamer aanwezig is.
De nummers zijn veelal in de traditionele Country stijl en zijn niet allen even bijzonder, maar over het algemeen is met name de zangkwaliteit van Cash weer van hoogstaand niveau. Vooral een leuk album voor de liefhebbers van "old school" Country!

Gewoon een aardig Cash album. Glad geproduceerd, maar who cares. Niet elk album hoeft hetzelfde te klinken.

Ik lees overal dat dit een middelmatig Cash album zou zijn. Dat mag dan wel misschien zo zijn, maar vergeet niet dat een middelmatig Cash album nog steeds gewoon een heel goeie plaat is.

Natuurlijk wordt dit nu belicht tegen de fantastische American Recordings reeks, maar eigenlijk moet je het daar los van zien. De opzet van dit album (oorspronkelijk uit zijn mindere periode) is helemaal niet te vergelijken. Individueel bekeken is het gewoon een steengoeie plaat.

Oké, het is misschien wel allemaal wat simpeler of oppervlakkiger, maar dat mag voor mij ook wel eens. Ik vind dit echt een zondagnamiddag-plaat. De LP op de platenspeler leggen en rustig een boekje lezen. En halverwege wel even opstaan om de plaat om te draaien. Meer moet dat niet zijn.

Het verbaast mij in elk geval dat de platenfirma destijds dit links heeft laten liggen, en andere platen wél heeft uitgebracht...

Of Cash zelf was er ontevreden over en wilde niet dat het uitgebracht werd.

Dat zou ook kunnen, ik had iets vernomen rond het eerste geval, maar ga zeker niet in twijfel trekken...
Ik ben er alvast blij mee

Gut o gut willen ze over de rug van johnny cash ook nog even een paar extra muntjes cashen?

Na de weergaloze American serie, vind ik dit album dat heel basis is in zijn opzet ook wel weer eens lekker om te horen. De paar nummers die er op staan met June Carter Cash hebben wel iets lieflijks over zich. Het tweetal dat in de hoogtij van hun leven samen zingen. Muzikaal heeft het misschien niet veel om het lijf, maar Johnny is nog altijd Cash en heeft een van de beste voordrachten die een zanger maar in een nummer kan stoppen.

Ik lees op Wikipedia, dat het album in 2013 nog volop overdubt is, waaronder het studentenkoor op het nummer Tennessee. Dat had niet gehoeven.

Out among the stars is een nieuwe kennismaking met de inmiddels 15 jaar geleden overleden STER. Het postuum uitgebracht album brengt prachtige songs bijeen uit de periode begin eithies

Ga dit postuum uitgebracht album luisteren voor een nieuwe kennismaking

Het kwam anno 2014 toch redelijk onverwacht: een nieuwe plaat van Johnny Cash. The Man in Black was al een aantal jaar overleden maar zoonlief John Carter Cash vond in het archief van zijn vader een flinke dosis jaren '80 opnames die Columbia indertijd nooit heeft uitgebracht. Het zal me altijd een raadsel blijven waarom Columbia hier de kwaliteit niet van zag, want wat is dit toch weer genieten! Het is één van mijn meest gedraaide Cash albums en vooral omdat het hier allemaal zo verhalend is. Bij praktisch elk nummer lijkt het alsof Cash je een mini-verhaal vertelt en nummers als Out Among the Stars en I Drove Her Out of My Mind worden daardoor echt tot leven gewekt. Het zijn allemaal nummers in die typische Cash-stijl (ongelooflijk in welke mate de man zich iemand anders zijn/haar nummer compleet eigen kon maken) en wanneer June Carter Cash dan ook nog eens begint mee te zingen.. Ja, dan ben ik helemaal gelukkig. Interessant is ook die She Used to Love Me a Lot bonus track. Een remix van het derde nummer op het album (door niemand minder dan Elvis Costello!) dat indertijd werd uitgebracht als B-kant voor de She Used to Love Me a Lot single. Ik prefereer de studioversie maar de remix mag er ook absoluut zijn. Volgens John Carter Cash had hij nog een aantal dingen gevonden in het archief die een volwaardige release zouden krijgen maar helaas, tot vandaag de dag is het bij Out Among the Stars gebleven.

metalfist schreef:



Ik denk dat ze bij Columbia wel zo'n beetje klaar waren met Johnny Cash. Sinds hitsingle (Ghost) Riders in the Sky van het album Silver uit 1979 had hij geen grote hit meer gehad. Het gros van de opnames van Out Among The Stars stamt uit 1984. De albums die tussen 1980 en 1985 werden uitgebracht leverden geen hitsingles op en waren bovendien, met uitzondering van Johnny 99, eigenlijk allemaal matig. Misschien geloofde Cash er zelf ook niet meer in, getuige het feit dat zijn zoon de tape verstopt in een kast heeft gevonden.

Kan inderdaad wel kloppen nlkink, ik heb een aantal van die jaren '80 albums in bezit en die draai ik toch een stuk minder. In 1986 werd Cash zelfs na 26 jaar samenwerken met Columbia door het label gedropt dus ze zullen er inderdaad weinig toekomst in hebben gezien. Kwalitatief gezien vind ik Out Among the Stars echter wel heel wat beter dan het andere jaren '80 werk. Ik vraag me af in hoeverre er nog in de loop der jaren aan het album is gesleuteld, misschien was de oorspronkelijke versie inderdaad minder? Ik ben alleszins erg blij dat dit nog is uitgekomen.

Cash ten voeten uit. Simpel maar luistert lekker weg. En daar gaat het om. Waarom die nummers niet zijn uit gebracht toen der tijd is mij en raadsel. Bedoel gewoon goed materiaal, en materiaal wat hij wel toen op cd heeft gezet mocht hij van mij weg laten

Toen John Carter Cash, de enige zoon uit de relatie tussen Johnny en June, in 2012 weer 'ns in de archieven van zijn vader aan het grasduinen was, stootte hij op een resem opnames uit 1981 en 1984 van Cash met producer Billy Sherrill. Initieel was het de bedoeling daar een album van te maken, maar platenmaatschappij Columbia vond dat om één of andere reden niet bepaald de moeite waard - de opnames bleven dus op het spreekwoordelijke schap liggen, klaar om enkele decennia lustig stof te happen.

Als ik het omvangrijke oeuvre van The Man in Black beschouw, zie ik dat hij in die periode enkele platen uitbracht bij Columbia, waarvan vooral The Baron (1981) in het oog springt, die werd namelijk ook geproducet door Billy Sherrill. En waar ik die plaat heel erg tof vind (4*), bevalt Out Among the Stars me toch wat minder.

Het eerste wat me opvalt, is dat de productie wel erg clean en "mooi" klinkt. Dat zal ook wel met de uiteindelijke mastering door Carter Cash en Steve Berkowitz te maken hebben (met die laatste werkte zoonlief ook al samen voor bootlegs zoals Personal File), waarvoor nog een aantal additionele muzikanten de studio in werden gehaald - goedbedoeld, maar het maakt de luisterervaring voor mij net wat minder authentiek.

De songs zijn gewoon goed, Cash klinkt overtuigend zoals gewoonlijk. I Came to Believe zou hij later nog 'ns opnemen voor American V: A Hundred Highways, en I'm Movin' On kwam in solo-uitvoering als outtake op de box Unearthed. Call Your Mother is een fijne Cash-original, en verder staan er twee bezielde duetten op met June Carter, waarvan vooral Baby Ride Easy erg de moeite is.

De bonustrack is er trouwens, naar mijn mening, eentje om routinematig te skippen: een nogal wazige mix van Elvis Costello, die ik al veel beter dingen heb weten maken. Maar goed, dat is dus een bonustrack en de reguliere versie van het nummer She Used to Love Me a Lot, dat ook de eerste single was, valt best te pruimen hoor.

3 sterren

Zo af en toe grasduin ik in de platen- en CD-zaak in mijn woonplaats tussen de Johnny Cash CD's. Meestal is het niet zo interessant. Dat komt niet door mijn vrienden die hun best doen om de rekken weer gevuld te krijgen met nieuw materiaal maar aan mij. Momenteel staan er wel erg veel compilaties in de rekken, of variaties van de bekende Folsom Prison en San Quentin albums. De laatste jaren was ik succesvol in het vinden van Johnny Cash albums in Münster, Glasgow, Edinburgh en Bath.
Een paar dagen geleden echter kon ik Out Among the Stars in mijn lokale platenzaak bemachtigen voor € 5,-.
Dat was een meevallertje. Ik heb 'm een paar keer thuis beluisterd, maar ook tijdens een paar autoritten in de provincie. Mijn indruk van het album is dat het een typisch jaren tachtig Nashville album is. Zeker niet slecht, maar het had Cash in die periode bij Columbia ook geen stap verder geholpen v.w.b. verkoopcijfers en hits. Desalniettemin verdiende dit album niet om verstopt te worden in een kast, als dat verhaal klopt. Het is geen verloren meesterwerk, gewoon een aardig album.
Favorieten zijn Baby Ride Easy (al vind ik de versie van Dave Edmunds met Carlene Carter mooier), She Used to Love me a Lot en Don't You Think it's Comu our Time. Een nummer als I'm Movin' On is, ondanks de medewerking van Waylon Jennings, niet meer dan aardig. Misschien ligt het eraan dat ik al zoveel versies ken/heb van dat nummer. En strafpunten voor het supermelige If I Told You Who it Was, dat nummer is een echte skipper. Al met al een voldoende.