0
geplaatst: 11 december 2013, 18:38 uur
Burial - Rival Dealer
Alweer de vierde EP na zijn alombekende Untrue' nu ook al de tweede EP die uitkomt rond de kerstperiode.
Waar Truant zich al onderscheidde van de typische Burial kenmerken door het titelnummer met de overstuurse synthesizers en soms wel - voor Burials doen - snelle ritmes en natuurlijk Rough Sleeper met die beklijvende sax.
Onderscheidt Rival Dealer zich nog meer; een erg gelaagde en snelle opener, nog meer spoken-word, zoetere vocalen, de typische Burial drumstijl die meer en meer verdwijnt en plaats maakt voor de 4/4 (ongetwijfeld gekomen door de samenwerking met Four Tet), ...
Rival Dealer is de ruim 10 minuten durende opener. Na twee luisterbeurten moet ik zeggen dat ik denk dat dit één van mijn favoriete Burial nummers gaat worden. Het heeft alles wat een sterke Burial zo goed maakt. Maar Rival Dealer doet er vaak nog een dikke schep bovenop.
Die kenmerkende distortion synth uit het eerste deel is ronduit prachtig, hoe hij samen met de energieke en volle drums en de schitterende vocals zich een weg baant tussen de kenmerkende achtergrondgeluiden en spoken is geweldig! De overgang van het energieke naar het melancholische en rustige deel is veel natuurlijk gedaan dan op de voorgaande EP's - waar het soms nog wel eens stroef verliep - .
Hiders is de kortste van de 3, het begin doet me wat denken aan zijn korte ambient tracks op Untrue en Burial. Tot die vocaal inkomt met daarna die piano en strings ; dit is het eerste moment dat ik me afvraag of ik me naar Burial zit te luisteren. Tuurlijk klinkt het nog allemaal melancholisch, tuurlijk is die desolate sfeer er nog, tuurlijk is de sfeer typisch Burial. Maar toch klinkt het niet als Burial. Het is een beetje zoals Random Access Memories van Daft Punk: het is allemaal wat bombastischer. Is dit een nadeel? Nee, al moet ik de houdbaarheidsdatum natuurlijk nog afwachten.
Die druminval is nog zo'n geweldig en onverwacht moment, heerlijk gedaan! Die lage vocalen klinken erg netjes ook, een beetje jammer van die hoge uithalen, die klinken me toch - al zal het ongetwijfeld niet zo bedoeld zijn - als een greep naar de radio.
Hiders eindigt ook prachtig met die vocaal "Take me away."
En als je nou werkelijk dacht dat je met Hiders een nieuwe Burial hoorde, wacht dan maar tot het 13 minuten tellende Come Down To Us.
Opent erg sterk met die combinatie van die synthesizer en die Oosterse gitaarsynth.
De drums vind ik ook opvallend, alsof Burial eens de commerciele (qua ritme en niet qua klank) dubstep wou proberen met die snare die altijd wat te laat lijkt te komen, later lijkt hij ook zijn eigen versie aan trap drums te geven.
Prachtig hoe beide technieken met één nummer helemaal platgooit. Die hoge vocalen zijn erg gewaagd een soort van R&B Top-40 track (ik kreeg een Justin Bieber associatie maar hier natuurlijk minder erg) associatie is bij mij ook niet ver weg. Althans de eerste luisterbeurt, bij de tweede luisterbeurt blijft het aanpassen maar ik kan het al beter plaatsen. Het geeft me toch een dubbel gevoel bv. die uithaal van 'In my eyes, inside' langs de ene kant zo typisch Burial, maar dan wat gladder.
Hoe meer ik het hoor in het nummer, hoe beter ik het vind.
Wat misschien nog gewaagder is, is het stuk vanaf de tweede fase rond de 7 minuten. Je hoort een scratch, gevolgd door snel hi-hat werk; en wat volgt.
Ja hoor, een enorm melige melodie, gladde vocalen maar opnieuw allemaal weer zo typisch Burial. Het vreemdste is misschien nog dat ik het geweldig vind, zo ook nog mooi werken in een film; zeker wanneer dat drummen op de toms erbijkomt.
Er wordt ook mooi afgesloten door het betoog van een transgender.
Rival Dealer zal bij iedereen die Burials discografie wat kent wel als een vreemde eend in de bijt bevonden worden. Buiten de opener die nog eens typisch Burial is van de latste jaren, maar dan nog een trapje hoger, is dit allemaal wat toegankelijker, gladder, en de emotie ligt er allemaal wat dikker op. '90s invloeden zijn dan ook nooit ver weg, toch denk ik dat dit met de tijd wel één van de meest interessante en wie weet zelfs beste Burial releases kan worden.
Voor nu allesinds al een plaats in mijn jaarlijst.
Burial goes Christmas
Alweer de vierde EP na zijn alombekende Untrue' nu ook al de tweede EP die uitkomt rond de kerstperiode.
Waar Truant zich al onderscheidde van de typische Burial kenmerken door het titelnummer met de overstuurse synthesizers en soms wel - voor Burials doen - snelle ritmes en natuurlijk Rough Sleeper met die beklijvende sax.
Onderscheidt Rival Dealer zich nog meer; een erg gelaagde en snelle opener, nog meer spoken-word, zoetere vocalen, de typische Burial drumstijl die meer en meer verdwijnt en plaats maakt voor de 4/4 (ongetwijfeld gekomen door de samenwerking met Four Tet), ...
Rival Dealer is de ruim 10 minuten durende opener. Na twee luisterbeurten moet ik zeggen dat ik denk dat dit één van mijn favoriete Burial nummers gaat worden. Het heeft alles wat een sterke Burial zo goed maakt. Maar Rival Dealer doet er vaak nog een dikke schep bovenop.
Die kenmerkende distortion synth uit het eerste deel is ronduit prachtig, hoe hij samen met de energieke en volle drums en de schitterende vocals zich een weg baant tussen de kenmerkende achtergrondgeluiden en spoken is geweldig! De overgang van het energieke naar het melancholische en rustige deel is veel natuurlijk gedaan dan op de voorgaande EP's - waar het soms nog wel eens stroef verliep - .
Hiders is de kortste van de 3, het begin doet me wat denken aan zijn korte ambient tracks op Untrue en Burial. Tot die vocaal inkomt met daarna die piano en strings ; dit is het eerste moment dat ik me afvraag of ik me naar Burial zit te luisteren. Tuurlijk klinkt het nog allemaal melancholisch, tuurlijk is die desolate sfeer er nog, tuurlijk is de sfeer typisch Burial. Maar toch klinkt het niet als Burial. Het is een beetje zoals Random Access Memories van Daft Punk: het is allemaal wat bombastischer. Is dit een nadeel? Nee, al moet ik de houdbaarheidsdatum natuurlijk nog afwachten.
Die druminval is nog zo'n geweldig en onverwacht moment, heerlijk gedaan! Die lage vocalen klinken erg netjes ook, een beetje jammer van die hoge uithalen, die klinken me toch - al zal het ongetwijfeld niet zo bedoeld zijn - als een greep naar de radio.
Hiders eindigt ook prachtig met die vocaal "Take me away."
En als je nou werkelijk dacht dat je met Hiders een nieuwe Burial hoorde, wacht dan maar tot het 13 minuten tellende Come Down To Us.
Opent erg sterk met die combinatie van die synthesizer en die Oosterse gitaarsynth.
De drums vind ik ook opvallend, alsof Burial eens de commerciele (qua ritme en niet qua klank) dubstep wou proberen met die snare die altijd wat te laat lijkt te komen, later lijkt hij ook zijn eigen versie aan trap drums te geven.
Prachtig hoe beide technieken met één nummer helemaal platgooit. Die hoge vocalen zijn erg gewaagd een soort van R&B Top-40 track (ik kreeg een Justin Bieber associatie maar hier natuurlijk minder erg) associatie is bij mij ook niet ver weg. Althans de eerste luisterbeurt, bij de tweede luisterbeurt blijft het aanpassen maar ik kan het al beter plaatsen. Het geeft me toch een dubbel gevoel bv. die uithaal van 'In my eyes, inside' langs de ene kant zo typisch Burial, maar dan wat gladder.
Hoe meer ik het hoor in het nummer, hoe beter ik het vind.
Wat misschien nog gewaagder is, is het stuk vanaf de tweede fase rond de 7 minuten. Je hoort een scratch, gevolgd door snel hi-hat werk; en wat volgt.
Ja hoor, een enorm melige melodie, gladde vocalen maar opnieuw allemaal weer zo typisch Burial. Het vreemdste is misschien nog dat ik het geweldig vind, zo ook nog mooi werken in een film; zeker wanneer dat drummen op de toms erbijkomt.
Er wordt ook mooi afgesloten door het betoog van een transgender.
Rival Dealer zal bij iedereen die Burials discografie wat kent wel als een vreemde eend in de bijt bevonden worden. Buiten de opener die nog eens typisch Burial is van de latste jaren, maar dan nog een trapje hoger, is dit allemaal wat toegankelijker, gladder, en de emotie ligt er allemaal wat dikker op. '90s invloeden zijn dan ook nooit ver weg, toch denk ik dat dit met de tijd wel één van de meest interessante en wie weet zelfs beste Burial releases kan worden.
Voor nu allesinds al een plaats in mijn jaarlijst.
Burial goes Christmas
0
geplaatst: 11 december 2013, 20:28 uur
Draak van een release. Bij de titeltrack moest ik lachen, maar het blijkt achteraf wel de beste van de drie te zijn. Emulatie van UK hardcore platen uit begin jaren '90, compleet met een versneld afgespeelde breakbeat (denk aan Paid In Full) en een bassynth in de stijl van Joey Beltram en/of oude drum&bass-platen.
Hiders en Come Down To Us zijn eigenlijk gewoon kitscherige, mislukte popplaten. De typische Burial-instrumentatie waarmee hij die tracks een eigen draai geeft, werkt alleen maar averechts: geef me dan maar 'gewone' popmuziek, dacht ik steeds. Random Access Memories is in ieder geval 10x beter.
En dan ook nog hier en daar vermoeiend knip- en plakwerk in Truant-stijl en wat spoken word flarden.
Nee.
Hiders en Come Down To Us zijn eigenlijk gewoon kitscherige, mislukte popplaten. De typische Burial-instrumentatie waarmee hij die tracks een eigen draai geeft, werkt alleen maar averechts: geef me dan maar 'gewone' popmuziek, dacht ik steeds. Random Access Memories is in ieder geval 10x beter.
En dan ook nog hier en daar vermoeiend knip- en plakwerk in Truant-stijl en wat spoken word flarden.
Nee.
0
geplaatst: 12 december 2013, 19:50 uur
Prachtige EP! Ik vind het juist heel tof dat Burial eens wat anders doet. Je kunt die nummers cheesy / auto tune vinden, maar Burial maakt er voor mij iets diep, emotioneels van. Denk aan Beth/Rest van Bon Iver. Dat was ook een vreemde eend in de bijt. Een maand later vond ik dat het beste nummer wat hij ooit gemaakt heeft.
--------------
Toevoeging:
Ik geef 'm 5 sterren.
Dat laatste nummer, wow.
De teksten, is dit Burial's coming out EP? Is dit de laatste openbaring? Is dit het grote slotstuk? Ik weet het allemaal niet. Maar deze EP is toch een fantastische samenstelling van fragmenten. En de argumenten waarop mensen deze EP afkeuren zijn voor mij eigenlijk alleen maar argumenten om 'm heel mooi te vinden. Geen samenhang? Heeft Oneohtrix Point Never voor je gehoor ook niet. Cheesy? Vaporwave was mijn favoriete genre van 2013. Een voorbeeld is mijn appreciatie voor een plaat als Eccojams ( 1 2 3 ) (Oneohtrix Point Never), waar ik ook vol LOF over gesproken heb op MuMe. Dat maakt muziek voor mij. En Burial dacht vast; 'fuck it, ik doe het gewoon, dit WIL ik gewoon kwijt.' Net als Bon Iver in ieder interview dus over Beth/Rest te vertellen heeft. Ook in cheesyness kun je veel emotie kwijt, juist omdat je het met je eigen strakke, serieuze, meer-van-hetzelfde muziek vaak niet onder woorden kunt brengen.
--------------
Toevoeging:
Ik geef 'm 5 sterren.
Dat laatste nummer, wow.
De teksten, is dit Burial's coming out EP? Is dit de laatste openbaring? Is dit het grote slotstuk? Ik weet het allemaal niet. Maar deze EP is toch een fantastische samenstelling van fragmenten. En de argumenten waarop mensen deze EP afkeuren zijn voor mij eigenlijk alleen maar argumenten om 'm heel mooi te vinden. Geen samenhang? Heeft Oneohtrix Point Never voor je gehoor ook niet. Cheesy? Vaporwave was mijn favoriete genre van 2013. Een voorbeeld is mijn appreciatie voor een plaat als Eccojams ( 1 2 3 ) (Oneohtrix Point Never), waar ik ook vol LOF over gesproken heb op MuMe. Dat maakt muziek voor mij. En Burial dacht vast; 'fuck it, ik doe het gewoon, dit WIL ik gewoon kwijt.' Net als Bon Iver in ieder interview dus over Beth/Rest te vertellen heeft. Ook in cheesyness kun je veel emotie kwijt, juist omdat je het met je eigen strakke, serieuze, meer-van-hetzelfde muziek vaak niet onder woorden kunt brengen.
* denotes required fields.