Loudness - Disillusion (1984)

Wat Akira Takasaki (destijds in één naam vernoemd met die andere grote gitaristen) hier allemaal voor elkaar krijgt, hoed af!
Live Loud Alive is nog altijd één van mijn favoriete (live-)albums.
Genieten!

Hail! sir spamalot

ik heb ook de japanse versie op cd !
ik kan voor deze band bijna de woorden niet vinden
om te beschrijven wat voor een klasse muziek deze heren (hierop)
laten horen!
geweldig.
altijd weer kippevel als ik de cd's beluister.

gegroet. stay metal.

Live Loud Alive heb ik op dubbel-vinyl lp, niet omdat ik dat per sé wilde,
maar ik heb deze gekocht toen ik vijftien was en het was een import, dus een zware aanslag op mijn bescheiden geldbeugel destijds!

Ik heb deze plaat op vinyl maar toch echt een andere cover. Ik versta er niets van maar sfeer, muziek ( Akira) deed gnoeg

Volgens mij bestaan er twee versies van dit album: het originele Japanse album en het Engelstalige album (met bovenstaande cover).
Volgens mij bevatten beide versies dezelfde songs, maar het ene is in het Japans ingezongen en het andere in het Engels.
Veel verschil is er toch niet, want je verstaat de zanger toch niet: ik ken geen Japans en zijn Engels is verre van onvergetelijk. De muziek maakt hier werkelijk alles goed. Schitterende muzikanten!

5 berichten en 7 stemmen bij een dijk van een album: veel te weinig! Vergeet het Japans en luister en huiver bij het knetterende gitaarwerk/vuurwerk van Mr. Akira Takasaki en de geweldige muziek van zijn collega's.
Dream Fantasy, argh!

Inmiddels 6 berichten (7 met de mijne erbij) waarvan 4 van de Sir.

Maar het is waar, dit is echt een geweldig plaatje. Snel, hard, melodieus, heerlijke solo's, knappe nummers. Wat wil een metalminnend mens nog meer.

Ik heb onlangs het geluk gehad van deze nog een exemplaar op vinyl te vinden dat er als nieuw uitziet en slechts enkele euro's kostte.

Fantastisch album, jammer dat het zo moeilijk te vinden is..

Volgens mij nog steeds gewoon op CD te verkrijgen hoor.

Eentje op lp vinden zal misschien wat moeilijker zijn.

Echt weer eens verrassing die ik niet zag aankomen. Ik vond 'de cover wel leuk', dus heb ik 'm even geprobeerd.

Dit is stevige heavy metal met een mysterieuze sfeer. Ik luister de engelse versie, volgens mij, maar de zanger is niet te verstaan. Wat ik wel hoor is dat hij goed zingt. Echte heavy metal dramatiek en krachtige uithalen!

Op sommige nummers, vooral Butterfly, doet Loudness wat denken aan Rush (ten tijde van Hemispheres en A Farewell to Kings). Dan bedoel ik de zware akkoorden met van die typische hoge riedeltjes na het akkoord, in stevige prog-rock ritmes. En dit alles draagt bij aan de sfeer, zonder ook maar een beetje moeilijk-doenerig te klinken.

Voor de rest zijn de riffs ook erg sterk. Dit is ook een van de redenen waardoor elk nummer zich goed kan onderscheiden van de rest.
Ook de solo's zijn top! (luister Exploder)

4,5*

Onderdeel nummer vier van de "ik sta pinnig" avond en, ik kan maar blijven proberen en adverteren voor dit jaren tachtig metal album, een ikoon in mijn beleefwereld. Geweldig gitaarwerk met .. u kunt het al raden: Dream Fantasy. Vooruit met de geit, probeer het eens, ik garandeer u dat u het zich niet zal beklagen. Men vertelle het voort!

Van alle Loudness albums heeft deze de hoogste en meeste stemmen. De drie eerste albums waren wat moeilijker te verkrijgen wellicht. Op deze is in ieder geval de productie beter en de japanse jongens spelen strakker dan ooit.

Maar toch is dit album voor mij al het keerpunt waarop Loudness wat van zijn exotische identiteit verliest. De oosterse elementen zijn minder aanwezig. Mijn persoonlijke favoriet blijft daarom de voorloper, The Law of Devil's Land.

Ares' Lament is wel een prachtig nummer. Een van de mooiste die Loudness ooit heeft gemaakt.

Inderdaad, een erg fijne plaat. Ik heb de "engelse" versie geluisterd, en daar had ik niks over te klagen. Goede songs, afwisselend, en een zanger die goed klinkt (geen woord van zijn engels verstaan overigens), en een goede productie.

4*

Even opscheppen
Ik was erbij in Paradiso toen ze een kort concert gaven (een uurtje) om dit album te promoten in 1984 !

Helaas kon ik dit album nog niet, de voorgaande 3 kon ik dromen en ze speelden vooral dit album.

En wat voor album, echt een weergaloos goed album al ben ik het met Kronos eens dat ze hiermee hun Japanse roots verlieten (en er nooit meer op terug kwamen).
De songs zijn feller en agressiever geworden, de productie vetter en het knappe is dat de nummers toch nog complex genoeg zijn om nog eenmaal te kunnen genieten van het muzikale vakmanschap van Loudness.

Hoogtepunt voor mij is "Dream Fantasy", wat een fantastisch drumwerk hierop !

Er zijn inderdaad 2 versies te krijgen, een Engelstalige en Japanstalig album.

Gaaf! Ik kan geen Japans lezen, maar volgens mij is dit filmpje opgenomen tijdens dat concert. Ik kwam het laatst tegen toen ik was op youtube aan het niksen was.

Wizard, duizend maal dank voor dat geweldig filmpje. Lonesome Crow, gelukzak! En hierbij mijn uitsmijter: Dream Fantasy live.

Wizard schreef:

Gaaf! Ik kan geen Japans lezen, maar volgens mij is dit filmpje opgenomen tijdens dat concert. Ik kwam het laatst tegen toen ik was op youtube aan het niksen was.

Ja, er was een Japanse cameraploeg toen om alles op te nemen.
Er is een CD en DVD (apart verkrijgbaar) hiervan te krijgen genaamd "Eurobounds".
Staan geloof ik ook van een ander concert opnames op maar het meerendeel is toch wel van het Paradiso concert.

Fijn album dit. Eigenlijk was ik al verkocht toen ik Crazy Doctor aan het luisteren was. Strak, melodieus, en van die heerlijk onverstaanbare zang.
De rest van het album is een mooie afwisseling tussen snelle en iets langzamere nummers. Soms galoppeert de band zichzelf voorbij, zoals in Esper, dat naar mijn bescheiden mening vooral als hersenloos gebeuk overkomt.
Dat Akira Takasaki een aardig potje gitaar kan spelen, wordt duidelijk op Exploder, hoewel dat op mij overkomt als *slechts* de opmaat naar het furieuze Dream Fantasy.
Tot slot, om mij als luisteraar weer met beide beentjes op de grond te zetten, en me de gelegenheid te geven even bij te komen al het gitaargeweld, is Ares' Lament de perfecte uitsmijter.

Kortom: een heerlijk album, vol gitaargeweld, waarbij de nummers niet dienen als vehikel voor zoveel mogelijk solo's en andere gitaartoestanden. Gelukkig.

4*

Oude klassieker van vroeger. De lp kent de nodige uitschieters zoals het stevige Crazy doctor en de razendsnelle topsongs Esper & Dream fantasy. Het meest tot de verbeelding spreekt Butterfly, met dat mooie basstuk van Masayoshi Yamashita. Zanger Minoru Niihara toont zijn kunnen op Ares lament. Drummer Munetaka Higuchi schitterde op de hele plaat en had even een moment rust op Exploder, waarop de gitaarkunsten van Akira Takasaki te horen zijn. Mooie plaat, vier sterren.

Correctie van mijn bericht van 24 mei 2008.

De Japanse versie van dit album heeft de tracklist en de hoes zoals die hier op de site staan.

De Engelse versie heeft volgende tracklist:
1. Anthem (Loudness Overture) (2'18")
2. Crazy Doctor (4'13")
3. Esper (3'45")
4. Butterfly (5'12")
5. Revelation (4'20")
6. Exploder Sample (2'31")
7. Dream Fantasy (4'35")
8. Milky Way (4'18")
9. Satisfaction Guaranteed (3'37")
10. Ares' Lament (5'29")
en volgende hoes.

Nu staan de puntjes op de i .

Vier op een rij deze morgen want de eerste 4 albums van deze Japanse grootheid heb ik sinds gisteren kunnen te pakken krijgen tegen schappelijke prijzen: 5,00 eur voor uitgave Roadrunner RR 9855 op vinyl met de labels op de plaat zelf omgewisseld, strange but true. Het zijn alle vier klassiekers maar deze is mijn absolute favoriet met de hete adem van de drie voorgangers in zijn nek. Het voelt aan als een album waar ze hun tanden tonen, de spieren rollen en tonen wat die jaren ervaring in de studio en on the road hebben opgebracht.
Ik kan een evangelie afsteken waarom ik dit album zo graag hoor: de schitterende mystieke en mysterieuze hoes, de geweldige muziek van onze vier Japanse samoerai, een volledig ontketende Akira Takasaki die toont waarom hij zelfs in Europa zo hoog werd aangeschreven en het vuur aan de schenen legde van menig topgitarist in de jaarlijkse lijstjes, een ritmesectie die met geen honderd Brabantse trekpaarden uit elkaar te halen valt maar ook een zanger die nu in bloedvorm is.
Het geluid, dames en heren, het geluid is altijd al een bepalende factor geweest in mijn bijna dertigjarige loopbaan als "rocker", "metalhead", ... Dit is een album met het nodige venijn maar ook met de nodige warmte. Alles is top maar niets is over the top. De muziek vliegt om de oren maar pleegt geen aanslag op de oren. Het blijft prettig luisteren, het is echt genieten voor mij, een pluim op hun hoed want Loudness zelf stond in voor de productie van dit album. Je zou me nu eens moeten zien glunderen.
Hoogtepunten zijn er voor mij genoeg, ondertussen is het al tamelijk gekend, bekend en berucht wat mijn favoriete nummer is: Dream Fantasy. De voorganger The Law of the Devil’s Land had als snelle kraker Speed, deze heeft het eveneens fenomenale Dream Fantasy als delicatesse: pure magie in mijn wereld, om gek van te worden of nog gekker. Pure hardrock / metal van de hoogste orde, puur genieten van de prestaties, puur genieten van een klassieker. Ik ben een apetrotse bezitter van dit album.

Dat is wel duidelijk.

Dit is werkelijk fenomenaal heavy metal album, subliem gitaarwerk van Akira Takasaki, schitterende nummers van speed ( Esper, Dream Fantasy ) tot geweldige rockballad ( Ares Lament ) tot progressief ( Butterfly ). Eerste 5 albums van deze band zijn van een geweldig hoog niveau!

Hoe doen jullie dat met die zang? Ik ga het proberen en hoop er nog eens aan te kunnen wennen... some day(?).

Wat is er mis met de zang? (Behalve dat het onverstaanbaar is).

Mijn tenen gingen een beetje krom staan van dat accent.

Gewoon de Japanstalige uitgave kopen met vrijwel uitsluitend Japanse zang, weet je zeker dat je niets verstaat en van accenten heb je dan ook geen last meer.

Ik ga eerst deze nog wel een paar keer proberen. En of het nu precies het accent is... misschien ligt het ook wel bij de stem zelf, of is het een combinatie.

Of je nu de Japanse of de Engelse variant beluisterd, aan de uitspraken van Minoru Niihara valt toch geen touw aan vast te knopen

Ik kan het niet laten om weer een bericht te plaatsen want dit album pompt het lege lichaam na weer één van die werkdagen vol adrenaline. Lange tijd heb ik zelfs getwijfeld om dit album te kiezen als Metal Album van de Week of hun eerste livealbum Live-Loud-Alive: Loudness in Tokyo. Het ging misschien te “ouderwets” zijn voor vele deelnemers, niet voor mij potverdikke.

Over de zang van Minoru Niihara kun je op zijn zachtst gezegd nog een levendig debat voeren, in het Engels of in het Japans blijft hij voor ons Westerlingen onverstaanbaar, maar hij legt er wel zijn hart en ziel in, ook de nodige agressie en gevoeligheid waar nodig. Butterfly is prachtig gedaan. Satisfaction Guaranteed is iets minder maar Ares' Lament compenseert dit schitterend.

Over Akira Takasaki heb ik al veel gezegd maar wat wil je, zijn gitaarspel is zo verzorgd en met razende snelheid beroert hij de snaren, een aantal solo's zijn onvergetelijk waaronder op Dream Fantasy. Hij werd met aanzien bekeken door de Westerse gitaristen. Met telkens een opeenvolging van vier noten tilt hij het refrein van Dream Fantasy naar een nog hoger niveau.

Jammer genoeg heeft meesterdrummer Munetak Higuchi een tijd geleden het aardse voor het andere verwisseld, het is een geweldige drummer en rotsvast. De slagen komen hard neer op de vellen. Een woordje voor dank ook voor een machtige bassist in de persoon van Masahoshi Yamashita. Hij begint me meer en meer op te vallen. Loudness had in hun tweeën een geweldige ritmesectie.