0
geplaatst: 11 januari 2010, 01:43 uur
Fijn album dit. Eigenlijk was ik al verkocht toen ik Crazy Doctor aan het luisteren was. Strak, melodieus, en van die heerlijk onverstaanbare zang.
De rest van het album is een mooie afwisseling tussen snelle en iets langzamere nummers. Soms galoppeert de band zichzelf voorbij, zoals in Esper, dat naar mijn bescheiden mening vooral als hersenloos gebeuk overkomt.
Dat Akira Takasaki een aardig potje gitaar kan spelen, wordt duidelijk op Exploder, hoewel dat op mij overkomt als *slechts* de opmaat naar het furieuze Dream Fantasy.
Tot slot, om mij als luisteraar weer met beide beentjes op de grond te zetten, en me de gelegenheid te geven even bij te komen al het gitaargeweld, is Ares' Lament de perfecte uitsmijter.
Kortom: een heerlijk album, vol gitaargeweld, waarbij de nummers niet dienen als vehikel voor zoveel mogelijk solo's en andere gitaartoestanden. Gelukkig.
4*
De rest van het album is een mooie afwisseling tussen snelle en iets langzamere nummers. Soms galoppeert de band zichzelf voorbij, zoals in Esper, dat naar mijn bescheiden mening vooral als hersenloos gebeuk overkomt.
Dat Akira Takasaki een aardig potje gitaar kan spelen, wordt duidelijk op Exploder, hoewel dat op mij overkomt als *slechts* de opmaat naar het furieuze Dream Fantasy.
Tot slot, om mij als luisteraar weer met beide beentjes op de grond te zetten, en me de gelegenheid te geven even bij te komen al het gitaargeweld, is Ares' Lament de perfecte uitsmijter.
Kortom: een heerlijk album, vol gitaargeweld, waarbij de nummers niet dienen als vehikel voor zoveel mogelijk solo's en andere gitaartoestanden. Gelukkig.
4*
0
Sir Spamalot (crew)
geplaatst: 6 januari 2011, 12:25 uur
Vier op een rij deze morgen want de eerste 4 albums van deze Japanse grootheid heb ik sinds gisteren kunnen te pakken krijgen tegen schappelijke prijzen: 5,00 eur voor uitgave Roadrunner RR 9855 op vinyl met de labels op de plaat zelf omgewisseld, strange but true. Het zijn alle vier klassiekers maar deze is mijn absolute favoriet met de hete adem van de drie voorgangers in zijn nek. Het voelt aan als een album waar ze hun tanden tonen, de spieren rollen en tonen wat die jaren ervaring in de studio en on the road hebben opgebracht.
Ik kan een evangelie afsteken waarom ik dit album zo graag hoor: de schitterende mystieke en mysterieuze hoes, de geweldige muziek van onze vier Japanse samoerai, een volledig ontketende Akira Takasaki die toont waarom hij zelfs in Europa zo hoog werd aangeschreven en het vuur aan de schenen legde van menig topgitarist in de jaarlijkse lijstjes, een ritmesectie die met geen honderd Brabantse trekpaarden uit elkaar te halen valt maar ook een zanger die nu in bloedvorm is.
Het geluid, dames en heren, het geluid is altijd al een bepalende factor geweest in mijn bijna dertigjarige loopbaan als "rocker", "metalhead", ... Dit is een album met het nodige venijn maar ook met de nodige warmte. Alles is top maar niets is over the top. De muziek vliegt om de oren maar pleegt geen aanslag op de oren. Het blijft prettig luisteren, het is echt genieten voor mij, een pluim op hun hoed want Loudness zelf stond in voor de productie van dit album. Je zou me nu eens moeten zien glunderen.
Hoogtepunten zijn er voor mij genoeg, ondertussen is het al tamelijk gekend, bekend en berucht wat mijn favoriete nummer is: Dream Fantasy. De voorganger The Law of the Devil’s Land had als snelle kraker Speed, deze heeft het eveneens fenomenale Dream Fantasy als delicatesse: pure magie in mijn wereld, om gek van te worden of nog gekker. Pure hardrock / metal van de hoogste orde, puur genieten van de prestaties, puur genieten van een klassieker. Ik ben een apetrotse bezitter van dit album.
Ik kan een evangelie afsteken waarom ik dit album zo graag hoor: de schitterende mystieke en mysterieuze hoes, de geweldige muziek van onze vier Japanse samoerai, een volledig ontketende Akira Takasaki die toont waarom hij zelfs in Europa zo hoog werd aangeschreven en het vuur aan de schenen legde van menig topgitarist in de jaarlijkse lijstjes, een ritmesectie die met geen honderd Brabantse trekpaarden uit elkaar te halen valt maar ook een zanger die nu in bloedvorm is.
Het geluid, dames en heren, het geluid is altijd al een bepalende factor geweest in mijn bijna dertigjarige loopbaan als "rocker", "metalhead", ... Dit is een album met het nodige venijn maar ook met de nodige warmte. Alles is top maar niets is over the top. De muziek vliegt om de oren maar pleegt geen aanslag op de oren. Het blijft prettig luisteren, het is echt genieten voor mij, een pluim op hun hoed want Loudness zelf stond in voor de productie van dit album. Je zou me nu eens moeten zien glunderen.
Hoogtepunten zijn er voor mij genoeg, ondertussen is het al tamelijk gekend, bekend en berucht wat mijn favoriete nummer is: Dream Fantasy. De voorganger The Law of the Devil’s Land had als snelle kraker Speed, deze heeft het eveneens fenomenale Dream Fantasy als delicatesse: pure magie in mijn wereld, om gek van te worden of nog gekker. Pure hardrock / metal van de hoogste orde, puur genieten van de prestaties, puur genieten van een klassieker. Ik ben een apetrotse bezitter van dit album.
* denotes required fields.