Nathan Davis Quintet featuring Carmell Jones - The Hip Walk (1965)

Prettig spelende saxofonist die altijd wat aan de zijlijn is blijven staan. Ik denk ook dat dit eigen composities zijn al weet ik dat niet zeker. Klinkt lekker hoor, dit album had op het Blue Note label niet misstaan.

Carmell Jones, ook zo'n naam die mij niets zegt, maar de kerel weet uitstekend te spelen

De prettig spelende pianist is de belg Francy Boland die zelf ook een aantal albums onder eigen naam heeft uitgebracht die tot op heden op mume ontbreken.... (?)

Ah tof dat je Nathan David aandoet spoon! Zijn muziek werd later nog wel wat spannender dan deze goudeerlijke bopplaat. Freejazz heeft hij echter nooit gespeeld maar het is wel een lekkere eigenzinnig mannetje met dito sound.

Nathan Davis Quartet - Rules of Freedom (1969) - MusicMeter.nl
Benny Bailey Sextett - Soul Eyes (1968) - MusicMeter.nl

Zijn beide er lekkere plaatjes. Wat betreft Jones: die woonde aan de verkeerde oceaan als je snapt wat ik bedoel. Speelde vaak in het circeltje van Harold Land enz. Zeer getalenteerd maar hij had beter z’n kunstje in New York kunnen laten horen

Bedankt voor de tips Soledad Ik had je uitgebreide recensie nog niet opgemerkt.



Ja, de dominantie van de oostkust is wel wat storend geweest in de ontwikkeling van jazz. Zelfs nu bepaald het nog het beeld van wat 'men' van jazz heeft. Als je een jazzleek vraagt hoe jazz klinkt hebben ze het vaak toch over heftig getoeter.
Aan de westkust waren er veel interessante ontwikkelingen die wat onderbelicht zijn kom ik steeds meer achter. Zo is er al vroeg gezocht naar verbinding met europa dmv meer compositie en crossover met folk en de klassieke traditie. Namen: Giuffre uiteraard, maar ook Dolphy, Mingus en Evans zijn hun carrière aan de westkust begonnen met de invloed van dien. Vooral Dolphy zag in europa de weg voorwaarts. Helaas te vroeg overleden, maar anders was hij waarschijnlijk begin jaren 70 op het ECM label uitgekomen (BAM!! ) Davis is de grootste opportunist uiteraard en is ondanks zijn coolazz en meer uitgeschreven werk niet echt vast te pinnen op een kust.
Je kunt er een boekwerk over schrijven...

Westkust is wat meer introvert, en dat zal sommige artiesten beter passen denk ik (en sommige luisteraars ) kan me dus ook best voorstellen dat er ook jazzmuzikanten bewust voor een plekje in de luwte hebben gekozen en Jones misschien ook wel.

We zoeken weer verder...

Dit klopt zeker grotendeels maar hetzelfde zie je terug bij bijvoorbeeld Horace Tapscott en zijn hele gevolg. Zijn Arkestra is echt wel van een andere planeet qua complexiteit en innovatie. Hetzelfde geldt voor zijn eigen pianospel: een uniek karakter in de jazz met inmiddels een groepje die hard fans. Toch heeft hij zijn leven lang ook nauwelijks waardering gekregen van het grote publiek. En dat terwijl ik zijn muziek eerlijk gezegd een stuk boeiender vindt dan de populairdere Sun Ra.

En Tapscott was dan weer wel een artiest die van die vervelende toetermuziek maakte. Anyway, tot zo ver het verband tussen geografie en de populariteit van jazz

Tapscott!! ... breek me de bek niet open.

12 jaar geleden dacht ik even enthousiast Tapscott op mume te introduceren, was er een Coltrane liefheber die het unieke karakter van Tapscott vergeleek met zijn eigen drol. Kun jij dat nou begrijpen?

Horace Tapscott - The Dark Tree (1999) - MusicMeter.nl

Toen heb ik het met Tapscott verder maar opgegeven, Voor zoveel jazz creativiteit was er toen gewoon nog geen ruimte op mume..

Ik vertrek weer even naar de overkant van de oceaan en de jaren 80-90-00. Veel interessanter

Rare gast is dat. Maar even zonder dolletjes: The Dark Tree is mijn inziens nog steeds één van de minder interessante werken van Tapscott. Al is het alweer een tijdje geleden dat ik em voor het laatst hoorde. Zijn werken met het Arkestra zijn echt te gek maar ik ben ook onder de indruk van de trio's 'At the Lobero'.

Ik zou het niet weten, maar ik geloof je op je woord.

edit: en ik ga er niet achteraan, ik heb nog zoveel in de wachtrij staan...