Kaiser Chiefs - Education, Education, Education & War (2014)

Dit is een album wat ik meerdere keren moet horen voor ik het op waarde kan inschatten want na 1 luisterbeurt doet het niet veel met me: 'Meanwhile Up in Heaven' & 'Roses' vind ik de enige tracks die me meteen boeien. De stem van de zanger klinkt anders dan ik me herinner van het eerste album.

De Kaiser Chiefs... Ik weet nog dat ik naar de Free Record Shop ging toen Unemployement (2005) net uit was. I Predict A Riot, Na Na Na Na Na en natuurlijk Oh My God. Ik vind het nu nog steeds fantastische nummers, en het album ziet de cd-speler nog wel eens van binnen. Opvolger Yours Truly Angry Mob (2007) heb ik nog wel in huis gehaald, maar vond ik al een heel stuk minder. En sindsdien ben ik de band eigenlijk uit het oog verloren, waarbij ik de laatste 2 albums compleet gemist heb. Of nou ja... gemist, ik heb ze in ieder geval niet geluisterd. Maar nu is er behoorlijk wat veranderd bij de Chiefs. liedjes-schrijver en band-lid Nick Hodgson is er namelijk mee gestopt. Zonder vervanging proberen de Chiefs het nu dus gewoon eens zelf.

Maar de magie van het debuut wordt nergens gehaald. Bij lange na niet zelfs. Geen puntige pop/rock songs maar meer een groots stadion geluid wat me af en toe wel een beetje aan de Killers doet denken. Nu gaat daar mijn nekhaar van overeind staan terwijl de koude rillingen over mijn rug lopen. De stem van Ricky Wilson begint me halverwege het album zelfs tegen te staan. Het lijkt wel alsof hij te hard zijn best moet doen om de hoge tonen te halen, waardoor het allemaal geforceerd wordt. Weg zijn de vrolijke singles en heerlijke simpele mee zing refreintjes. Heel soms sijpelt er nog iets van de potentie door in delen van een liedje (bijvoorbeeld One More Last Song) maar zelfs dan mogen die nummers nog niet eens de schoenen poetsen van de oudere nummers.

Als ik dit had gehoord zonder te weten wie het was, had ik nooit verwacht dat het de Kaiser Chiefs waren. Maar het kan toch niet zo zijn dat al dat geniale van het debuut ineens verdwenen is? Ik hoop (misschien tegen beter weten in) dat er nog een keer zo'n album komt. Tot die tijd kan ik de Kaiser Chiefs veilig overslaan. Nu alleen hopen dat iemand mij waarschuwt als dat geniale album er nog wel een keer komt...

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Stiekem hadden we Kaiser Chiefs na het zeer matige The Future Is Medieval (2011) al afgeschreven. Met deze krampachtige poging hits te schrijven kwam het succes van de Britse band in een neerwaartse spiraal terecht. Festivalweides werden kleiner en kleiner en vaste drummer Nick Hodgson verliet in 2012 de band. Drie jaar later is de band terug met de niet lichtzinnige titel Education, Education, Education & War. De aanpak was anders dan voorheen. Er werd gewerkt met hitschrijvers en topproducers om de wederopstanding van Kaiser Chiefs te realiseren. Het resultaat zijn tien pompeuze, soms aanstekelijke liedjes met veelal gladgestreken refreintjes. Daar zitten zowel aardige als tenenkrommende momenten tussen. Het als een slap aftreksel van Franz Ferdiand klinkende 'The Factory Gates' en de met oosterse toetsenpartijen en hardrock gitaarsolo's ingekleurde 'Misery Company' zijn draken van nummers. Gelukkig staan daar ook een drietal popliedjes tegenover waarin Kaiser Chiefs de bezieling van voorheen weer lijken te hebben hervonden. 'Ruffians On Parade', 'Meanwhile Up In Heaven' in het bijzonder de huidige single 'Coming Home' zijn prima popliedjes, al halen ze misschien niet het niveau van hits als 'Ruby' of 'I Predict A Riot'. Het zijn desalniettemin de redders van dit vijfde Kaiser Chiefs album en doen vermoeden dat de band weer enigszins op het rechte pad is beland.

Van: Daans Muziek Blog

Eigenlijk dezelfde formule als bij het debuut, ook hier wordt er flink geshopt door de geschiedenis van de Britse popmuziek.
De nummers zijn net wat minder pakkend dan bij Employment, maar verder zit er niet eens zoveel verschil tussen.