Real Estate - Atlas (2014)

Real Estate link ik meteen met de zomer. Misschien komt dat vooral doordat ik hun vorige album (Days, 2011) heb ontdekt in de zomer en die associatie is blijven hangen. Niet geheel onlogisch trouwens. Ze maken namelijk dromerige rock nummers die heerlijk relaxt en zomers aan doen. Echt muziek voor laat op een warme (of eerder bloedhete) zomeravond.

En deze nieuwe plaat voldoet ook weer perfect aan die omschrijving. Heerlijk loom in de meest positieve zin van het woord. Uiteraard geholpen door de zanger, die heel ontspannen zijn teksten weet over te dragen. In combinatie met het rustige gitaar-spel en niet te veel op de voorgrond tredende drums ontstaat een erg fijne sfeer. Maar er zit vaak een valkuil bij dit soort albums: het kan ook te rustig blijven, te loom. Soms heb je even een schop voor de kloten nodig om wakker te blijven zeg maar. Deze mist hier echter, waardoor het album naar het einde toe uitgaat als een nacht-kaars. De nummers zelf zijn niet slecht, maar het kabbelt allemaal een beetje voort. Waar dat in het begin nog erg prettig en loom is, wordt het naar het eind toe steeds wat ... saaier eigenlijk.

Waar ging het nou dan mis? Volgens mij gewoon bij de nummers zelf. Op Days waren ze van een hoger niveau door de grotere afwisseling. Hierdoor bleef het interessant en daardoor wel hangen. Hier zijn de nummers net iets minder, waardoor het meteen die klik mist. Daardoor is het een aardig album geworden, maar niet dat geniale album wat ik de rest van de zomer zal blijven draaien.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

De mooiste dagdroomplaat van de afgelopen jaren? Dat is ongetwijfeld de kraakheldere gitaarplaat Days van Real Estate. Na een lange tour in 2011 dook het kwintet studio The Loft (van Wilco in Chicago) in voor een opvolger, welke nu het levenslicht ziet als Atlas. Voor het eerst werden ook toetsenist Matt Kallman en drummer Jackson Pollis bij het opname-proces betrokken. Wie eind februari aanwezig was bij de concerten die Real Estate in Club Ziggo en de bovenzaal van Paradiso gaf kon al voorzichtig concluderen dat er opnieuw geen vuiltje aan de lucht is bij deze Amerikanen.

Nee, zichzelf opnieuw uitvinden doet Real Estate niet op Atlas. Ook deze keer produceert de band lome zomeravonden-muziek, waarbij gedurende tien liedjes dromerige gitaarpartijen en honingzoete zangpartijen het bandgeluid typeren. 'Kabbelmuziek' zo je wilt. Maar dan wel geniale 'kabbelmuziek'. De sound wijkt niet al te veel af van doorbraakplaat Days. Atlas klinkt hooguit ietsje voller en warmer. En opnieuw vooral zonder zorgen. Qua songmateriaal zit het weer helemaal snor. Zoals een liedje als 'The Bend' tegen het einde opeens compleet van stijl en tempo verandert is ronduit zalig. Er is momenteel geen band die op dergelijke wijze een prettig nostalgische sfeer kan neerzetten zoals Real Estate dat kan. Onbezorgd in de overtreffende trap. Bovendien lijkt het gezelschap, en in het bijzonder Matthew Mondanile (ook bekend onder pseudoniem Ducktails), patent te hebben op bijzonder fijn in het gehoor liggende gitaarlijntjes.

Échte toptracks als het waanzinnige 'Out Of Tune', 'Green Aisles' of 'Kinder Blumen' van de voorganger ontbreken op Atlas. Hoewel? 'Talking Backwards' is weer een onvervalste Real Estate-parel met harmonische samenzang en een even luchtig als bezwerend gitaarloopje dat al snel niet meer uit je hoofd te krijgen is. Het lieve stemgeluid van frontman Martin Courtney draagt daar ook zeker aan bij. Andere sterke liedjes als 'Had To Hear', single 'Crime' en het door bassist Alex Bleeker gezongen 'How Might I Live' springen ook boven het geheel uit. De verassing zit opnieuw onder de oppervlakte van de liedjes. Zoals wel vaker bij Real Estate moet alles weer even indalen, bezinken en beklijven. Maar hoe meer je er naar Atlas luistert hoe dieper alles weer onder je huid kruipt. Echt. Atlas is opnieuw een belachelijk fijne liedjesplaat waar je op voorhand al heimwee naar hebt.

Van: Daans Muziek Blog

De mannen van de Amerikaanse indie rockband Real Estate zijn inmiddels toe aan hun derde album. Na de oprichting in 2008 kreeg de band met hun gelijknamige debuutalbum in 2009 veel positieve kritieken. Gestaag bouwden ze hun reputatie uit met fleurige melodieën en ontspannen sferen. Op het derde album zetten ze deze lijn voort waarbij ze nog beter op elkaar ingespeeld zijn.

Matt Mondanile weet als gitarist een rustgevende melodie neer te zetten op zijn akoestische gitaar. Zonnige klanken die perfect in het voorjaar passen en je doen verlangen naar de warmte van de zomer. Met Had to Hear wordt dit concept goed uitgewerkt en weet ook zanger Martin Courtney zich goed aan te sluiten. De eenzaamheid die in de teksten verwerkt is, is voelbaar maar bij het horen van die ene stem fleur je toch weer op. Ook al is het maar voor om weer terug te denken aan die prachtige tijd. Past Lives vormt hier een een goede voortzetting op. Opnieuw vormt het rustige drumritme van Jackson Pollis met de gitaarklanken van Mondanile een sound die weet te overtuigen. De zang van Courtney is warm en zacht en brengt je terug naar die plekken uit het verleden. Plaatsen die veranderd zijn maar waar je nog steeds mooie herinneringen aan hebt. Talking Backwards weet de kracht vast te houden met simpele teksten en een warme melodie. Op April’s Song klinkt het geheel nog zonniger door een rustgevende sound van het keyboard. Matt Kallman weet de juiste snaar te raken en de opbouw door het muzikale nummer is van een hoog niveau. Na dit muzikale tussendoortje krijgen we met The Bend een Caribische sfeer door een simpel drumlijntje en hoge melodieën van de gitaar. Het centrale thema eenzaamheid keert weer terug en weeft zich door het hele album heen.

“Stepping off the stone
Do I want to, no I don’t
It was clear in what the path I left behind
And now I feel alone
No matter what I do”

Op Crime blijft het kenmerkende zoete geluid centraal staan en overwint de eenzaamheid nog steeds niet ondanks dat er om hulp wordt gevraagd. Met Primitive komt het eindelijk goed en kan je de toekomst al weer tegemoet zien waarbij het mooie leven voorbij komt. Courtney weet met zijn zachte stem de gevoelens goed toe te lichten waarbij de melodieën juist aansluiten en de sterke ontwikkeling van de band voelbaar is. How Might I Live is een klein pareltje. Het nummer raakt de juiste snaar en Courtney zet een iets zwaardere stem neer waarbij de vragen voorbijkomen hoe je aan iemand verteld dat de liefde voorbij is. Horizon weet zich mooi te ontwikkelen door het nummer heen met opkomende drums en het akoestische gitaarwerk dat met de keyboard wordt samengevoegd. Het einde van het album is met Navigator wonderschoon waarbij de tijd voorbij vliegt zonder dat je weet wat er allemaal is gebeurd.

Het derde album van Real Estate is een indrukwekkend geheel met zonnige klanken die zich rond het thema van eenzaamheid vormen. Dit thema wordt hier en daar onderbroken door de betere tijden die je tijdens je leven kent, maar toch gaan de teksten telkens weer terug naar de gevoelens waarin je het zelf maar voor elkaar moet zien te krijgen. De band weet nog beter dan voorheen een compleet geluid neer te zetten waarin elk instrument een aanvulling is. Gecombineerd met de warme zang van Courtney kent het album geen zwaktes en maakt de band zijn goede reputatie opnieuw waar.

4*

Afkomstig van Platendraaier.