Dazzling Killmen - Face of Collapse (1994)

Een fascinerend en angstaanjagend album! Verbijsterend originele en ingewikkelde noise-rock. Bruut en meedogenloos, maar tegelijkertijd berekenend en complex. Van melodie lijken de heren nooit te hebben gehoord. Het is goed te horen dat bassist Darin Gray en drummer Blake Fleming jazz hebben gestudeerd, ritmewisselingen en discontinuïteiten te over.

Dit is een album van imposante dramatiek en intensiteit. Het lijkt wel de soundtrack van het vagevuur.

Daar valt weinig aan toe te voegen... gitzwart en ongenadig! Tijdens het luisteren vielen me in de minder ingewikkelde stukken gelijkenissen op met "At Action Park" van Shellac, welke in hetzelfde jaar is uitgebracht en wiens frontman, Steve Albini, het debuut van Dazzling Killmen schijnt te hebben geproduceerd... toeval?

Balanceert zo'n beetje op het randje van lelijke herrie en een ongeëvenaarde lawaaitrip. De eerste drie nummers had ik nogal de neiging om dit weer af te zetten, maar het vrij geniale vierde nummer kwam precies op tijd om mij daarvan te weerhouden. Dat niveau houden ze wat mij betreft vast tot aan het eind van het lange In the Face of Collapse. De afsluiter is me dan weer iets te veel een monotone brij van boosheid. Maar misschien verandert dat nog als ik daar met wat meer luisterbeurten de nuances (slechte woordkeus) in ga horen.

Een werkelijk geniale plaat. Hard, venijnig en meedogenloos, maar daarnaast buitengewoon intelligent in elkaar stekend. Eigenlijk is dit een beetje Dillinger Escape Plan avant la lettre, waarbij er overigens veel meer ruimte zit in de muziek. Met de helft van de noten en snelheid wordt in feite dezelfde mate van krankzinnigheid bereikt.

Er staan geen zwakke momenten op dit juweeltje. Met name Bone Fragments, Blown en In the Face of Collapse zitten briljant in elkaar. De ritmesectie van de band is in één woord geweldig, de ene keer stuwend, dan weer hakkend of simpelweg proberend je pootje te haken (heerlijk hoe de vierde aanslag in het intro van In the Face of Collapse steeds een halve maat te laat komt). Het geluid van de drums in de mix is ook erg prettig en lekker 'in your face' (de typische Albini productie uiteraard).

Het daadwerkelijke hoogtepunt van dit album wordt tot het laatst bewaard met de razende furie van Agitator. Heerlijk staccato gitaar- en drumwerk en een zanger die bijna stikt in z'n door frustratie ingegeven woordenstroom. Een plaat die al lang (veel te lang) op 4,5 ster stond bij mij, maar gewoon niets anders verdient dan de volle mep.

Of zelfs een top-10 plek...

Dit verdient absoluut meer luisteraars dan de magere 11 van nu.

17 jaar na dato is het eindoordeel geveld: 5!!!

Geniaal balancerend tussen noiserock en math-. Heerlijke Albini productie, heerlijke chaos. Vooral de bas staat heerlijk lomp in de mix. Daarmee is alles wel zo'n beetje gezegd denk ik. Top

Heel vette noisrockplaat.
En duidelijk de stempel van Albini.
De plaat doet me trouwens dikwijls eens denken aan Big Black, zowel naar intensiteit toe, alsook naar tempo en zang.

Tijdens de eerste draaibeurt schieten er veel gedachten door mijn hoofd. Een Dillinger Escape Plan avant la lettre (zoals HammerHead goed stelde), een soort ingehouden en berekende Unsane, met een kruising van Henry Rollins en Devin Townsend op zang. Ik zit er ongetwijfeld naast, maar dit klinkt in ieder geval wel enorm intrigerend. Toch maar even laten bezinken.

Zelfs deze plaat ontsnapt niet aan een deluxe heruitgave (dubbelelpee, boek), die helaas 58 euro moet kosten. Toch verleidelijk, prima soundtrack voor de kerstdagen namelijk!

Geschreven in de album top 100 van...:

Nog een notering uit 1994, dit MONSTER van een noiserockalbum. Opgericht door een aantal jazzstudenten met als belangrijkste bandleden Nick Sakes en Blake Fleming (hij dook later op in Mars Volta), mensen die daadwerkelijk een moppie kunnen spelen dus, is dit noiserock met een flinke dosis prog en jazz. Face Of Collapse is hun tweede en laatste plaat. En natuurlijk geproduceerd door usual suspect Steve Albini (R.I.P.).
Absoluut gitzwarte muziek, door de titels en het artwork krijg ik hier seriemoordenaars-associaties bij. Hannibal Lecter-muziek. Liefelijke melodieën ga je hier dus niet vinden, wel veel big ugly chords en grommende vocalen. Toch blijkt er na veel luisterbeurten een soort schoonheid boven de muziek te hangen, een catharsis na alle muzikale marteling die je om de oren hebt gekregen.

Aangekruist als favoriet:
1. In the Face of Collapse
2. Staring Contest