New Musik - Warp (1982)

Het derde en tevens laatste album van New Musik. Op CD alleen in Japan verschenen. Ik vond het absoluut de dure aanschaf (immers Japanse import) waard. Hoewel dit wel de minste van hun drie albums is. Phil Towner (slagwerk) en bassist Tony Hibbert hadden de band inmiddels verlaten en waren vervangen door percussionist Cliff Venner.
Als je From A to B en Anywhere reeds hebt moet je toch eens kijken of dit album nog ergens te krijgen is.

Dit albm van New Musik was duidelijk minder dan de de vorige twee. Er werd nog wel geëxperimenteerd met geluid en zo, maar zonder daarbij iets wezenlijks achter te laten. Een song als I Repeat is zoals de titel al doet vermoeden is zeer saai te noemen.

Waardoor het bovenstaande komt is moeilijk te zeggen. Is het dat je de sound van New Musik door hebt, of is dit gewoon het eigenwijze eendje in de reeks van deze groep? Een album dus in de trant van: Jongens we gaan wat anders doen, maar blijven wel een beetje in de buurt wat we eerder maakten.

Toch heb ik het vermoeden dat het binnen New Musik niet meer zo goed zat. De leider, Tony Mansfield, drukte een te grote stempel op het proces binnen de groep waardoor de andere leden zich buiten gesloten voelde en dit stond de creatieve ontwikkeling in de weg.

De songs zijn muzikaal kaler, te uitgesponnen en met te veel herhalingen, zonder de subtiele kleine wendingen. De beats klinken nu vrij standaard en strakker, waardoor de warmte van de vorige LP's wordt gemist. Ook het kille zingen in spreekvorm wekt nu helaas alleen irritatie. Terecht was dit de laatste CD.

Het lijkt wel alsof ze hier experimenteerden met een vroege versie van synthipop, en dan dus alleen synthesizers en zang; kennelijk kwamen ze er zelf niet helemaal uit, terwijl vlak hierna Depeche Mode, Yazoo, Eurythmics, Alphaville, Human League enz. allemaal met hetzelfde instrumentarium wèl scoorden. Helaas is deze plaat compositorisch gewoon saai, met uitzondering van het fantastische en sfeervolle A train on twisted tracks.

We schrijven met Warp 1982.

Depeche Mode, Blancmange en Soft Cell begonnen in 1980.
Human League en Orchestral Manoeuvres in the Dark waren al drie albums ver.

Ultravox zat zelfs al aan album vijf en New Musik zelf aan hun derde plaat.

Misschien leuk om erbij te vertellen dat Tony Mansfield van New Musik betrokken was bij de productie van de eerste platen van de Noorse groep a-ha.

Dat vind ik dan weer heel interessante informatie. Wist ik niet ... but i get the picture.

Het derde en laatste album van New Musik wordt op 17 januari aanstaande voor het eerst als CD op de Europese markt uitgebracht door het label Cherry Red. Tot nu toe was dit album op CD alleen verkrijgbaar als een relatief prijzige Japan-only release. De rerelease van Cherry Red heeft dezelfde bonustracks als hierboven genoemd.

De singles op discogs hebben de volgende bonustracks ...

8ste single
The Planet Doesn't Mind (7"* & 12"*) / 24 Hours from Culture (Part I) *I

9de single
All You Need Is Love / Twelfth House *

10de single
Warp / Here Come the People (remix) *

* zijn de bonustracks van de CD release.

Ik beb 'm gisteren weer eens beluisterd en na From A To Be en Anywhere, zeker niet hun "meesterstuk", maar voor die tijd, 1982 zeker zeer apart en een beeje vernieuwend. Zeker het eerste deel van All You Need Is Love, zeer de moeite waard om deze cd weer eens uit het "stof"(de kast) te halen.

Eerder schreef ik: "Het lijkt wel alsof ze hier experimenteerden met een vroege versie van synthipop, en dan dus alleen synthesizers en zang; kennelijk kwamen ze er zelf niet helemaal uit, terwijl vlak hierna Depeche Mode, Yazoo, Eurythmics, Alphaville, Human League enz. allemaal met hetzelfde instrumentarium wèl scoorden."

Daarop reageerde Dazzler: "We schrijven met Warp 1982. Depeche Mode, Blancmange en Soft Cell begonnen in 1980. Human League en Orchestral Manoeuvres in the Dark waren al drie albums ver. Ultravox zat zelfs al aan album vijf en New Musik zelf aan hun derde plaat."

Helaas heeft Dazzler helemaal gelijk, New Musik zat inderdaad niet aan het begin maar in het midden van een trend. Daarmee verdwijnt voor mij de voornaamste (historische) bestaansreden van deze plaat. Ik was dol op hun eerste twee platen, jammer dat het hiermee moest eindigen.

Dit is na Anywhere echt een enorme tegenvaller.
Niet te begrijpen dat een band een meesterwerk als Anywhere kan maken om vervolgens hiermee te komen. Doet gewoon zeer omdat Anywhere in mijn beleving nogsteeds een geweldige vernieuwende plaat was en is. die staat op zichzelf. Stuk voor stuk prachtige composities met verslavende melodieen. Vooral het dromerige en mysterieuze van Anywhere is hier gewoon weg.
word wel een beetje moe van de mensen hierboven die New Musik gaan vergeleken met de meest rare bands die niets met New Musik te maken hebben.
New Musik stond met haar eerste 2 platen gewoon op zichzelf en er is geen enkele band die muziek maakte die hier op leek.

Derde en laatste album van de Londonse new-wave/synthgroup New Musik, inmiddels uitgedund tot het duo Mansfield & Gates. Was het op het debuutalbum From A to B vooral toegankelijke pop, weliswaar met een heel eigen geluid, op Anywhere werd het al wat serieuzer, met meer gelaagdheid in de songs en sferische geladen melodieën, dromerig en mysterieus zoals veluwe hierboven terecht opmerkt. Maar dan dit. Warp! De draai naar de electronica werd nu definitief. Voor het eerst geheel digitaal opgenomen en gemixt en mede daardoor strakker en harder dan de voorgaande albums. Het is een album met samples en loops, vreemde ritmesprongen, door elkaar lopende toonsoorten die een reeks aan dissonanten oplevert en in de meeste nummers een keihard dreunende beat. Het gehoor wordt niet gespaard op dit album. Even het beste in vogelvlucht:

Going Round Again lijkt nog het meest op een gewone song. Onderwerp is het leven van een nymfomaan meisje: "She needs a sexual understanding; She gets to bed with me and you; She can't refuse a proposition; She knows exactly what to do." Sterk nummer. Desolaat is de sfeer. Die blijft eigenlijk wel het hele album gehandhaafd. Dingen gebeuren, woorden, klanken flitsen voorbij, geen verhaal, beeldend geluid, minimaal in tekst uitgedrukt.
Zo ook in het nummer Green and Red (Respectively), dat het geluid geeft van wat er gebeurt tussen groen en rood van een verkeerslicht. Een nieuwe versie van Traffic Jam. Geen andere tekst dan "Green-Red".
Fantastisch nummer is A Train on Twisted Tracks, dat abrupt overgaat in het monotone I Repeat. Monotoon, maar naar mijn mening zeker niet saai. Er zit een heel subtiele spanning in. Nergens ligt er emotie aan de oppervlakte. De spanning tussen koude electrobeat en onderliggend gevoel is maximaal. Maar gevoel, dat zit wel degelijk in dit album.
Opmerkelijk zijn de twee versies van All You Need Is Love. Eerst de nieuwe van New Musik en daarna de niet onaardige cover van het Beatles-nummer.
Verslavend is het dreunend dissonant (ja, echt vals!) klinkende Hunting. Heerlijk decadent nummer!
Titelnummer Warp doet zijn naam eer aan. Wat een rare draai wordt hier aan het eind gegeven! Bijzonder.

Mijn CD-exemplaar bevat nog een vijftal bonustracks en daarvan is Twelfth House zeker het vermelden waard. De CherryRed/Esoteric versie van dit album klinkt overigens geweldig goed. Het is bijna niet te geloven dat je naar een album van 32 jaar oud luistert. Wat een actuele plaat is dit. Nog steeds. Vergelijk dat eens met de technohouse van vandaag. Wat waren de heren toen al ver! En met meer artistieke zeggingskracht.

Was het mogelijk hierna nog een echt vernieuwende plaat uit te brengen? Doorgaan op voorgaande formules kon natuurlijk, maar daarvoor was New Musik een té eigenwijs bandje. Nee, het hield hier op.
Leuke dwarsliggende plaat. Weinig gewaardeerd, nauwelijks op waarde geschat. Voor mij toch zeker 4 **** waard.

Haalt het niveau van de eerdere twee albums nooit. jammer

Na sommige lauwe stukjes gelezen te hebben, valt me deze plaat enorm mee. De songs op Warp zijn goed gemaakt, eigenzinnig en fris genoeg voor de 21e eeuw. Hij haalt niet het niveau van Anywhere inderdaad, maar daarmee noem je ook een absoluut meesterwerk. Verder eens met veluwe: New Musik staat op zichzelf, het is weinig zinvol om dit in een bepaalde trend te willen plaatsen.

Laatst hoorde ik deze geweldige edit van het titelnummer, prachtige plaat. Ook The Planet Doesn't Mind is nog steeds te horen op de avontuurlijke dansvloer. Ik lees nu pas dat beide van een minder album van een minder bekende new wave groep afkomen. Blijft grappig hoe die dingen kunnen lopen.

Vanaf deze week op Deezer beschikbaar.

Ook van dit album dacht ik dat ik het nog niet kende maar deze zit blijkbaar toch ergens in mijn verzameling. En ondanks dat deze minder franje heeft vind ik hem toch erg lekker, de eerste helft tot en met All You Need Is Love (New Musik).

Daarna wordt het duidelijk minder, te beginnen met die Beatles cover, is wel één van de ergste die ik ooit gehoord heb.

Ietwat bizar en duidelijk het minste album van deze geweldige band waarop ze teveel het experiment zoeken en te weinig mooie synthesizer pop songs afleveren. Hierna was het ook afgelopen. Toch is het album wel degelijk genietbaar om hun unieke sound, de melige Beatles cover en hun eigen versie en het ronduit meesterlijke train on twisted tracks. Zulke songs daar had dit album vol mee moeten staan. 3 sterren voor het geheel