Sonata Arctica - Pariah's Child (2014)

Sonata Arctica beweerde dat deze nieuweling wat meer retro gaat klinken, zoals de eerste vier albums dus. Best raar eigenlijk dat ze dat doen, alsof ze hun fans willen pleasen. Aan de andere kant onderscheiden de albums Ecliptica t/m Reckoning Night zich toch behoorlijk van elkaar. Benieuwd wat ze ervan gebrouwen hebben.

Hmm ja ik zag laatst een interview met Tony Kakko op YT waarin hij ook zei dat hij zijn gekke ideeën niet meer zoveel op deze band moest loslaten. Fans vinden schijnbaar een á twee gekke nummers nog wel tof, maar als het doorslaat komen er negatieve reacties. Persoonlijk vind ik het juist hoe gekker hoe toffer bij deze band, want Unia en vooral The Days of Grays zijn juist de platen die voor mij deze band hebben doen opvallen. Al was het slotnummer van Stones Grow Her Name wat veel van het goeie voor mij... We zien wel hoe dit uitpakt.

Alles tot en met Reckoning Night wordt toch wel over het algemeen beschouwd als de 'core' sound van de band. Toen kwam opeens Unia, wat een complete shift in sound teweeg bracht en waarbij veel fans blasfemie schreeuwde. Echter was het vervolg daarop, Days of Grays, een stuk meer vertrouwd qua sound, maar wederom kwamen in dit geval de bombastische strijkers uit het niks tevoorschijn, waarbij het weer de vraag was of de fans dáár tevreden mee zouden zijn.

En toen werd hun meest recente Stones Grow Her Name uitgebracht, waarbij de leden toch wel een beetje doorsloegen in hoeverre ze van de originele sound konden afwijken. Simpele songs, weinig 'fantasie' en songs zoals Shitload of Money en Cinderblox, alhoewel goed uitgevoerd, klonken meer als een parodie aan dan wat anders. Toch wel in de ogen van veel fans de eerste 'misser' van de band, en zo voel ik het zelf ook een beetje aan.

Zelf hoop ik dat dit nieuwe werkje een beetje 'n Winterheart's Guild/Reckoning Night sound zal krijgen. De band heeft echter altijd iets nieuws geprobeerd met elk album, dus dit zal waarschijnlijk geen uitzondering zijn. In ieder geval zeer benieuwd hoe het eindresultaat zal klinken! Toch altijd spannend bij deze band.

Hier is overigens alvast een voorproefje te horen van 'The Wolves Die Young' aan het einde van de eerste trailer. Klinkt helemaal niet verkeerd!
YouTube - SONATA ARCTICA - Pariah's Child (OFFICIAL TRAILER #1)

Oeh dat voorproefje klinkt zeker niet verkeerd! Misschien gaat het inderdaad richting Winterheart's Guild/Reckoning Night dan ja. Dat stemt me alweer gunstig

Sonata Arctica’s “Pariah’s Child” – First Listen! « NordicRock :: Hail the glorious North!

Kijk, dit lijkt er meer op. Ipv teruggrijpen naar het verleden eerder een mooi verband tussen oud & nieuw(er), als we deze man mogen geloven

De eerste single "The Wolves Die Young" is nu volledig aan te horen.
YouTube - Sonata Arctica - The Wolves Die Young (lyrics) - (letra) HD

Het refrein vind ik best verslavend, nu al. De coupletten echter nogal saai.

Vrij basic en straightforward zoals ik had verwacht. Het zou qua drukte zeker niet misstaan op de nieuwere platen, maar het heeft gelukkig niet al te veel misplaatste fratsen.

Lekker nummer, hoor! De eerste minuut kon me niet overtuigen, maar vanaf 1:20 ongeveer was ik verkocht. Dat stukje voor het refrein, vanaf 1:20, is erg leuk. Alleszins veel beter dan de singles van Stones Grow Her Name!

Inmiddels ook met clip. Als dit het zwakste nummer gaat worden, belooft dat wat voor het album. IJzersterke melodie en fraaie sfeer.

Ja hij groeit nu ook steeds meer. Het begin blijf ik precies een kerstnummer vinden, maar vanaf het eerste refrein gaat het stuiven!

De tweede single 'Cloud Factory' komt uit op 28 februari. Op Itunes zijn alvast samples te horen van de volledige versie en de single edit.

iTunes - Music - Cloud Factory - Single by Sonata Arctica - itunes.apple.com

Ik weet nu al dat ik smoorverliefd op deze song ga worden. Zeker iets wat mij echt overtuigt dat we de oude Sonata Arctica gaan terughoren op dit album

YouTube - SONATA ARCTICA -- 'Cloud Factory' (Lyric Video)

Hier issie dan... Cloud Factory... ik weet het niet hoor.

Slecht. Echt slecht.

Nouja, vergeleken met I Have a Right en Shitload of Money vind ik het wel meevallen. Niet oncatchy, maar het middenstuk vond ik niet fijn - zo op het eerste gehoor.

I Have a Right vond ik erg sterk. Maar deze nummers zijn gewoon erg blij. Lijkt wel kerst en Disney in één. Dat andere nummer was dan nog erg catchy met zijn refrein, maar dit gaat mij nergens heen.

Cloud Factory vind ik zoals verwacht een heerlijk nummer met een lekker catchy ritme! Laat het album zo maar lekker doorgaan! Enige puntjes van kritiek dat ik zou geven is dat het wel ietjes complexer mag zijn en dat er wat meer aandacht mag worden gegeven aan de instrumentale kant van zaken. Maar voor de rest is het tot nu toe zeker een vooruitgang in vergelijking met het vorige album!

Random trivia: In een recent interview geeft Tony Kakko aan dat dit waarschijnlijk de sound van het volgende album was geweest na Reckoning Night als de band toendertijd geen andere richting op was gegaan, en op die fiets ziet hij dit dus als het vijfde album van de 'originele' band, vandaar ook de herintroductie van het oude logo.

(En niet om tegenstrijdig te willen doen, maar 'I Have A Right' vond ik zelf toch wel misschien het slechtste nummer van de band ooit. Saai en eentonig refrein, en dan dat kind dat door het keyboard stukje heen praat over who gives a ****, ugh. Denk dat ik er ook maar zo'n 5 keer naar geluisterd heb. Shitload of Money daarintegen had in ieder geval nog een redelijke chorus met een kick-ass solo gedeelte.)

Mijn review voor metalfan.nl:

Metalfan.nl Review: Sonata Arctica - Pariah's Child

Zeer mooie recensie, Lennert! Ik kijk er steeds meer naar uit!

Eerste luisterbeurt achter de rug.

Op het eerste gehoor klinkt het alsof dit album een beetje een 'alles-in-één' pakket is. Het power metal-achtige gedeelte van vroeger (Wolves Die Young, Running Lights, Cloud Factory), het progressieve gedeelte van Unia (Take One Breath, Blood), het orchestrale gedeelte van Days of Grays (What Did You Do In The War, Larger Than Life) en tot slot het hardrock/wacky gedeelte van Stones Grow Her Name (Half a Marathon Man, X Marks the Spot).

Kan er nog geen definitief oordeel over vellen, maar het heeft voor nu een positieve indruk achtergelaten. Het is zeker geen epische serieuze metal van Reckoning Night of een jumpy double bass power trip zoals Silence geworden, maar wederom een album met een eigen smoel en sfeer.

Die beschrijving doet mij watertanden. Helaas zal ik nog even moeten wachten op mijn versie tot medio april...

Sommige nummers (Love, Blood en Larger Than Life) vind ik voorlopig wel wat gezapig, maar volgens mij gaat iedere SA-fan van dit album kunnen genieten. What Did You Do in the War is fantastisch, en nummers als Take One Breath, X Marks the Spot, Half a Marathon Man en Running Lights zijn puur amusement.
Qua geluid van de afzonderlijke nummers is het inderdaad redelijk zoals Scython zegt. Hier ga ik nog veel plezier aan beleven!

Heb dan eindelijk mijn CD binnen! Met mijn gezicht in het boekje verstopt heb ik dan ook de eerste luisterbeurt achter de rug en ik moet toch even hard lachen. Hoe kunnen Tony Kakko & Co de fans zo op het verkeerde spoor zetten? Hoezo terug naar de roots? De rechtmatige opvolger van Reckoning Night? Ze hebben zelfs het logo vervangen door het oude logo! Niks is minder waar. Dit is een heerlijk Sonata Arctica album in de nieuwe stijl van begin tot eind. Ja sommige klankkleuren doen wat denken aan Winterheart's Guild, maar daar blijft het bij. Ben ik boos? Absoluut niet. Ik zag het al niet zitten als ze terug wilden gaan, dus ik heb gewoon weer een lekker album erbij, en de oldschool fans zitten nu thuis hun traantjes weg te pinken. En ja, dat vind ik erg komisch.

Vind ik ook weer overdreven. The Wolves Die Young heeft wel echt een Silence-sfeertje en er zit verder een stuk meer double-bass in dan op de laatste drie albums. De chaos af en toe is nog wel van de nieuwste albums: ik zou eerder zeggen een middenweg. Cloud Factory en Running Lights zouden opvallen op de nieuwste drie albums, maar zijn ook niet per se volledig in de lijn van de eerste vier.

Nou, vind jij dan ook dat een Cinderblox, Flag in the Ground, The Last Amazing Grays, Losing My Insanity of Only the Broken Hearts enorm opvielen? Stampers waren nooit volledig weg, behalve op Unia. De nummers die jij noemt zijn slechts drie nummers van de tien (of elf), en ik zou ze eigenlijk zo op The Days of Grays of Stones Grow Her Name kunnen tegenkomen. The Days of Grays had overigens ook vrij veel dubbele kick, maar met alleen die drumtechniek zorgt Sonata Arctica niet voor een oldschool gevoel. Dat gevoel is naar mijn idee overigens ook nooit helemaal weg geweest, behalve op Unia.

Alle thema's, de songstructuren, de geschifte zanglijnen, alles is van het post-Reckoning Night tijdperk en valt terug te leiden naar Unia, TDoG, of SGHN. Natuurlijk is het niet precies zo'n album, maar het is een mooie vierde in het progressievere SA-tijdperk.

Echter, wat ik meer probeer te stellen is, vind jij het terecht dat dit op de markt gebracht is als zijnde "de logische opvolger van Reckoning Night" en de "terugkeer van het oude Sonata Arctica geluid". Waarom dat oude logo weer terug? Ik snap het niet. Actief misleiden is het.

Die nummers zijn maar wat voorbeelden. Ik vind het ook niet per se een volledige back-to-the-roots, maar ook niet zoals jij het stelt. Voor een ware opvolger van Reckoning Night is een aantal nummers nog iets te complex. Het heeft een beetje het midden tussen Stones Grow Her Name en Silence ofzo. Na Reckoning Night vond ik behoudens het afwezig zijn van pure powermetal nou niet sprake van een al te duidelijke rode draad. In die zin was alles wel te verwachten. De combinatie van snelheid en straightforwardritmes is wat mij betreft ongewoon voor de drie albums hiervoor, maar het sfeertje hebben ze nog wel meegenomen.

Ach ja, waar we het allebei in ieder geval wel over eens zullen zijn, neem ik aan, is dat het overduidelijk een Sonata Arctica album is, ongeacht de hoeveelheid oldschool/newschool elementen. Maar gezien je 3,5 ben je er niet heel erg enthousiast over? Hoe komt het?

Ik ben wat metalmoe de laatste tijd, dus wellicht ligt het niet helemaal aan Sonata Arctica. Niet zo lang geleden werd ik ook weer niet zo warm van Stones Grow Her Name als dat ik het ervoor werd. Ik ben aan wat recensies begonnen, maar ik laat het nog even rusten. Ik ervaar de nummers in ieder geval als wat wisselend in kwaliteit; mijn favorieten zijn nummer 1, 3, 4 en 7.

Ben ik het toch niet helemaal mee eens, The_CrY. Uiteraard is dit geen pure power metal van weleer zoals die op oudere albums te horen waren, maar om nou te zeggen dat er totaal geen invloeden van hun vorige stijl in terug te vinden is lijkt me wat overdreven.

- X Marks The Spot bijvoorbeeld. Op die 'preacher' na is dit gewoon een lekker snel nummer dat gerust vergeleken kan worden met het werk op Winterheart's Guild. Niet met hetzelfde sfeertje misschien, maar zeker wel qua stijl.

-Running Lights! Dat nummer schreeuwt gewoon oldschool, compleet met catchy pre-chorus/chorus, dynamisch ritme en snelle solo's.

- Take One Breath's tweede helft klinkt puur als een passage uit Reckoning Night gerukt.

- Hetzelfde geval met Blood, waarbij vanaf het 'ready or not' stukje de oudere SA weer tot leven komt.

Het gehele album is inderdaad meer een mix van allerlei dingen waarmee de band de laatste paar jaar mee heeft geëxperimenteerd MET wat van hun power metal invloeden erdoorheen die soms even doorbreken. Alles klinkt gewoon veel sneller en speelvoller vergeleken met 'Stones...' zoals dat op hun power metal platen ook het geval was.

Helemaal terug naar de roots? Nee. Terug richting die kant? Jazeker.

Ach, ik ben van mening dat ze nooit volledig de power metal uit het oog verloren hebben, dus om elke verwijzing naar snellere passages dan meteen oldschool te noemen vind ik ver gaan. "X Marks The Spot", "Take One Breath" en "Blood" hebben snelle stukjes, natuurlijk, maar ze zijn allen veel te progressief om oldschool te zijn en hoewel ze natuurlijk bij vlagen wel wat weghebben van de oude stijl, toch zijn ze in hun volledigheid absoluut nieuwe stijl, want zo hoorden we ze ook wel op de twee voorgaande albums.

Waarom is dit album dan absoluut geen oude stijl? Wijs mij de nieuwe "San Sebastian", "Victoria's Secret" of "Don't Say a Word" eens aan? Vertel mij eens hoe "Wolf and Raven" en "The Wolves Die Young" overeenkomen? Zeg, waarom is de ballad "Love" niet als "Tallullah", "The Misery" of "Shamandalie"?

Wat is mijn punt? Nou, natuurlijk zijn er wel stukjes van een nummer die vaag wat naar de oudere stijl neigen, maar er is geen volledig nummer die dat doet. Elk nummer is wel apart op zijn eigen manier en alles is progressief genoeg om bij de nieuwe stijl te horen. "Running Lights" wordt ook door de band aangehaald als een oldschool stamper, maar het vloeit niet zo lekker als die oude nummers en wordt opgehouden door de eigenzinnigheid die de band zich sinds 2007 eigen heeft gemaakt. Er is geen één nummer die straightforward is en gewoon even lomp knalt, behalve "Cloud Factory" wellicht, en die zie ik om één of andere reden nou echt niet op de eerdere albums staan.

Natuurlijk maakt het allemaal ook niet uit. We mogen blij zijn dat het een zeer goed album is. Maar je kan natuurlijk wel drie of vier nummers aanhalen die wat invloeden uit de oude stijl hebben, toch blijf ik erbij dat je over het algemeen zwaar overdrijft, en dan bedoel ik ook echt zwaar, als je dit de rechtmatige opvolger van Reckoning Night durft te noemen. Het album telt immers zes nummers meer.

Denk dat ik toch echt duidelijk was met mijn conclusie in de vorige post. Dat dit een ware opvolger is van Reckoning Night is hoor je me ook nergens zeggen, alhoewel ik wel van mening ben dat niemand hier kan bepalen hoe dat fictieve album mogelijk had geklonken. Wie weet was de muziek juist net zoals Pariah's Child geweest? Lijkt me totaal geen ongeloofwaardige gedachte.

Het kan wellicht te maken hebben met een bepaalde mindset. Als ik aan het album begonnen was met het idee 'Ok, eens horen hoeveel dit lijkt op Silence' zou ik ook teleurgesteld zijn. Echter leek het mij zelf wel duidelijk dat de band nooit bedoelde dat dit 100% power metal zou worden, maar dat het ging om een richting die ze weer uit wilde gaan en dus hun meest 'power metal-achtige' plaat zou worden sinds Reckoning Night, wat ook gewoon zo is. Ik ben ook niet zo van mening dat nummers een template moeten volgen van oudere songs om als oudere stijl gezien te mogen worden. 'Running Lights' mag dan wat minder snel zijn dan hun andere snelste power metal nummers, het is en blijft toch echt een SA song in de oudere muzikale stijl.

Voor zover ik het zie is dit gewoon Sonata Arctica die verder gaan met hun muzikale ontwikkeling en daarbij zich opnieuw laten beïnvloeden door de power metal van vroeger. Als mensen echter komen met een alles of niks mentaliteit, dan is dit zeker geen 'back-to-roots' album in welk opzicht dan ook.