Sonata Arctica - Pariah's Child (2014)

De enige beschuldiging die ik nu dan nog zou willen maken is die van een commerciële knieval. In interviews omtrent dit album werd overal al geroepen dat ze teruggingen naar het oude geluid, en Tony heeft nog eens verteld dat fans het niet zo leuk vinden als er allemaal rare nummers op een album staan. Dus wat doen ze? De ideologie die ze met Unia en The Days of Grays hebben gecreëerd hebben ze laten varen om een stap terug te nemen, en geen stap vooruit.

Dit spreekt natuurlijk geheel tegen wat ik eerder heb gezegd. In de eerste luisterbeurt had ik het boekje erbij en hoorde ik werkelijk alleen de progressievere wendingen en leek ik te negeren dat er wel degelijk veel gestampt werd zoals in 2003. In de tweede luisterbeurt werd dat al meer duidelijk. De rest van de week heb ik dit album kapot gedraaid. Wat ik hoorde beviel me goed, maar ik had steeds het gevoel dat het nog ging komen. Dat is niet gebeurd. Sterker nog, van wat eerst een 4,5 had kunnen zijn is er nu nog slechts een 3,5 over. Waarom?

De band heeft een compromis willen sluiten tussen de oude "klassieke" Sonata Arctica en de nieuwere avontuurlijkere versie. Dus wat krijg je dan? Dit is noch oud en klassiek, noch nieuw en avontuurlijk. Ergens hoor je alle vier de elementen wel terug, maar stiekem zijn ze er totaal niet. Doch waar de nummers duidelijk een kant opspringen zijn ze naar mijn idee het sterkst. Zo heb je aan de oude en klassieke kant "The Wolves Die Young", "Running Lights" en "Cloud Factory" die het meest naar de pure oude stijl neigen van rond Winterheart's Guild. Het zijn dan ook drie leuke, vlotte nummers die goed wegluisteren, maar geen beklijft zo lekker als een "Victoria's Secret" of een "Black Sheep". Een soort voortzetting van het tekstuele concept van "Replica" komt terug in "What Did You Do In The War, Dad?", dat wat mij betreft één der fijnere nummers is van deze plaat dankzij een progressief keyboard loopje in de main riff en zeer catchy melodieën die gewoon echt letterlijk in 2003 gevonden zouden kunnen zijn.

De nieuwe en avontuurlijke kant is dieper verstopt. "Take One Breath" en "Blood" zijn de eerste nummers die je van gekke fratsen zou verdenken, maar het valt allemaal wel mee. Eerstgenoemde begint met een 5/8 maat en trekt daardoor meteen de aandacht van de progfan in mij. Als fan van het meesterwerk uit 2009 doet dit nummer me goed. Tony Kakko schreeuwt en krijst lekker, en dat doet hij ook even in het begin van "Blood". Zo hoor ik hem het liefst. Bezeten en emotioneel. Het nummer "Blood" kent echter vlotte passages en trage passages, die ook meteen zeikerig klinken ("wolves or the people" gedeelte). Mijn favorietere gedeelte van de plaat is dat wat hevig doet denken aan voorganger Stones Grow Her Name, gek genoeg. "Half A Marathon Man" en "X Marks the Spot" laten een gekke SA horen op respectievelijk een lekkere hard rock song en een niet-te-serieus power metal nummer á la "Cinderblox". Een rock 'n roll preacher levert een hilarisch spoken word verhaal en het is goed in het nummer geïntegreerd.

Dat zijn er nog de afsluiters. De ballad "Love" deed me in het begin heel veel. Ik moest bijna huilen, zo triest werd ik ervan. En dan terwijl de tekst zo positief hoort te zijn? Kakko en positiviteit gaan niet samen, dus denk ik meteen dat hij sarcastisch is. Echter na een paar luisterbeurten verliest dit simpele obligate nummer zijn kracht. "Larger Than Life" is aangekondigd als het grote epos en de band zelf vergeleek het met "White Pearl, Black Oceans", maar dit nummer is compleet richtingsloos. Sonata Arctica goes Nightwish, maar dan zonder Tuomas Holopainen om de weg te wijzen. Leuk geprobeerd, en luistert prima weg, maar ik vind er weinig aan. Het refrein is ook wat goedkoop.

Het is alweer een veel te lange "recensie" geworden zie ik. Op zich is het een prima te genieten album. Qua songmateriaal luister ik vooral de nummers 6 t/m 8 het graagst, maar er zijn gewoon nog twee factoren die de 3,5 hebben geselecteerd. De eerste is de productie. Ik hield van die dikke gitaren, die vette drumsound en die gelaagdheid qua vocalen en keys op de voorgaande drie albums. Dit is een stap terug. Vette riffs komen er niet zo vet uit dankzij de productie. Denk je eens in als "Take One Breath" of "WDYDITW,D?" op The Days of Grays hadden gestaan, hoe vet dat geklonken zou hebben? Een andere factor is dat ik teleurgesteld ben. Alweer. En het lijkt erop dat de band volledig voor de power metal fans is gegaan dit keer. Ik zou Tony Kakko solo moeten volgen, wil ik nog eens die geschiftheid terug kunnen horen.

Dus, ja... Prima album. Misschien dat ie in de toekomst weer beter wordt als de bittere smaak wat weg is.

Sonata Arctica 3.0

Ja, ik noem dit een derde periode in de geschiedenis van de band, omdat ik het idee heb dat men vanaf Pariah's Child de powermetalvibe weer helemaal terug heeft, zonder daarbij ook maar iets in te leveren van de proginvloeden die de band al vanaf Winterheart's Guild duidelijk klaar heeft staan. Een beetje hardrock-schwung, maar bovenal mag het lekker stevig en af en toe up-tempo zijn. Dit alles maakt dat Pariah's Child wat mij betreft nog steeds een van de beste albums van de band is.

Absolute prijsnummers zijn het zeer dromerige Take One Breath, het eclectische Blood waarop men weer een fikse portie agressie kwijt kan, het zeer technische What Did You Do In The War Dad? en het epische Larger Than Life dat Disney proporties aanneemt qua bombast. Dit wil niet zeggen dat de rest van de songs niet bevalt, aangezien opener The Wolves Die Young een prachtige meezinger is, terwijl Running Lights een prachtig hommage aan Silence lijkt te zijn. Half A Marathon Man maakt me altijd vrolijk, net zoals het bizarre X Marks The Spot me altijd aan het lachen krijgt. Het enige lied waar ik echt niets mee kan, is het kwijlerige love. Blijkt maar weer eens dat As If The World Wasn't Ending van The Days Of Grays het laatste echt goeie balladesque lied van de band is.

Ik kan verder echter niets anders dan liefde voelen voor dit fantastische album en verbaas me dan over de over het algemeen vrij lage scores die ik van fans op internet tegen kom.

1. Winterheart's Guild
2. Pariah's Child
3. Reckoning Night
4. The Days Of Grays
5. Silence
6. Unia
7. Ecliptica
8. Stones Grow Her Name

Ik ben natuurlijk op het punt gekomen dat Sonata Arctica weinig goeds meer kan doen, maar het eind komt in zicht. Als ik nog tien albums voor de boeg had, waren mijn stukjes nogal bitter geworden. Ik ben natuurlijk tot de conclusie gekomen dat Sonata Arctica niet mijn band is en dat ook nooit zal worden. Ook nu weer valt de eerste track nog best mee. Het is wat matjes, maar het kan ermee door. De Finnen trekken ditmaal gelukkig geen beerput open, maar ik zal er geen geheim van maken dat ik het vervolg vrij saai vind. Cloud Factory heeft de haast verplichtige jolige stukken waar ik zo'n jeuk van krijg. Het valt wel op dat ik Tony Kakko als zanger hier inmiddels wel redelijk kan hebben. Over zijn teksten zal ik maar niet beginnen.

Toch staan er op dit album enkele aardige songs. Met Half A Marathon Man is niks mis. Love is dan weer het zoveelste bewijs dat Sonata Arctica beroerde ballads schrijft. Larger Than Life laat horen dat de band ook op een geslaagde manier gek kan doen. Fijn bombastisch en sinds lange tijd zowaar zin om de teksten erbij te pakken. Uiteraard niet gedaan om toch met een positieve noot te kunnen eindigen.


tussenstand:
1. Winterheart's Guild
2. Silence
3. Ecliptica
4. Pariah's Child
5. Reckoning Night
6. The Days Of Grays
7. Unia
8. Stones Grow Her Name

Ik heb deze plaat in 2016 en 2017 echt grijs gedraaid. Ik vroeg me af waarom ik deze CD zo goed vond, en waarom het maar niet ging vervelen. Was het de afwisseling, waarbij er toch ook wel mindere nummers op stonden (Love, en Running Lights voor mij, o.a). Of was het de combinatie van het progg en het oude geluid. Ik merk dat in recensies veel mensen verschillende termen gebruiken om deze plaat te kenschetsen. Het zou juist een knieval zijn naar vroeger. Het zou ook juist niet metal genoeg zijn. Zelf vind ik het lastig om voor deze plaat precies de verschillen met andere CDs van Arctica aan te geven. Wat ik wel weet is dat deze plaat naast de afwisseling veel sfeer uitademt (Blood, ..Do in the war, Marathon man, X-marks the spot, larger in life), en je moet daar iets mee hebben of juist niet. Ik kan me voorstellen dat veel mensen zich irriteren aan Kakko's stijl, maar kan me dik voorstellen dat ook heel veel mensen hem juist adoreren. Ik eigenlijk ook. Hij vertelt voor mij ook echt die verhalen. En juist in die aangegeven nummers. Ik vind van die nummers de composities ook echt goed. De nummers die ik niet zo vind lopen (saai, geen pakkende melodieën, geen intern spannende wendingen), draai ik gewoon niet, en dan blijft er toch voor driekwart van de CD een echt enorm boeiend geheel over, dat qua metal, frisheid en drive niet helemaal kan tippen aan bv. Don't say a word of the cage, maar qua uitstraling, prog, en volwassenheid daar wel overheen gaat. Iets minder virtuoos, maar meer gevoel. Topalbum voor mij!