Sade - Promise (1985)

Het eerste bericht bij dit geweldige album van Sade! Het is niet de beste, maar toch zeker de moeite waard. Toen ik Sade ontdekte was de eerste cd die ik kocht ook hun eerste "Diamond Life". Dat is de beste en de rest is minder en eigenlijk allemaal van hetzelfde niveau. Gewoon heerlijke relax-muziek voor de zwoele avonden!! 4 **

Sade vind ik persoonlijk schitterend.

Weerom een zwoel en sensueel album van la Sade....

Met hoogvliegers zoals sublieme "Jezebel" en het niets aan de verbeelding overlatende "Never as good as the first time", en natuurlijk... de openingstrack... "Is it a Crime"...'my love is deeper/ deeper then victoria lake/ taller then the empire state... is it a crime.. i still want you....' heelrlijk muziek.. die piano, die kreunende bas..... die sax... en dan begint het album nog maar pas...

o ja.... en "The Sweetest Taboor" !!!!!!

Heerlijke funky jazzpop.....

"The Sweetest Taboo" is echt een schitterend nummer....(everyday is christmas and every night is newyearseve) en "Never as good as the first time" is ook een briljant liedje. Ik heb ooit in een interview gelezen dat het nummer "Maureen" is opgedragen aan een overleden vriendin.

-4-

Ken het album niet, maar wat een heerlijke hoes, wat een heerlijke meid!

Zwakke opvolger van Diamond Life. Alleen Is It A Crime is prachtig daarna stort de zaak inelkaar............

Is it a Crime en The Sweetest Taboo waren de hitsingles, maar de plaat is NEVER AS GOOD as the first time, ze had het niet beter kunnen omschrijven, ik vond het debuut toch sterker.

***1/2

In vergelijking met de fantastishe Diamond Life en Lovers Rock is dit album inderdaad wat minder. Evengoed staat het boordevol prachtige songs en wat het bij Sade vooral is: die stem!

Dit album ligt helemaal in het verlengde van het debuut en de eerste twee nummers hierop zijn erg goed, maar als geheel vind ik haar debuut iets beter.

Iets minder dan het debuut, maar het bevat wel haar beste nummer Is it a crime. Album verkocht goed in Nederland, hierna werd het wat minder. Ook weer een mooie open produktie. Op vinyl.

Van Jezebel krijg ik ECHT tranen van in mijn ogen. Het is zo ontroerend gezongen en met zoveel passie! Top!

stukken beter dan het overschatte, maar verslonden, debuut.

Erg lekker 2e album van de band Sade met het gelijknamige vrouwelijke gezicht als zangeres. Is It A Crime is mijn favo, maar The Sweetest Taboo en Never As Good As The First Time kunnen mij ook flink bekoren. Eigenlijk vind ik het sterke punt van Sade dat alle nummers dezelfde sfeer uitademen en nummers daarom nooit echt slecht zijn. Lekker zwoele pop met jazzy invloedjes is ook op dit album gegarandeerd.

Lekkere plaat, toen maakte ze ze nog snel achter elkaar Nu duurt het een jaar of 10

Leuk detail is dat Prince voor zijn song New Orleans, the sweetest taboo als inspiratie heeft gebruikt (het ritme, en hij verwijst er ook naar in de song)

Van Sade had ik alleen een compilatie op cd, nu dus dit Promise op Lp en wat een mooie plaat het is.
Naast de bekende nummers, het nachtelijke Is it a Crime, het zwoele The Sweetest Taboo en het 'swingende' Never as good as the First Time, bevat het ook nog Jezebel, misschien een van de mooiste nummers van Sade. Maar ook Mr. Wrong en War of the Hearts geven dit album kleur.
Daarbij is het muzikaal dik in orde en heeft de bas een belangrijke rol in dat geheel. De hoes is natuurlijk prachtig alsook Sade zelf en zou wat mij betreft prima passen bij Blue Note in de glorietijd daarvan.
Ik vind dit een relaxte plaat met warme klanken, samen met de zwoele stem van Sade en de uitstekende composities is dit m.i meer waard dan het huidige gemiddelde.

Vind je? Misschien mis ik iets maar ik vind beide albums vooral veel van hetzelfde, nummers compleet uitwisselbaar.

Alles van een redelijk hoogstaand niveau, begrijp me niet verkeerd. Het is leuke achtergrond muziek, uitermate geschikt voor de kleine uurtjes. Sade heeft er veel succes mee gehad, ik heb zelfs Stronger than pride ook nog gekocht, ten slotte een Greatest hits. Daarna vond ik dat Sade onmogelijk nog in staat mocht worden geacht om ooit nog eens met iets te komen dat als zinvolle aanvulling mocht worden gezien.

Ik geloof ook niet dat dat later inderdaad is gebeurd. Maar ik laat Sade volledig in haar waarde: drie goede albums.

Dan mis je met Lovers rock toch echt een juweeltje van een album

Het is deel 2 van het eerste album. Er zit gewoon niet meer in het vat bij sade. Ze heeft eigelijk maar 1 stijl en kan/wil daar niet van afstappen. Maar is dit daarom slecht. Ik dacht het niet. Het is gewoon lekkere zwoele muziek. De nummers zijn over het algemeen goed te pruimen vind ik. Aan de andere kant kan ik me voorstellen dat muziek liefhebbers na deze of de volgende afhaken enz. Ik blijf trouw elk plaatje kopen mij bevalt deze muziek nu eenmaal. Plus dat er weer sterke nummers opstaan niks mis mee. En muzikaal klopt het gewoon een beetje gelikt dat wel. Maar vooral die toeter samen met de stem van sade prima hoor. Toch een halve pingel minder dan het debuut. Dit omdat de verrasing er een beetje vanaf was. Maar toch een lekker plaatje

Ben ik niet helemaal met je eens. Ik vind dit tweede album gevoelsmatig wat meer diepgang hebben. Het klinkt allemaal iets gevoeliger en kwetsbaarder, meer vanuit het hart. Het is ook ietsje meer jazzy en ietsje minder poppy dan het debuut. De nummers zijn mooi, echt wel kippevelopwekkend hier en daar. Mooie opvolger wat mij betreft.

Als liefhebber zal je alleen maar blij zijn met mijn conclusie.

Ik heb er geen enkel probleem mee reptile.

Erg gave plaat. Goede muzikanten. Typisch jaren-80 geluidje, maar je hoort hoe goed en strak de band is. Met name Sweetest Taboo kent toch echt een erg vette groove.

Zangeres Sade is natuurlijk het belangrijkste bandlid en zij geeft de nummers veel kleur, soul en erotiek mee.

Gave muziek om te spelen, maar ook om te luisteren.

Al was het maar voor Is it a crime en Sweetest Taboo. De zwoele stem van Sade blijft boeien. Prachtplaat die veel te lang in de kast heeft gestaan. Bijna al weer 30 jaar geleden. Als de dag van gisteren. Time flies.

Zoals zo vaak het geval, de eerste plaat baart opzien, bij de tweede weet je het wel weer. Geen slecht album, maar ik heb alleen de eerste twee van Sade (op vinyl nog) en dat is precies genoeg.

Pas je een beetje op daar in Praha, Broem.
Denk dat ze daar nog wel Sade draaien in de smooth bars.
En verder veel rock en metal.

Paar mooie dagen gehad in dat openluchtmuseum dat Praha is Buizen. Zorgvuldig mevr. Broem langs een aantal obscure vinylwinkels geleidt...waren ze dicht op zaterdag Uiteindelijk wel deze Bontonland.cz - filmy, hry, hudba megastore tegengekomen met alleen nieuw vinyl. Hard weer naar buiten gelopen toen ik de prijzen zag. Bizar gewoon. Niks nie gekocht nie. Wel een paar fijne dagen gehad, dat dan weer wel.

Bij het luisteren van deze plaat bekruipt mij het gevoel dat Roland Orzabel ook zoiets wilde en hij zodoende van die gelickte faux-jazz zijn band insneakte.

Hoedanook is deze plaat wel goed gevangen in dat jaren 80 smoothjazz-idioom waar zo een beetje iedereen in meeging, met wisselende resultaten.

Sade lukt het (wat mij betreft) toch authentiek en goed te klinken zonder belachelijk over te komen. Deze plaat heeft echt lekkere grooves, een goede mix, een fijne sfeer en is terecht een klassieker.

Is It a Crime is fantastisch natuurlijk, maar Sweetest Taboo vind ik de beste song van deze plaat.

Met bijna 9,5 miljoen verkopen van dit album op de teller kun je gerust spreken van een megasucces. Een jaar na het succesvolle debuut; Diamond Life zet Sade de lijn door van de eersteling.
Why change a winning team moeten Sade en de betrokken mensen om haar heen hebben gedacht. De stem van de beste dame vind ik heerlijk. De sound en productie ademt in alles jaren 80 en dat is in dit geval een aanbeveling.
De saxofoon, altijd een wat onderschat instrument gebleven in de popmuziek, komt prominent terug in de songs van Sade en dat vind ik persoonlijk te gek.
Wat mij altijd aan heeft gesproken in de platen van Sade is dat haar zwoele stem zo heerlijk gedijt in een warme weldadige productie. Nog los van de subtiele details die je hoort, de vele saxofoon partijen, de percussie in Is It a Crime, het blijft fijn.
Hoewel de muziek van Sade nooit moeilijk in elkaar heeft gestoken en het avontuur ook grotendeels uitbleef, hebben de eerste 4 albums een blijvende indruk op mij achtergelaten.
Promise wint het op punten, dit vanwege de variatie en de fraaie arrangementen in songs als Is It a Crime en War of the Hearts.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sade - Promise (1985) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Sade - Promise (1985)
Sade kwam na het zeer succesvolle debuutalbum Diamond Life op de proppen met het in 1985 verschenen Promise, dat niet alleen heerlijk zwoel klinkt, maar in muzikaal en vocaal opzicht ook flink wat te bieden heeft

Promise, het tweede album van Sade is een stuk minder bekend dan het debuutalbum van de band rond zangeres Sade Adu, maar het is zeker geen minder album. In muzikaal opzicht vind ik het wat subtielere maar ook gelaagde geluid op Promise zelfs interessanter dan dat op het zo succesvolle Diamond Life en ook de zang vind ik op het tweede album van de Britse band mooier dan op het zo geprezen debuut. Ook Promise doet het uitstekend op een broeierige zomeravond, maar de songs van Sade doen veel meer dan oppervlakkig vermaken. Ik hoorde het er in de jaren 80 niet aan af, maar bijna veertig jaar na de release ben ik onder de indruk van Promise.

Twee maanden geleden stond ik stil bij het album Diamond Life van Sade uit 1984. Het is een album dat ik, toch wel enigszins tot mijn verbazing, na al die jaren nog noot voor noot bleek te kennen en dat ik bovendien veel beter vond dan ik me kon herinneren. Deze week zijn reissues van de eerste drie albums van Sade verschenen en ben ik ook wat dieper in de opvolgers van het zo succesvolle Diamond Life gedoken.

Na Diamond Life heb ik in 1988 ook Stronger Than Pride, het derde album van Sade, aangeschaft, maar Promise uit 1985 kwam niet in mijn platenkast terecht. Dat is op zich niet zo vreemd, want de zwoele pop van Sade was in 1985 niet het soort muziek waar ik warm voor liep. Dat is het misschien nog steeds niet helemaal, maar ik ben zeer aangenaam verrast door de kwaliteit van het tweede album van de band rond de Nigeriaanse zangeres Helen Folasade Adu, beter bekend als Sade Adu.

Het album opent prachtig met het ingetogen en ruim zes minuten durende Is It A Crime. De zwoele jazzy track valt op door bijzonder mooie klanken, een fraaie opbouw en zeker ook door de prachtige stem van Sade Adu, die echt geweldig zingt. Het is een wat minder toegankelijke track dan de hitsingles van Diamond Life, maar Is It A Crime laat goed horen waartoe Sade in 1985 in staat was. Het album vervolgt met hitsingle The Sweetest Taboo, dat wel aansluit bij de singles van het debuutalbum van de Britse band, al graaft ook deze track in muzikaal opzicht dieper dan de tracks op het debuutalbum.

Promise werd voor een belangrijk deel gemaakt met het team dat ook verantwoordelijk was voor Diamond Life, wat betekent dat Robin Millar het grootste deel van de productie van het album voor zijn rekening nam. De op dat moment vooral van Everything But The Girl bekende Britse producer heeft Promise voorzien van een warm en zwoel geluid en het is een geluid dat op Promise gedetailleerder is dan op Diamond Life. Het klinkt als een geluid waaraan eindeloos is gesleuteld, maar ook Promise werd voor het overgrote deel live opgenomen.

Met Everything But The Girl hebben we direct ook het belangrijkste vergelijkingsmateriaal te pakken, maar waar de band rond Tracey Thorn altijd kon rekenen op de steun van de critici, kreeg Promise het na het succes van Diamond Life zwaar te verduren. Het destijds aansprekende tijdschrift Spin noemde de zang van Sade Adu destijds zelfs compleet zielloos en dat is een bewering die maar moeilijk te begrijpen is.

Ik vind de zang op Promise echt verrassend mooi en ook in muzikaal opzicht heeft het album echt veel meer te bieden dan de critici (en ikzelf) er destijds in hoorden. De jazzy R&B pop van Sade doet het heerlijk op een zomerse dag als vandaag, maar het jazzy geluid op het album is ook gelaagd, behoorlijk subtiel en voorzien van prachtige accenten van vooral piano, percussie en blazers.

Vergeleken met Diamond Life vind ik Promise niet alleen mooier en subtieler, maar ook een stuk veelzijdiger, waardoor het album je steeds weer verrast. Het is allemaal prachtig gevangen in de productie van Robin Millar, die met Promise vakwerk heeft afgeleverd. Hoewel het album maar matig werd gewaardeerd door de critici was Promise in commercieel opzicht behoorlijk succesvol en daar is zeker achteraf bezien echt niets op af te dingen. Erwin Zijleman

Subliem 2e album die echt in niets onderdoet voor het debut Diamond Life. Misschien nog wel beter. Met "You're Not The Man " bevat het album een verborgen pareltje.