Mink DeVille - Coup de Grâce (1981)

Fijne plaat van deze op MuMe toch wat ondergewaardeerde artiest. Misschien ligt het aan zijn wat vreemde image met dat dandy-cowboy gedoe: dat haar, die paarse kostuums, veel te grote cadillacs en bijbehorend flitren met Franse titels?
Ik zie ook wel wat vergelijkingen met Tom Petty: dit is ook zo'n oeramerikaanse artiest met rechttoe-rechtaan muziek en dat slaat hier toch blijkbaar minder aan. Ze durven allebei ook wel behoorlijk zoetsappig uit de hoek te komen.

Maar als je daar doorheen kijkt en je oren opent hoor je gewoon een album vol enorm kwaliteitsvolle songs, steekt echt goed in elkaar. Warm geluid en je hoort de overtuiging erin. Ik ben zoals een aantal anderen hierboven ook wel meer fan van zijn up-tempo nummers als Just Give Me One Good Reason en Maybe Tomorrow (Cadillac Walk zal niet toevallig altijd mn favoriete nummer van Mink DeVille blijven).

Enig minpuntje: de ballads So in Love We Are en Help Me to Make It vind ik wel echte stinkers.

Na 3 al goede LP's was deze vierde nog een stukje beter.
Ook opgekomen met de punkgolf, maar de muziek had er uiteraard niets mee te maken.
Volstrekt uniek eigen geluid dat wel, had deze band.
Romantisch, soulvol en rockend en met die knauwende stem.
In 1981 ook op Pinkpop gezien.

Beste nummers het prachtige Love And Emotion, Maybe Tomorrow, de mooie cover van You Better Move On, Love Me Like You Did Before, Just Give Me One Good Reason en She Was Made In Heaven.
Geen zwakke nummers.

Tijdloos en prachtig album en het wordt echt tijd dat ik mijn cassettebandje ga vervangen nu.
Overigens is het Rockpalast concert uit 1981 makkelijk zat te vinden op het strand van Johnny Sparrow .

Het klinkt misschien wel vreemd, maar ik luister nu een paar oude Mink DeVille albums, en juist hierdoor ga ik Bruce Springsteen & the E Street Band meer waarderen.
Mink DeVille klinkt als de zigeuner variant van deze band; inclusief de nodige drugs.
Willy DeVille heeft een beetje dezelfde stem als Little Steven, en waarschijnlijk komen ze uit een soortgelijk milieu.
De E Street Band blinkt uit in de variatie van culturen, waar elk bandlid de nodige inbreng heeft.
Bij Mink DeVille heb ik dat gevoel ook, alleen is het hier Willy die duidelijk de touwtjes in handen lijkt te hebben; de dirigent van het geheel.
Hij heeft in zijn stem ook het klagende van een Bob Dylan, en indirect gaat Mink DeVille verder op de weg die Dylan een jaar voor hun debuut had ingeslagen.
Dit alles met de nodige emoties, en je ziet op de hoes van Coup de Grâce dat de heroïne ook al zijn intrede doet.
Bij zigeuner georiënteerde muziek moet ik vaak aan een hoofdrol van de viool denken, welke hier ontbreekt, maar daarvoor komen mooie subtiele saxofoonpartijen in de plaats.
Vreemde band, vond ik altijd, ze werden genoemd met Talking Heads, Blondie, Ramones en Patti Smith, omdat ze gelijktijdig in New York in CBGB optraden.
Het hol waar de verrotte kern ligt van de Amerikaanse New Wave en Punk, terwijl een Mink DeVille totaal anders klinkt, nog steeds snap ik dit niet helemaal.
Ik hoor wel dat een Joe Jackson met zijn Night and Day duidelijk hiernaar geluisterd heeft, en begrijp ook wel waarom hij deze in New York opnam.
Blijkbaar is Coup de Grâce een soort van verslag van het straatbeeld van de zelfkant van New York, rond 1980.

Mink (Willy) Deville behoort voor mij tot de meest ondergewaardeerde artiesten binnen de popmuziek. Met zijn uniek amalgaam van diverse muziekstijlen – variërend van rock tot cajun, country en blues – heeft hij mij met meerdere platen positief weten te verrassen. Dit album ken ik al heel lang, wat mijn pa had het in zijn bezit en draaide het regelmatig in de auto tijdens vakanties. Voor mij is dit album dan ook onlosmakelijk verbonden met de zomervakanties in Frankrijk die ik als kind beleefde.

Je zou kunnen zeggen dat Coup de Grace wat commercieler klinkt dan de rest van Deville’s platen, maar zijn kracht is ook hier dat hij ook op dit album zijn eigen stijl perfect weet te behouden. Vooral in songs als One Good Reason, Love and Emotion en Teardrops Must Fall komt dat perfect tot uiting. Ieder nummer klinkt origineel, waarbij het aanstekelijke Love Me Like You Did Before mijn absolute favoriet is.

Ik had Deville graag wel eens live willen zien optreden, maar net op het moment dat ik me in zijn oeuvre ben gaan verdiepen overleed hij. Het blijft jammer dat een groot artiest als hij nooit de credits heeft gekregen die hij mijn zijn unieke stem en stijl verdiende. Op dit album komt dat het beste naar voren: 5*.

Mijn platenkast staat vol met werken van Willy ( en Mink) de Ville. Coup de Grace is de laatste die ik heb aangeschaft via MP. Ik vind dit album niet in de buurt komen van de rest. Teleurstellend