Magnum - Escape from the Shadow Garden (2014)

Steengoed album van deze oude rockers. Het klinkt veel frisser dan hun vorige albums. Natuurlijk is de sound uit duizenden te herkennen maar ze laten hier toch wel horen zeker nog niet met pensioen te hoeven. Clarkin heeft weer een aantal heerlijke riffs uit zijn gitaar getoverd en Catley zingt echt fantastisch (luister bv maar eens naar Midnight Angels). Het album kan zich makkelijk meten met Princess en is veruit het beste wat ze de laatste jaren uitgebracht hebben. Ik hoop dat ze nog jaren blijven meegaan. Het is natuurlijk veel te laat voor een grote internationale carrière, maar dit is een band die het wel verdiend zou hebben.

Stiekem vond ik de periode rond Goodnight LA en Wings of Heaven de beste. De band is net even wat beter in AOR/hard rock dan symfo/progrock.

Wel weer een lekker Rodney Matthews-hoes, welke me doet denken aan Eleventh Hour.

@Ozric: maar Magnum maakt ook AOR/Hardrock. Weliswaar meer hardrock dan AOR (alhoewel hier ook wel een paar AOR nummers op staan). Het is idd niet de AOR die men maakte ten tijde van de albums die jij noemt. Maar het is zeker geen symfo/prog, maar bombastische (hard)rock/AOR.

Nee, maar soms proberen ze het wel. In elk geval op hun eerste platen. En ik heb de laatste platen een beetje het idee, dat ze zelf niet meer weten wat ze moeten doen.

Maar goed, ik kan deze plaat pas beoordelen als ik hem heb gehoord.

Ik zet ook hoog in bij deze plaat.

Deze plaat doet wel degelijk de tijden herleven van Vigilante en Wings of Heaven.
Vooral bij het eerste nummer lijkt de riff van het nummer Vigilante gerecycled.

Verder zijn de composities erg sterk en brult Catley er lekker op los.
Harry James' drumsgeluid is subliem en hij timmert de nummers lekker stevig aan elkaar. Mark Stanway legt hier en daar schitterende volle synthpartijen neer, maar speelt ook veel pianopartijen, wat de muziek erg warm en persoonlijk maakt.

De eerste drie nummers zetten de toon voor de plaat, die over het geheel erg stevig is, maar ook fijne rustpunten kent.

Dit is echt hun beste plaat sinds Goodnight L.A.

Alweer een geweldige cd. De eerste drie nummers zijn stevig. Fraai zijn o.a. Midnight angel en Too mant clowns. Binnenkort live in De Pul in Uden en 7 mei Biebob in Vosseelaar. Topband.

Gisteren in de Pul geweest. Heerlijk optreden weer. Ze speelden ook diverse nummers van dit album. Vielen absoluut niet uit de toon bij het oudere werk.

Goede cd maar vond de nummers op on the 13th day 'n stuk beter.

Mijn eerste ontmoeting met Magnum. De elfjen-en-tovenaars associatie die ik mede dankzij de albumscovers van deze band heb gekregen door de jaren heen hebben ervoor gezorgd dat ik nooit eerder naar deze band (twee man inmiddels!?) heb geluisterd. Wat een gemis! Ik ben aangenaam verrast door dit album! Wel degelijk enkele geweldige rocknummers op deze plaat! Ik ga eerder werk ook eens proberen hopelijk stellen die niet teleur!

Nee hoor, gewoon een voltallige band. Clarkin en Catley zijn wel de kern, maar Mark Stanway (toetsen) zit gewoon al sinds 1980 in de band. Bassist Al Barrow doet al meer dan 10 jaar mee, en drummer Harry James ook al een flinke tijd.

Eigenlijk is de bezetting sinds 2001 min of meer ongewijzigd (slechts wat drumkruk-wissels).

Die riff in Unwritten Sacrifice is echt fenomenaal, en die stem van Catley komt echt van uit zijn tenen. Wat een rauwe eerlijkheid. Heerlijk!

Gewoon weer een prima album van deze veteranen. Je weet wat je krijgt, ze zijn koersvast en met de kwaliteit zit het door de bank wel snor. Het openingsnummer is weer zon'n fijne song waar de band patent op heeft, en eigenlijk zakt het album nergens echt in. Na hun "come back" met het album "Princess Alice ...." leveren ze constante goede albums af., Bob Catley, al heeft hij door de jaren heen een wat rauwe stem gekregen, is nog steeds een hele fijne, vaak onderschatte, zanger. En het zelfde geldt voor Tony Clarkin, de gitarist en songwriter van het eerste uur. Fijne warme productie weer. Van mijj mogen ze nog jaren doorgaan. Gewoon een kwaliteitsband, wars van alle hypes en doen gewoon hun ding, waarmee ze een trouwe fanfollowing hebben opgebouwd.

Dat is dan wel weer het fijne aan Magnum: hooguit twee platen achter elkaar zijn hetzelfde. De misstap die On The 13th Day heet, wordt niet vervolgd op Escape From The Shadow Garden. De martelgang die ik verwachtte met de eindsprint is in zekere zin uitgebleven. Ook al zou ik dit album niemand aanraden, toch was het luisteren ernaar niet echt een straf. Dit is misschien wel de modernste plaat van Magnum so far. Het geluid is goed. Catley zet vooral in op een zware stem. Het klinkt niet oubollig, maar het is wel wat lastig te doorgronden. Wel opvallend dat Magnum zijn platen altijd weer op dezelfde manier inricht. Het begint altijd fel, halverwege komen de ballads. Op twee derde kakt de boel in en het laatste nummer is altijd wat symfonischer/epischer van aard. De liedjes steken hier wat beter in elkaar dan op de vorige het geval was. Het komt al meer overeen met Princess Alice en Valley of the Moonking. Er is alleen weer geen enkel nummer dat er bovenuit steekt. Het is weer een behoorlijk veilige plaat geworden, waardoor het in mijn optiek luisterbaar is, maar wederom geen enkele reden om het vaker te draaien. De langste Magnum met 63 minuten, waarbij het kortste nummer ruim vier en een halve minuut duurt. Ook geen goede ontwikkeling.

Tussenstand:
1. Chase The Dragon
2. Kingdom Of Madness
3. Vigilante
4. On A Storyteller's Night
5. Wings Of Heaven
6. Magnum II
7. Into The Valley Of The Moonking
8. Princess Alice And The Broken Arrow
9. Sleepwalking
10. Rock Art
11. Escape From The Shadow Garden
12. Goodnight LA
13. The Eleventh Hour
14. The Visitation
15. On The 13th Day
16. Brand New Day
17. Breath Of Life

Ook al is de zin 'You're gonna live 'till you die' vrij... logisch te noemen, het openingsnummer is wel een monsterlijk goede track. Dit ondanks dat de openingsriff toch wel behoorlijk veel lijkt op Saxon's 747 (Strangers In The Night), de zangpartijen en gitaarsolo zijn beduidend anders en erg mooi. Ik heb verder het idee dat Magnum de laatste albums weer aan het opklimmen is, aangezien Escape From The Shadow Garden weer net iets beter is dan On The 13th Day, welke weer beter was dan The Visitation die ook weer beter was dan Into The Valley Of The Moonking. De eerste ballad Midnight Angel is zelfs erg mooi, terwijl Magnum's ballads in deze tijd vaker toch minder bevallen dan de rockers. Don't Fall Asleep valt helaas wel in dit kamp, maar dan is het album ook al bijna klaar. Wisdom's Had Its Day vind ik namelijk wel weer een sterke ballad en Burning River is weer een van de stevigere songs waarop Catley nog steeds laat horen een uitstekend zanger te zijn. Het album sluit met The Valley Of Tears ook glorieus af en toont hiermee dat Magnum nog lang niet uitgespeeld is. Tot nu toe (en nog een album te gaan) verreweg het beste album van na de reünie dat ik met deze koude winter nog wel vaker zal draaien!

Voorlopige tussenstand:
1. The Eleventh Hour
2. Chase The Dragon
3. On A Storyteller's Night
4. Wings Of Heaven
5. Escape From The Shadow Garden
6. Magnum II
7. Princess Alice And The Broken Arrow
8. On The 13th Day
9. Kingdom Of Madness
10. The Visitation
11. Brand New Morning
12. Breath Of Life
13. Rock Art
14. Sleepwalking
15. Goodnight L.A.
16. Vigilante
17. Into The Valley Of The Moonking