Chris Rea - On the Beach (1986)

Uitstekend Rea album , wat ik nog niet had en zelfs nog nooit had geluisterd. Kende de titeltrack wel en die loomheid die daarover heen hangt kon ik altijd wel waarderen . Het hele album staat vol met deze stijl en daarbij is het heerlijk wegdromen met een lekker drankje en zonnetje op de bol . Had hem afgelopen weekend bij de BBQ aanstaan en twee gasten vroegen afzonderlijk of ze deze van me mochten lenen . Ik heb gezegd dat ze zich aankomende winter weer bij mij mogen vervoegen . Ondanks het wat mindere weer ,heb ik deze graag nog even in huis om de aankomende zomerdagen nog wat extra cachet te geven.
4 sterren voor deze

Nostalgie, ooit was dit de eerste cd die ik kocht, bij mijn nieuwe cd spelers, een Philips 104, waar blijft de tijd.

Na misschien wel 20 jaar niet gedraaid te hebben , vanavond weer eens opgezet, de zomerse klanken brengen we weer helemaal terug naar 1986, wat heeft deze man toch een prachtige gruizige stem. Prijsnummer voor mij is het zwoele Giverny.

Hoe zou het toch met hem zijn vraag ik me ineens af,

Geweldige niets-aan-de-hand album van Chris Rea. Ideaal als muzikale omlijsting op een zwoele zomeravond of om lekker bij weg te dromen luierend op de bank. On The Beach luistert heerlijk weg. Het pianospel van Max Middleton geeft het album een extra meerwaarde.

De eerste nummers drie nummers op het album zijn top en heerlijk laid-back. Daarna slaat bij mij een lichtelijke verveling toe en kabbelt de muziek wat verder.
Zeker geen slechte CD, maar wel erg op safe en weinig verrassend.

Top-of-the-bill in zijn genre. Voor mij dé plaat van 1986, en ik weet dat er heel veel moois verscheen in dat jaar.

Its all gone wat een klassieker!

Dit is exact hoe ik dit album ervaar. En ik heb alle albums die hiervoor en hierna zitten wel in de kast staan. Maar deze pakt me op de één of andere manier gewoon niet. Best raar want zoveel afwijken van die andere albums doet ie nou ook weer niet. Ik vind de songs op On the beach gewoon niet echt boeiend. Op een paar na, zoals het mooie It's all gone en de eerste 2 nummers. Verder kom ik niet.

Rea heeft in mijn beleving sterkere albums gemaakt. De beste man kan weinig kwaad bij mijn doen, en die rafelige koffiebruine stem is een genot om aan te horen.
De laidback sfeer doet mij altijd op 2 gedachten hinken; aan de ene kant is het fijn om zijn songs bij zomerse taferelen in de tuin aan je voorbij te horen trekken, het levert echter ook flinke wat momenten op waarbij je een geeuw niet kan onderdrukken.
Pas wanneer Rea zijn gitaar flink laat wenen en de overige bandleden wat meer ruimte krijgen dan alleen te zorgen voor een muzikale omlijsting, pakt hij mij bij de lurven.
On the Beach vind ik een aardige plaat maar ook niet meer dan dat. Chris begint in mijn beleving vanaf de jaren 90 echt zijn creatieve draai te vinden.

Geen geweldige plaat maar wel met zijn mooiste nummer: het prachtige Its all gone, letterlijk nu. Staat ook op de dubbelaar popclassics de long versions deel 1.