Chris Rea - On the Beach (1986)

Uitstekend Rea album , wat ik nog niet had en zelfs nog nooit had geluisterd. Kende de titeltrack wel en die loomheid die daarover heen hangt kon ik altijd wel waarderen . Het hele album staat vol met deze stijl en daarbij is het heerlijk wegdromen met een lekker drankje en zonnetje op de bol . Had hem afgelopen weekend bij de BBQ aanstaan en twee gasten vroegen afzonderlijk of ze deze van me mochten lenen . Ik heb gezegd dat ze zich aankomende winter weer bij mij mogen vervoegen . Ondanks het wat mindere weer ,heb ik deze graag nog even in huis om de aankomende zomerdagen nog wat extra cachet te geven.
4 sterren voor deze

Nostalgie, ooit was dit de eerste cd die ik kocht, bij mijn nieuwe cd spelers, een Philips 104, waar blijft de tijd.

Na misschien wel 20 jaar niet gedraaid te hebben , vanavond weer eens opgezet, de zomerse klanken brengen we weer helemaal terug naar 1986, wat heeft deze man toch een prachtige gruizige stem. Prijsnummer voor mij is het zwoele Giverny.

Hoe zou het toch met hem zijn vraag ik me ineens af,

Geweldige niets-aan-de-hand album van Chris Rea. Ideaal als muzikale omlijsting op een zwoele zomeravond of om lekker bij weg te dromen luierend op de bank. On The Beach luistert heerlijk weg. Het pianospel van Max Middleton geeft het album een extra meerwaarde.

De eerste nummers drie nummers op het album zijn top en heerlijk laid-back. Daarna slaat bij mij een lichtelijke verveling toe en kabbelt de muziek wat verder.
Zeker geen slechte CD, maar wel erg op safe en weinig verrassend.

Top-of-the-bill in zijn genre. Voor mij dé plaat van 1986, en ik weet dat er heel veel moois verscheen in dat jaar.

Its all gone wat een klassieker!

Dit is exact hoe ik dit album ervaar. En ik heb alle albums die hiervoor en hierna zitten wel in de kast staan. Maar deze pakt me op de één of andere manier gewoon niet. Best raar want zoveel afwijken van die andere albums doet ie nou ook weer niet. Ik vind de songs op On the beach gewoon niet echt boeiend. Op een paar na, zoals het mooie It's all gone en de eerste 2 nummers. Verder kom ik niet.

Rea heeft in mijn beleving sterkere albums gemaakt. De beste man kan weinig kwaad bij mijn doen, en die rafelige koffiebruine stem is een genot om aan te horen.
De laidback sfeer doet mij altijd op 2 gedachten hinken; aan de ene kant is het fijn om zijn songs bij zomerse taferelen in de tuin aan je voorbij te horen trekken, het levert echter ook flinke wat momenten op waarbij je een geeuw niet kan onderdrukken.
Pas wanneer Rea zijn gitaar flink laat wenen en de overige bandleden wat meer ruimte krijgen dan alleen te zorgen voor een muzikale omlijsting, pakt hij mij bij de lurven.
On the Beach vind ik een aardige plaat maar ook niet meer dan dat. Chris begint in mijn beleving vanaf de jaren 90 echt zijn creatieve draai te vinden.

Geen geweldige plaat maar wel met zijn mooiste nummer: het prachtige Its all gone, letterlijk nu. Staat ook op de dubbelaar popclassics de long versions deel 1.

Merkte ik bij het album Water Sign (1983) al op dat het resultaat volwassen genoemd kon worden, hier op On the Beach, opvolger van het prachtige Shamrock Diaries (1985), komt de groei duidelijker aan het licht.

De stem van Rea is gruiziger en staat meer voorin de mix, de gitaarloopjes zijn meer geraffineerd, de productie verrijkt en transparanter. Allemaal winstpunten. Toch ook het vreselijke woord 'routine' moet ik hier noemen. Er worden, nogmaals sorry, een paar gesjabloneerde nummers neergezet, waarin ik moeite moet doen de interesse vast te houden. Lucky Day en Just Passing Through zijn zulke nummers.
Waar ik wakker word is bij het fijne It's All Gone. Beste nummer hier, naar mijn mening, en lekker lang uitgesponnen. (let op hoe die gitaar na 2 minuut 45 erin komt!)
Met Two Roads wordt alvast geoefend voor Drivin' Home for Christmas, wat nog net niet op dit album staat. De titeltrack voor de film Auf Immer und Ewig bewijst dat de zanger de weg naar de filmproducenten gevonden had.
Op mijn CD staan dan nog de nummers 11, 12 en 13. Mooi is dan vooral het instrumentale Bless Them All, met een fijne Harrison-gitaarloop.

Chris Rea, inmiddels een grote meneer geworden en in die jaren op z'n hoogtepunt misschien, maakte een degelijk album, waarbij vooral de zeer goede productie genoemd moet worden.
Een gedenkwaardige plaat.

Prima beschrijving Wandelaar. Het hobbelt uiterst verantwoord door, zonder dat het echt ergens spannend wordt.
Ik denk niet dat Rea dat enigzins boeide. Een plaat die vooral goed dienst doet op broeierige dagen. Die sfeer is in ieder geval prima gevangen.
De titeltrack en inderdaad het zeer fraaie It's All Gone zijn met enig gemak de beste tracks.
Qua spanning doet Rea het vooral bij mij goed met The Road to Hell van een paar jaar later.
Hij is dan ook kritisch tekstueel en is het muzikaal wat grimmiger.
Een wat onderschat album nog steeds.

Chris Rea trok zich niets van de heersende trens aan en bracht albums in eigen stijl uit: relaxte pop, soms licht bluesy of jazzy. Een echt meesterwerk zit er niet tussen maar ook nauwelijks zwakke albums. Hij heeft ook nooit een superstatus gehad maar werd wel gewaardeerd in brede muziekkringen. Dit album heeft goed de tand des tijds doorstaan, het kabbelt weliswaar voort maar op een aangename manier en de songs zijn globaal sterk.