Todd Terje - It's Album Time (2014)

Fijn, opzwepend plaatje

Wat een leuke en toepasselijke albumtitel!

Te plat voor me. Kon je verwachten hoor ik u zeggen, dus waarom begin je er dan aan? Idd, maar vond Inspector Norse altijd een leuk plaatje, maar dat is ook hier wel de topper samen met Swing Star Part II.

Ik heb het idee dat veel mensen Inspector Norse de uitschieter van het album vinden. Ik vind het nummer gewoon in de lijn van het album liggen en andere nummers niet minder of zo. Ik hoor het verschil niet.

Alfonso Muskedunder heeft zo'n fijne groove.

Dit is wel een lekker zomers plaatje, de cover Johnny & Mary met Bryan Ferry is erg goed gedaan. Mijn favorieten zijn in ieder geval Oh Joy en Delorean Dynamite

Hm.. iets teveel pornomuziek meets Moroder bij vlagen.

Eurodans is voor mij een klassieker, luister al bijna 10 jaar met veel plezier naar die plaat. Maar daarna heeft Terje dat niveau nooit meer gehaald wat mij betreft. Ook met Inspector Norse niet, al was dat wel een amusante plaat. Spiral was laatst ook een toffe single, maar waarom die nou weer niet hierop staat?

Leisure Suit Preben, Strandbar en Delorean Dynamite vind ik ronduit matig, dus ik sla dit plaatje lekker over en draai Eurodans nog maar een paar keer.

Aha, dan was Leisure Suit Preben - verwijzend naar Leisure Larry (in the Land of the Lounge Lizzards) Leisure Suit Larry - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org - toch a clue

Vond ook Inspector Morse idd vrij 'corny'

Als ik een favoriet land uit zou moeten kiezen qua muziek komt Noorwegen verrassend hoog bij mij, misschien zelfs op de eerste plaats. Bands als Motorpsycho, Jaga Jazzist en Kaizers Orchestra behoren tot mijn persoonlijke favorieten, en ik ben daarom altijd wel extra getriggerd als iets uit Noorwegen komt. Deze Todd Terje (oorspronkelijke naam: Terje Olsen) kreeg daarom toch maar een luisterbeurt. Ook geholpen door de behoorlijke beoordelingen van (onder meer) Musicmeter en Pitchfork natuurlijk.

En deze Noorse DJ maakt een soort electro, disco-combi. Meestal associeer ik electro met donkere en duistere beats, maar niets van dit alles op dit album. Dit is lekker luchtig en vrolijk, maar zonder vervelend te worden zoals ik vaak bij disco heb. Het begint wat rustiger, met deuntjes die ook als achtergrond bij de Love Boat tv-serie hadden kunnen dienen. Naarmate het album vordert wordt het tempo wat opgeschroefd, maar het hele album is eigenlijk bijzonder leuk om naar te luisteren. Er wordt niet in gezongen (behalve een paar keer de zin It's Album Time), maar dat mis je ook nergens. De bliebjes en melodieën zijn sterk genoeg en zorgen voor de nodige afwisseling. Een echte uitschieter hoor ik niet echt, alles is van hetzelfde hoge niveau.

Ik was oorspronkelijk niet van plan om het album te recenseren, maar ik bleef hem maar draaien afgelopen week. Begonnen in de categorie 'wel aardig', gestegen naar 'best leuk' en nu staat die op 'erg fijn'. Heerlijke 'niets-aan-de-hand' electro-pop dus die best verslavend is.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Was het maar nooit album tijd geweest..

Zijn prima liveshow en een aantal aardige EP's ten spijt blijkt Todd Terje op zijn volwaardige debuutplaat niet meer dan een op de zenuwen werkende narcist. Het uur dat de plaat duurt staat volgepropt met elektronische composities die een verscheidenheid aan beelden op roepen. We noemen foute politieseries uit de jaren '80, sfeerloze stylistisch geperfectioneerde winkelcentra, droomsequenties in Japanse B-films, 'hippe' uitgaansgelegenheden vol zonnebankgebruinde gladnekken in gestreken overhemd en een telefonische wachtlijn (zonder de wachtenden voor u). De grootste gemene deler van deze bonte verzameling en zo ook van dit album is, u raadt het al; vermijden!

Vandaag ontvangen en na eenmalige beluistering moet ik helaas stellen dat dit gewoon een OHM is - een oud-hollandse mispeer. Met een Alfonso Muskedunder toch wel als fusionesk dieptepunt. Dat Swing Star lekker klinkende elektro biedt en Inspector Norse (het lekkerste voor het laatst, nietwaar) de cd afsluit, kan het album in het geheel niet redden.

Dit was een verkeerde investering

Heb hier dit voorjaar rond de examentijd nog wel plezier aan beleefd. Leisure Suit Preben en Johhny and Mary zijn mijn favorieten. Heb alleen wel het gevoel dat de tweede helft van de plaat een stuk minder is dan de eerste. Het is best lekker, maar na een aantal keer luisteren gaat het best vervelen, jammer genoeg. Paar leuke losse nummers, maar als album is het hem voor mij toch niet.

Disco ball above cocktail umbrella.

Het is gewoon ongelofelijk hoe erg Oh Joy klinkt als muziek voor een victory lap in een Nintendo 64-tijdperk-racegame als Mario Kart. Ik kan deze associatie maar niet kwijtraken.

Daar zeg je wat. Ik besef nu dat deze muziek me hetzelfde euforische gevoel geeft als het spelen van dergelijke games.

Wat is Johnny and Mary toch een ongelofelijk mooi nummer. Heb hem voor het eerst sinds tijden weer eens opstaan en echt kippenvel. Prachtige melancholie, die melodie snijdt door je heen. En dan die heerlijke zang van Bryan Ferry, genieten geblazen.

Voor de vergelijking, voila l'original, van gentleman-singer Robert Palmer:

https://www.youtube.com/watch?v=7_SAMrDnXOE

Ha! Ik wist niet dat het een cover was. Leuk om het origineel te horen, maar het klinkt een beetje gedateerd om eerlijk te zijn. Ik vind dat Todd Terje er iets erg moois van heeft gemaakt, meer dan prima cover.

Hoewel niet al deze beelden bij mij opgeroepen worden kan ik als liefhebber van vaporwave en mallsoft zeker de "sfeerloze stylistisch geperfectioneerde winkelcentra" waarderen. Maar terug naar Album Time, het is in de kern een DISCO plaat, dat mag een beetje kitcherig zijn. Sterker nog, disco werkt niet zónder een flinke dosis kitch en uiterlijk vertoon.
Anno 2021 is de jaren 80 saus waar alles van deze plaat mee doordrenkt is gemeengoed geworden, en klinkt het verrassend eigentijds. Ik geef de ARP 2600 synthesizer de schuld, dat is een beest van een machine die op haast iedere track gebruikt wordt. Ik heb zelf een replica van deze legendarische synth en het heeft dat onmiskenbare "vintage" geluid (lees: Japanse B-films uit de jaren 80)
Wat deze plaat niet het zoveelste retro-album maakt is het vakmanschap van de muzikanten. Todd zelf speelt een aardig stukje synth maar zijn collega's kunnen er ook wat van. Ook live overtuigt Todd. De nummers zitten knap in elkaar, grooven goed en hebben soms dromerige stukken. Dat nummer in 7/8 gaat er ook lekker in hier.

Inmiddels is deze plaat bijna tien jaar uit. Ik moet zeggen dat ik er nog steeds wel eens naar terugkom, vooral door de unieke sound denk ik. Kernfrasen die in me opkomen zijn 'opzwepend' en 'hoge melodielijntjes'. Over die melodielijntjes gesproken: deze zijn tegen het neurotische aan en daarom vind ik dat de gehele plaat in een luistersessie toch wat te veel. Niet voor niks is de welkome uitzondering dan ook 'Johnny and Marry' (met Bryan Ferry), dat dan weer wat wegheeft van Daft Punk.