Timber Timbre - Hot Dreams (2014)

zeer benieuwd naar, schijnt iets toegangkelijker te zijn

Album staat al op Spotify!

Titelnummer Hot Dreams leek me te vertellen dat dit een zwoele en sexy plaat ging worden. Dat is mooi, na Timber Timbre de afgelopen jaren al een duistere en een spookachtige plaat afleverde. Echter, het gebeurt vaker, de vooruitlopende single is niet helemaal wat je van dit album kunt verwachten. Sterker nog: Curtains!? is weggelopen van voorganger Creep On Creepin' On. Ook The New Tomorrow heeft qua stijl wel wat weg van Black Water. Ergens wel jammer: een heel album in de stijl van het titelnummer Hot Dreams en de titel 'Seksplaat 2014' was nu al beslist.

Taylor Kirk levert voor de derde keer op rij wel een goed album af dat waarschijnlijk nog wel gaat stijgen in de beoordeling - op dit moment 4*. Al zal dit uiteindelijk niet de titelloze plaat uit 2009 gaan overtreffen. Maar dat was moeilijk geweest.

Wat een plaat.

Erg hoge verwachtingen na het horen van de single Hot Dreams.
Na een eerste luisterbeurt valt het mij wat tegen. Meer in de lijn van zijn vorige.
Terwijl ik juist zo overdonderd was van zijn titelloze plaat uit 2009. Ik krijg Lay down in the tall grass nog steeds niet grijsgedraaid. De warmte die aanwezig is bij zijn titelloze en de single Hot Dreams mis ik bij de rest. Miste ik ook bij Creep on Creepin' On. Werd me wat té spooky.

Wellicht is het een groeiplaat...

ik had juist lage verwachtingen na t horen van hot dreams maar vind deze toch wel erg lekker. Net als matt elliott is dit een verademing in de wereld der kopieen. hoor toch wat vernieuwingen, n pianonummer en veel mellotron waar ik erg van hou. plus de nummers blijven weer spannend.

Als je een keer wat anders wilt horen, dan zou je dit eens kunnen proberen : Diane Cluck - Boneset (2014)

Geweldige plaat die mijn hoop volledig vervult.. het selftitled album is een van mijn favoriete albums ooit gemaakt.. deze kan daar prima naast staan.. Creep on Creepin' On vond ik dan net weer wat te poppy. Deze is duister en vertoont wat psychedelische trekjes. Mooie plaat.

Goede plaat weer van Timber Timbre. Ik ken verder alleen het selftitled album, die ik wat consistenter in kwaliteit vind dan deze, maar hier staan ook weer een aantal hele fraaie nummers op zoals de eerste twee. Ik blijf een liefhebber van zijn stijl en de spooky sfeer die er in de nummers hangt.

Onheilspellend goed album van een vent die nog kan zingen ook en echt wat te melden heeft.

ha op plekken waar mijn interesse ligt kom ik steeds weer kistenkuif tegen!
mag ik het dan maar weer met je eens zijn?

Dat mag en is blijkbaar niet toevallig (smaak ?) maar ere wie ere toekomt: Lura was mijn tipgever. Weet waar A. de mosterd haalt. Die fijne zanger lijkt soms wel een licht psychedelische neefje van zaliger Roy Orbison. Verrassende composites, inventieve instrumentatie, wat wil een mens nog meer?

Nog meer van dit soort albums, want die kunnen niet genoeg gemaakt worden.

Morgen treedt Timber Timbre op in People's palace, Stadhouderskade 5, Amsterdam. Entree 15 euro. 15-4 in Doornroosje, Nijmegen.

Wat dat betreft is het jammer dat het dit weekend Motel Mozaique is hier in Rotterdam.. met weinig interessants. Anders hadden ze vast wel weer in Rotown gespeeld.. dan had ik wel gegaan, was erg goed toen..

Ik ben erbij in Doornroosje en ik heb er óntzettend veel zin in. Deze week het album minstens 10x geluisterd en ik neig naar 4,5*..

Timber Timbre is een folk-trio uit Canada. Dit is alweer hun vijfde album, en de naam kwam me ergens vaag bekend voor. Misschien omdat ze op de long-list stonden voor de Polaris Music Award (Canadese pop-prijs, dit jaar gewonnen door Godspeed You! Black Emperor) in 2009 en 2011, of omdat ze vorig jaar tourden met Laura Marling. Maar goed, in combinatie met de typering van de muziek (volgens wikipedia: blues, filmisch) genoeg redenen om dit maar eens te gaan luisteren dus!

En daar heb ik geen moment spijt van. Een dreigende sfeer, soms een beetje een western gevoel. Het 'blues' gedeelte van de typering zie ik er nog niet helemaal in, maar dat maakt natuurlijk niet uit. Het filmische aspect in de muziek is zo duidelijk aanwezig, dat ik de cowboys al klaar zie staan voor een duel, maar dan wel op een Quentin Tarantino wijze, zeg maar. Zo'n ontzettend cool Wilde Westen gevoel. In combinatie met de mooie stem, de dreigende sfeer en de goede instrumentatie zit dit deel helemaal snor. Het album geeft echter niet meteen al zijn geheimen prijs. Na de 1e luisterbeurt vond ik het vrij veel van hetzelfde en miste ik de afwisseling. Met iedere volgende keer luisteren vallen er steeds meer dingen op. Bij iedere luisterbeurt vallen er nieuwe dingen op, en blijkt het album meer dan voldoende afwisseling te kennen.

Ik ben hier serieus van onder de indruk. Een heerlijke album om keihard aan te zetten en met de ogen dicht op de bank te luisteren. Geef het echter wel even de tijd, want dit album blijft maar groeien. Maar de beloning is het meer dan waard.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Mooi, ben benieuwd hoe dit live klinkt. Ga ze binnenkort zien in Nijmegen.

Ik ook.

heb dezelfde gedachte, amsterdam en nijmegen te ver, 1000x liever timber timbre dan dat idioot geneuzel van een mauro. gemiste kans

2,5 uur in de trein en een overnachting te Nijmegen heb ik er wel voor over. Al vanaf de titelloze 3e plaat (Lay Down in the Tall Grass!) graag willen zien maar nooit in mijn buurt.

Deze overrompelt ook weer. De korte saxofoon-toevoegingen passen wonderwel bij de ijle dreigende hersenspinsels van Kirk.

Dit zou inderdaad zo filmmuziek kunnen zijn.
Een beetje een moderne western of iets dergelijks.
Maar dan met drugsbaronnen in de buurt van de Mexicaanse grens.
Zeg maar een soort van Breaking Bad maar dan geschreven door David Lynch en Quentin Tarantino als uitvoerende producent.
Zoals bij geslaagde westernsoundtracks ook vaak het geval is, hoor je hier ook verschillende vage geluiden op de achtergrond.
Het is net geen Americana, net niet zo duister als 16 Horsepower en weer net niet zo depressief als Tindersticks.

Live heeft het qua stem nog meer raakvlakken met Nick Cave, wat op het album minder het geval is.
Zeker de moeite waard, al blijft het voor mij net te veel binnen de lijntjes.
Ik mis een muzikale explosie.

Duister ja, depressief? Dat cocktailglas van de touraffiche is vast ironisch bedoeld maar met alle goede wil kun je dit toch niet als zwartgallig zelfbeklag bestempelen. Dan ze ik wel wat van Vic Chesnutt, Jason Molina of Sparklehorse op.

Fantastische show trouwens waarbij dit album integraal werd gespeeld o.a.

Die rode mijnwerkerslampjes gaven het wel sfeer.
Goede show, dat was het zeker, al kakte het op een bepaald moment wel een beetje in.
De toegift was goed, vooral toen de frontman alleen een paar nummers speelde.

De nieuwe nummers komen goed over live, maar de 'oudjes' deden het wat mij betreft toch beter . De versie van Trouble Comes Knocking... wow.

Ik vond vooral het laatste nummer met shoegaze effecten super, had wel even door mogen gaan.
En een kapper zou ook niet gek zijn voor Taylor Kirk. Lampjes waren schattig, publiek ook geweldig, En de band super ! Erg goed op elkaar ingespeeld.

Dat was dus Trouble Comes Knocking, van de self-titled plaat uit 2009.

Fijn album, maar toch een halfje eraf: het blijft allemaal niet erg lang hangen. Stem van de zanger doet me denken aan een kruising tussen Woodkid en Tindersticks.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Timber Timbre - Hot Dreams - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Meerdere lezers van deze BLOG hebben me de afgelopen weken geadviseerd om eens naar Hot Dreams van Timber Timbre te luisteren. Op een of andere manier schoof deze tip steeds weer naar de onderste regionen van mijn todo lijst, maar een dag of wat geleden kwam de derde plaat van Timber Timbre dan eindelijk uit de speakers. Sindsdien ben ik flink onder de indruk van deze plaat, die het vooral goed doet op de vroege ochtend en aan het eind van de dag.

Timber Timbre is een project van de Canadese muzikant Taylor Kirk en Hot Dreams is al weer de derde plaat van de band. Op deze derde plaat maakt Timber Timbre ingetogen muziek met invloeden uit de folk-noir, soul en de filmmuziek.

Namen die vrijwel onmiddellijk bij me op kwamen bij beluistering van Hot Dreams zijn de namen van Richard Hawley en Tindersticks. Met name de muziek van de laatste band is ongetwijfeld een belangrijke inspiratiebron geweest voor Timber Timbre, al is de muziek van de Canadezen zwoeler en bij vlagen ook soulvoller en vind ik Taylor Kirk een betere zanger dan Stuart Staples die het er voor mij toch vaak net wat te dik oplegt.

Timber Timbre maakt hiernaast donkere en bijna sinistere muziek. Het is muziek die het goed zal doen in een willekeurige film van David Lynch, maar Timber Timbre schuift af en toe ook op in de richting van de spaghetti westerns van weleer en heeft ook alvast de soundtrack gemaakt voor een volgende film van Quentin Tarentino of de follow-up van Breaking Bad.

Nu we toch namen aan het noemen zijn mogen ook die van Nick Cave en Leonard Cohen niet ontbreken, want de songs van Timber Timbre zijn net zo intens als die van Cave of Cohen. Ik heb al heel wat namen genoemd om de muziek op Hot Dreams te duiden, maar hiermee ben ik er nog lang niet. Timber Timbre maakt op haar derde plaat immers ook 60s psychedelica (waarbij Taylor Kirk opeens klinkt als Roy Orbison), schuift op in de richting van het ingehouden bombast van The Righteous Brothers en verwerkt zo nu en dan ook bijna achteloos invloeden van recentere datum.

Hot Dreams is een buitengewoon stemmige plaat. De instrumentatie is iedere keer weer verrassend maar altijd wonderschoon, waarbij het niet zoveel uitmaakt of Timber Timbre deze instrumentatie terugbrengt tot de essentie of juist flink aankleedt met blazers en strijkers. Het is een instrumentatie die keer op keer prachtig kleurt bij de warme en donkere vocalen van Taylor Kirk, die de wat sinistere klanken op Hot Dreams voorziet van een dun laagje ijs.

Hot Dreams van Timber Timbre is een plaat waarop ontzettend veel te ontdekken valt, maar het is ook een plaat om lekker bij achterover te leunen, zeker wanneer de dag nog moet beginnen of langzaam tot een einde komt. Inderdaad een briljante plaat, precies zoals flink wat lezers van deze BLOG me de afgelopen weken al hadden gemeld. Erwin Zijleman