Shadow King - Shadow King (1991)

De voormalige band van Def Leppard-gitarist Vivian Campbell. Shadow King is nooit echt bekend geworden en dat is jammer, want de songs op deze plaat zijn best wel oké.

Deze groep zou ik een harde FOREIGNER wilen noemen. Topzanger en gitarist natuurlijk. jkammer dat dit maar eenmalig was

Klinkt als een zeer stevige Foreigner inderdaad, met name natuurlijk door die (ook hier weer) fenomenaal goed zingende Lou Gramm. In plaats van Mick Jones' piepende, houterige maar scheurende solo's hebben we nu een keurige, geoefende Vivian Campbell, die in typische jaren '80 stijl met dito geluid zijn toonladdertjes afvuurt. De nummers zijn vrij goed. This Heart Of Stone lijkt in de coupletten opvallend veel op Time Stood Still van Bad English, uit het zelfde jaar. Al met al prima hardrockplaat.

Gitarist Vivian Campbell laat hier horen wat Jones mist bij Foreigner. Goed en scherp gitaarwerk dat ik miste bij Foreigner. Foreigner is gewoon een stuk softer en voor de commercie interessant.
Vivian Campbell sla ik even hoog aan als John Sykes

Ooit een keer uit de uitverkoopbak getrokken, maar uiteindelijk toch nooit veel naar geluisterd. Nu ik er weer eens luister snap ik weer waarom. Er staan een viertal leuke tracks (5/6/7/8) op, maar de rest mist een eigen gezicht en ook wat "ballen" .
Met Vivan campbell in de line up wist je al dat dit geen lang leven beschoren was, want hij stond toen al bekend als "band hoer" (aardschok).
"Shadow King" heb ik ook nooit een sterke bandnaam gevonden. Gewoon jammer.

Super sterk Hardrock album met een fantastische Lou Gramm en Vivian Campbell!!

Ook ik heb deze ooit eens uit de uitverkoopbakken gekocht - zo'n Amerikaanse cut-out met een knipje in het CD-doosje (en in het boekje). In mijn herinnering was Shadow King niet zozeer de nieuwe band van Vivian Campbell, maar vooral van Lou Gramm, die toen net uit Foreigner was gestapt.

Inderdaad, een wat anonieme, gezichtsloze naam voor een band, maar misschien was dat ook wel de bedoeling. En het past ook wel een beetje bij dit soort muziek, op de een of andere manier. Veel verschil met Foreigner is er niet. Hooguit zijn de nummers wat minder sterk danwel hitgevoelig dan bij Gramm's oude werkgever. Daar staat tegenover dat het meestal wat basale gitaarwerk van Mick Jones hier plaatsmaakt voor het heftige gesoleer van Campbell.

Een plusje en een minnetje dus, wat resulteert in een aangenaam AOR/hardrockplaatje. Ik ben blij dat ik 'm heb, en zal hem ook niet wegdoen, maar ondanks de indrukwekkende kwaliteiten van de twee voornaamste bandleden was/is het te weinig onderscheidend ten opzichte van de concurrentie in die dagen.
Het bleef dan ook bij één album, vooral omdat Campbell kort daarop een invitatie van Def Leppard kreeg. Maar ook omdat de muzikale smaak van de mainstreamrockliefhebbers in het daaropvolgende jaar drastisch veranderde.

Pete Pardo (Sea Of Tranquillity) babbelt op zijn Youtubekanaal graag een eind weg over muziek. In een van zijn topics kwam dit album voorbij. Ik herinner me nog vaag dat dit album wel goede reviews kreeg ten tijde van de release, dus heb ik deze toch maar eens op Apple Music opgedoken.

En inderdaad is dit een wel erg smakelijk melodieus rockalbum. De sound van Shadow King was denk ik zelfs voor 1991 al een beetje belegen, maar de kwaliteit is onmiskenbaar. Sterke nummers, geweldige zang van Lou Gramm en prima spel van Vivian Campbell. De band kwam er waarschijnllijk alleen een jaar of 4 te laat mee.

Dat gevoel bekruipt mij ook. Heb de cd al jaren. Luister 'm amper maar als ik 'm dan luister dan is ie ook weer voorbij voordat k het in degaten heb. Kortom; het is nooit slecht. Het is allemaal zeer vakkundig in elkaar gedraaid. Maar echte uitschieters staan er niet op. Dat kan op zich positief zijn natuurlijk. Als het niveau van elk nummer bovengemiddeld is. Maar dat is hier niet het geval vind ik. Dan vind ik Gramm's solo albums uit die tijd eigenlijk leuker. Omdat ze wat afwisselender zijn qua stijlen en aanpak.

Sterk tegenvallende cd, vond ik toen en nu ook weer, nu ik hem - wat zou het zijn - voor de 3e keer beluister!? Na de eerste zo teleurgesteld dat ik hem wilde vergeten denk ik. Kon me er in ieder niet meer toe brengen om het opnieuw aan te zetten.
Gramm zingt goed, maar de nummers zijn over de gehele linie te mager en Campbell komt er eigenlijk best wel bekaaid van af. Geluid viel me toen al tegen en nu eigenlijk weer, net als de nummers te mager. Gepresenteerd als een soort van superband, maar valt super tegen, eigenlijk geen één nummer is echt memorabel of het moet "Once Upon a Time" zijn. Leuke cd voor een debuut van een beginnende band van jonge honden, maar van zulke oudgedienden verwacht je meer, veel meer...

Ik kan dit niet slecht vinden, eigenlijk. Maar het duurt het tijd voordat de nummers blijven plakken. En tegen de tijd dat ik ze begon te herinneren, had ik er voor lange tijd weer genoeg van. Maar ik houd erg van Gramms stemgeluid, en voor zo nu en dan is het best een lekker album. En ook wat minder klef dan veel Amerikaanse hardrock uit die tijd.

Nou Metal Mike ik had van jou echt een betere recensie verwacht...

Neal en ik had een echt betere cd verwacht. Ik keek er toen echt naar uit. En toen ik de video zag was ik al "mêh", maar voor de rest hoopte ik op een knaller van een cd. Ik heb wel in een interview gelezen afgelopen jaar met Campbell hoe de opnames eraan toe gingen, toen was er wel het één en ander verduidelijkt voor mij, althans het resultaat verbaast me dan niet. Hey maar smaken verschillen, blij dat anderen ervan genieten, voor mij was het gisteren een lange zit.

Dan ben ik wel benieuwd naar wat Campbell te vertellen had! Ik denk dat ik het e.e.a. wel kan uitstippelen maar toch

Ik weet het niet meer precies, maar kwam er op neer dat hij zich verheugd had op een echt bandproces, maar dat een ander bandlid (geen Gramm) bijna alles naar zich toetrok - ik dacht ook omdat Olsen bijna nooit aanwezig was - en Gramm zich dagelijks opsloot in een hotelkamer om een grote lading coke weg te werken. Ik zou het weer eens moeten opzoeken voor een compleet beeld, maar hier kwam het grotendeels op neer meen ik. Hij herkende zich ook totaal niet in het eindproduct dat geleverd werd.

Oké thanks

Vier sterren van mij. Nog een goed aor-jaar, dat 1991.

Klopt. Niet alles uit de nineties is per definitie minder of slecht. Zeker tot en met 1992 kwamen er nog heel wat geweldige hardrock albums uit. Daarna ook wel alleen was dat echt zoeken. Het werd echt (weer) underground.

Dat niet alleen, maar ook de productie was na 1992 vaak van mindere kwaliteit. Het één had natuurlijk alles met het ander te maken: verminderde populariteit van het genre = minder opnamebudget = mindere kwaliteit.

In latere jaren kwam daar ook nog eens de 'loudness war' overheen, die vooral in het heavier genre problemen gaf. Immers: in drukke muziek met veel instrumenten leek het opeens alsof elke schuif van het mengpaneel vol open stond en instrumenten moesten vechten om een plekje in de mix. Van een open en ruimtelijk geluid, zoals dat eigenlijk tot ruwweg 1993 normaal was, was opeens geen sprake meer. Het leidde er bij mij toe dat albums - ook in andere genres, maar met name harde rock - minder 'lekker' klonken, waardoor ik ze minder vaak beluisterde. Uitzonderingen daargelaten natuurlijk.

Terug naar dit album, voordat we te ver off-topic gaan: deze heeft in elk geval nog dat sprankelende geluidsdecor dat in 1991 nog heel gewoon was. Maar dat maakt het op zich nog geen ijzersterke plaat. Ik schreef het al eerder: de uitvoeringen zijn degelijk, en met toppers als Lou Gramm en Vivian Campbell kan het eigenlijk niet fout gaan. Ik vind het nog steeds een aangename plaat, zoals ook uit mijn waardering blijkt. Maar het songmateriaal is gewoon te weinig onderscheidend.

Eens met zowel de productie opmerking als die over dit album

De natuur loopt zo'n maand voor en dus moest ik afgelopen zaterdag hard aan de slag met het lente-klaarmaken van de tuin. Daarbij heb ik dit titelloze album van Shadow King diverse malen gedraaid om te bepalen waarom het rendement van zanger Lou Gramm plus gitarist Vivian Campbell tegenvalt. Slecht is het niet, pakkend evenmin. Wat is er mis?

Kortweg: teveel nummers in ongeveer hetzelfde tempo (kalmpjes uptempo, nooit écht vlot) waardoor het als album teveel als eenheidsworst binnenkomt én het bijna geheel ontbreken van Grote Refreinen, voor aor zo nodig. Dat maakt ook Campbells gitaarspel niet goed.
Daarbij had een toetsenist erbij meer variatie kunnen bieden. De spaarzame toetsen die nu klinken, bespeeld door multi-instrumentalist Bruce Turgon, hier vooral bassist, zitten nu vooral in de intro's. Gramm en Turgon schreven samen alle nummers, de twee werkten al intensief samen op Gramms twee soloplaten.

What Would it Take is de terechte opener, want wél gezegend met een sterk refrein. Dan rockt het gedurende twee nummers vrij standaard, gevolgd door de niet te vermijden ballade, volgens het standaardboekje track 4. Daarna sluit Boy uiteraard uptempo de A-kant af, een tweede sterk nummer. Hierop staat de enige pakkende gitaarsolo van Shadow King, die laat horen waarom Campbell mij voordien zo goed beviel bij Dio.
Kant B begint met wederom uptempo maar niet pakkend werk, waarna This Heart of Stone in het intro prettig verrast. Zoals door De buurman genoemd, lijkt het op Bad English, ik denk echter dat Straight to Your Heart wordt bedoeld. En dan prefereer ik Bad English boven Shadow King: daar wordt pakkender gespeeld en gezongen. Desalniettemin het derde hoogtepuntje bij Gramm & co.
Na opnieuw een standaard nummer volgt No Man's Land, dat me opvalt vanwege de tekst: "There's a corner of my heart, that no one ever sees. In no man's land, no one touches me". Gezien de totstandkoming van dit album waar MetalMike kort over vertelde, vraag ik me af of Gramm ons hier een kijkje in zijn ziel biedt. Het bandlid dat volgens Mike alles naar zich toetrok moet Turgon zijn geweest, die ook op Gramms solowerk veel voor zijn rekening nam, zoals Mick Jones dat bij Foreigner deed.
Met het ingetogen en deels akoestische Russia komt Shadow King tot een mooi einde, muzikaal het vierde hoogtepuntje.

Wikipedia vertelt dat een elfde nummer genaamd One Dream, onder de vlag van The Lou Gramm Band op de soundtrack van Highlander II verschenen, eigenlijk van Shadow King is. Het is weer zo'n standaard nummer, maar Campbells twee gitaarsolo's zijn aangenaam.
Gramm keerde zoals bekend terug naar Foreigner en nam Turgon mee. Campbell belandde bij Def Leppard. De degelijk maar niet opvallend spelende drummer Kevin Valentine (alhoewel, zijn slot van Boy is apart) keerde terug naar sessiewerk voor Kiss.