Shadow King - Shadow King (1991)

Pete Pardo (Sea Of Tranquillity) babbelt op zijn Youtubekanaal graag een eind weg over muziek. In een van zijn topics kwam dit album voorbij. Ik herinner me nog vaag dat dit album wel goede reviews kreeg ten tijde van de release, dus heb ik deze toch maar eens op Apple Music opgedoken.

En inderdaad is dit een wel erg smakelijk melodieus rockalbum. De sound van Shadow King was denk ik zelfs voor 1991 al een beetje belegen, maar de kwaliteit is onmiskenbaar. Sterke nummers, geweldige zang van Lou Gramm en prima spel van Vivian Campbell. De band kwam er waarschijnllijk alleen een jaar of 4 te laat mee.

De natuur loopt zo'n maand voor en dus moest ik afgelopen zaterdag hard aan de slag met het lente-klaarmaken van de tuin. Daarbij heb ik dit titelloze album van Shadow King diverse malen gedraaid om te bepalen waarom het rendement van zanger Lou Gramm plus gitarist Vivian Campbell tegenvalt. Slecht is het niet, pakkend evenmin. Wat is er mis?

Kortweg: teveel nummers in ongeveer hetzelfde tempo (kalmpjes uptempo, nooit écht vlot) waardoor het als album teveel als eenheidsworst binnenkomt én het bijna geheel ontbreken van Grote Refreinen, voor aor zo nodig. Dat maakt ook Campbells gitaarspel niet goed.
Daarbij had een toetsenist erbij meer variatie kunnen bieden. De spaarzame toetsen die nu klinken, bespeeld door multi-instrumentalist Bruce Turgon, hier vooral bassist, zitten nu vooral in de intro's. Gramm en Turgon schreven samen alle nummers, de twee werkten al intensief samen op Gramms twee soloplaten.

What Would it Take is de terechte opener, want wél gezegend met een sterk refrein. Dan rockt het gedurende twee nummers vrij standaard, gevolgd door de niet te vermijden ballade, volgens het standaardboekje track 4. Daarna sluit Boy uiteraard uptempo de A-kant af, een tweede sterk nummer. Hierop staat de enige pakkende gitaarsolo van Shadow King, die laat horen waarom Campbell mij voordien zo goed beviel bij Dio.
Kant B begint met wederom uptempo maar niet pakkend werk, waarna This Heart of Stone in het intro prettig verrast. Zoals door De buurman genoemd, lijkt het op Bad English, ik denk echter dat Straight to Your Heart wordt bedoeld. En dan prefereer ik Bad English boven Shadow King: daar wordt pakkender gespeeld en gezongen. Desalniettemin het derde hoogtepuntje bij Gramm & co.
Na opnieuw een standaard nummer volgt No Man's Land, dat me opvalt vanwege de tekst: "There's a corner of my heart, that no one ever sees. In no man's land, no one touches me". Gezien de totstandkoming van dit album waar MetalMike kort over vertelde, vraag ik me af of Gramm ons hier een kijkje in zijn ziel biedt. Het bandlid dat volgens Mike alles naar zich toetrok moet Turgon zijn geweest, die ook op Gramms solowerk veel voor zijn rekening nam, zoals Mick Jones dat bij Foreigner deed.
Met het ingetogen en deels akoestische Russia komt Shadow King tot een mooi einde, muzikaal het vierde hoogtepuntje.

Wikipedia vertelt dat een elfde nummer genaamd One Dream, onder de vlag van The Lou Gramm Band op de soundtrack van Highlander II verschenen, eigenlijk van Shadow King is. Het is weer zo'n standaard nummer, maar Campbells twee gitaarsolo's zijn aangenaam.
Gramm keerde zoals bekend terug naar Foreigner en nam Turgon mee. Campbell belandde bij Def Leppard. De degelijk maar niet opvallend spelende drummer Kevin Valentine (alhoewel, zijn slot van Boy is apart) keerde terug naar sessiewerk voor Kiss.