Lou Gramm - Ready or Not (1987)

Heerlijke plaat, net als zijn 2e solo album. Fav: Ready or not / Midnight blue / She's got to know.

Midnight Blue heb ik nog op single. Het was zijn enige solohit. Het blijft een prima nummer. De rest ken ik niet en als ik afga op het niveau van de latere Foreigner platen ben ik ook niet echt benieuwd.

"Midnight Blue" is geweldig!

Midnight blue is wat mij betreft de absolute topper op dit album. Dat wil echter niet zeggen dat de rest er niet toe doet! Ready or not, Heartache, She's got to know, Arrow through your heart en Until I make you mine zijn prima rocksongs. Dit album vind ik persoonlijk sterker dan de latere Foreigner albums waar Gramm op zingt.

Driewerf hoera
Dit album moet ik nog ergens op de kop tikken.

Beetje schreeuwerige rock/pop, Midnight Blue is prima inderdaad.

Lijkt me heerlijk om te drummen...

Uitgebracht hetzelfde jaar (1987) als "Inside Information" van het moederschip (FOREIGNER) maar eerlijk gezegd geef ik de voorkeur aan dit solo album. Veel uptempo materiaal en een lekkere productie (zeker voor jaren 80 begrippen). Ook de keuze voor Springsteen guitarist Nils Lofgren was een goeie zet van Lou. Zijn leads geven de nummers iets extra vind ik. Midnight Blue was een redelijke hit zoals ik het mij herinner maar de beste tracks vind ik de eerste twee "ready or not" en "heartache" (inclusief snerpend gitaarwerk van Nils). Vandaag de dag is Lou helaas een beetje vergeten maar hij blijft toch één van die klassieke radio stemmen. Voor mij zijn beste solo album (inclusief Shadow King).

Lekkere rockplaat. Niet groots maar prima AOR. Mijn favoriet: if i dont have you. 3 stars voor deze Juke box hero.

Toen Foreigner na het succes van Agent Provocateur en de navolgende tournee een pauze inlaste, gebruikte Lou Gramm deze voor zijn eerste soloplaat.

De muziek op Ready or Not lijkt sterk op die van Foreigner en Gramm slaagde erin om dezelfde kwaliteit te halen. Als er een verschil zou moeten zijn, is het wellicht dat het iets meer pop is dan bij Foreigner, maar daarover valt te twisten. De vriendelijk scheurende gitaar is immers ook hier volop aanwezig.
De rol van Foreigners Mick Jones als liedschrijver, toetsenist en gitarist is hier overgenomen door Bruce Turgon, die bovendien baste. Met Gramm pende hij toegankelijke adult oriented rock neer, geschikt voor die heerlijke stem van Gramm. Indien Jones ooit Foreigner had verlaten, had Turgon hem naadloos kunnen vervangen.

Meest popgericht is She's Got to Know waarin bescheiden blazers klinken, meest opvallende naam in de bezetting die van Nils Lofgren van de groep van Bruce Springsteen die de gitaarsolo's neerzet.
Het draait echter om de stem van Gramm en de pakkende liedjes. Wat mij betreft komt het album met track 3 echt op gang. Dit dankzij de swingende single Midnight Blue, mei 1987 #25 in Nederland.
Vervolgens is het vaak raak: het stevige Time, semiballade If I Don't Have You dat zo'n mooie melodie heeft, de lekkere uptempo pop van Until I Make You Mine en het iets steviger Chain of Love.
De plaat kakt tenslotte in met het op plastic synths drijvende Lover Come Back, waar de geliefde vast niet warm van werd.
Toegankelijk zijn ook de teksten over de liefde in alle fases, waarbij een obligate ballade ontbreekt: hoera!

Hierna keerde Gramm terug naar Foreigner voor het sterke Inside Information, om daar mot te krijgen met Jones en al 2,5 jaar na dit solodebuut met opvolger Long Hard Look te komen.

Geinig albumpje maar dat dit beter zou zijn dan Inside information wil er bij mij niet in. Dit aardige solodebuut van Gramm legt het op alle fronten af tegen die behoorlijk goede Foreigner plaat.

Toch minimaal net zo goed hoor. Ik zou dan weleens willen weten op welke 'alle fronten' dat dan is.

Ik vind Inside information net iets beter, maar inderdaad, heel veel scheelt het niet. Dit solodebuut van Lou is gewoon een lekkere popplaat. Inderdaad iets meer pop dan het rockgehalte van de gemiddelde Foreigner-plaat, hoewel ook daar vaak pure popnummers tussen staan. Hooguit mis ik hier de compositorische inbreng van Mick Jones een beetje, maar Bruce Turgon (die Gramm overigens nog kent uit zijn pre-Foreigner-dagen met Black Sheep en later goed voor een heel aardig solo-album) is een waardige vervanger.

Precies, ze ontlopen elkaar nauwelijks. En ik vind deze dus helemaal niet meer pop dan Inside information eerlijk gezegd. Komt met name door de stijl van soleren die Lofgren hanteert. Die is wat hoekiger/puntiger dan het wat meer gestroomlijnde geluid van Jones. Maar nogmaals; dat is achter de komma werk.

Volgens mij zat Bruce Turgon ook in Warrior en Shadow King en hij heeft ook songwriting credits op het album Crazy Nights van KISS. Personnlijk vind ik Ready or Not een prettiger album dan Inside Information van Foreigner, vooral Midnight Blue is een fantastische single.

Klopt helemaal. Oja, Shadow King, daar zat-ie ook in. En hij heeft volgens die Wiki-pagina nog wel meer gedaan qua schrijvers-, touring- en productiecredits. Onder andere in de touringband van Steve Stevens' Atomic Playboys, waarvan ik het gelijknamige album ook geweldig vind.
En hij speelde in de jaren negentig zelfs mee in Foreigner, op het album Mr. Moonlight. Had ik me nooit gerealiseerd, terwijl ik dat album wel bezit, en zelfs vrij vaak gedraaid heb.

Kant B van dit album is een klasse minder dan alle Foreigner albums vind ik met eigenlijk geen memorabele songs.

Ik vind Lou Gramm solo best een ander soort benadering dan Foreigner, al ontloopt het elkaar natuurlijk niet heel veel. Het klinkt minder wollig en klinkt (voor die tijd) moderner. Probleem met modern klinken is wel, dat je jaren later wat gedateerd kan klinken. Zo vind ik met name de keyboardpartijen niet echt lekker gerijpt.

Het gitaarwerk vind ik opvallend goed, en vooral als ik lees dat het Nils Lofgren is die de meeste solo's speelt. Lou zingt hier de sterren van de hemel, en is niet voor niets voor mij één van de beste zangers van het AOR-genre. Deze plaat is verder exact het soort jaren '80-rockalbum hoe ik ze graag hoor (is dat een goede zin?)