Celtic Frost - Monotheist (2006)

Een erg beklemmend album. Afwisselend met de oude vertrouwde blackened thrash-, gothic- en doom-metal nummers. We mogen gerust spreken van een comeback van jewelste: met Monotheist overtreft CF alles wat ze in de vroegere periode hebben gedaan (hoe baanbrekend dat werk ook was).

Monotheist is het enige album van Celtic Frost dat ik ken. Ik ben begonnen het te luisteren omdat het in de lijn lag van Eparistera Daimones, het album van Triptykon. Misschien niet gek aangezien Tom Gabriel Fischer/Warrior die band oprichtte nadat Celtic Frost uit elkaar viel.
Van wat ik van Frosts oudere werk gehoord heb, was ik niet meteen onder de indruk.
Overigens was ik ook niet onmiddellijk onder de indruk van dit album. Met name nummers als Totengott en Winter vond ik lastig om doorheen te komen.

Waar het was, weet ik niet meer, maar ergens las ik dat Celtic Frost met dit album streefde naar een zo donker mogelijke sfeer.
Daar zijn ze in geslaagd. De belangrijkste elementen die bijdragen aan de duisternis zijn wat mij betreft zowel het veelvuldige gebruik van herhaling in de teksten als de spaarzaam gebruikte vrouwelijke vocalen die contrasteren met Fischer’s stem, en de zware productie die de instrumenten (en de distortie) goed tot hun recht laat komen en de bas bijna voelbaar maakt. Dat uiteraard nog even los van de uitstekende nummers.
Daarnaast vind ik het album mooi opgebouwd. De twee openingsnummers Progeny en Ground zijn niet de meest complexe nummers op het album. Via steeds intenser wordende nummers als Os Abysmi Vel Daath en Ain Elohim wordt naar de climax van Monotheist toegewerkt: Triptych, waarin met name Synagoga Satanae zo zwaar is dat het onder zijn eigen gewicht lijkt te bezwijken.

Voor mij is dit meer een ervaring dan zomaar wat muziek. Ik ben niet altijd in de stemming voor Monotheist, maar als ik dit luister, is het meer dan de moeite waard.

4,5*

"In darkness, thou shalt WORSHIP MEEEEEEEEEEE!!!"

Dit album "swingt" misschien niet zoals het oudere Celtic Frost werk dat deed, maar de allesverstikkende en angstaanjagende duisternis waarin de Zwitsers je met Monotheist meesleuren is een "once in a lifetime experience". Het enige wat ik over dit album kan zeggen, is: bereid je voor om in een godsgruwelijk parallel universum gezogen te worden voor de komende 73 minuten.

Celtic Frost hield ermee op, maar gelukkig voor mijn oren ging Tom G. Warrior op de sound van Monotheist verder (hoewel iets minder schrikbarend) met Triptykon.