Wilko Johnson / Roger Daltrey - Going Back Home (2014)

Wilko Johnson was leadgitarist van Dr. Feelgood.
Roger Daltrey is (nog steeds) de zanger van The Who.

Johnson is terminaal ziek en zou eigenlijk het einde van het jaar niet meer halen.
Hij wilde nog één "fahrwell album" maken. Toevallig liep hij Daltrey tegen het lijf die direct zijn medewerking heeft toegezegd.

Van het één kwam het ander, het album is af en als ik Amazon mag geloven verschijnt het 10 maart a.s.

Hoewel natuurlijk eigenlijk een buitengewoon treurige aangelegenheid, is het voor Who/Daltrey fans juist iets om op te veren. Daltrey heeft met The Who alleen nog Endless wire uitgebracht in 2006 en het solo album Rocks in the head in 1992. Beide albums gaven niet veel enthousiaste reacties, daarna moet je voor albums met Daltrey terug naar de jaren '80.

Nieuw werk van hem is dus van een enorme zeldzaamheid, misschien dat Daltrey met Wilko Johnson zijn lange afwezigheid een klein beetje met een dijk van een album kan compenseren. Ben benieuwd.

Het eerste te beluisteren nummer klinkt in ieder geval al goed!

Dat klinkt tof ! Echt het Dr. Feelgood geluid met Daltrey als vocalist. Stoer nummer.

Klinkt inderdaad best goed. Ik ken weinig van dr. Feelgood, moet ik zeggen.
Maar dit is een sterke combinatie.

Wilko heeft enkel de eerste jaren bij die dokter gespeeld, 2e helft jaren 70 is hij een solo carrière gestart en daarna nog een van Ian's Blockheads geworden.
Nu is hij ook nog acteur in een grote serie.
Midden 60 is hij nu en het ziet er niet best voor hem uit

Staat eindelijk op Spotify, steaks even luisteren want ik ben erg nieuwsgierig geworden

Prima en aanstekelijke bluesrock van ervaren duo. Inclusief mondharmonica. Het tempo ligt behoorlijk hoog en hoewel het gemiddeld lekker stevig is, heeft het ook nog een goede radiofähigheid.

De vocalen van Roger Daltrey zijn wel een octaaf gedaald, zijn echter nog uiterst herkenbaar. Hij heeft er duidelijk goed voor gezorgd, hoewel hij ons de afgelopen 20 jaar niet heeft verwend met een enorme productie aan nieuwe albums. Helaas.

Des te verrassender dat hij wilde deelnemen aan dit project. De songs lijken hem op het lijf geschreven. Er hoeft niet meer aan de mode te worden meegedaan, de Top 40 bestormd of zelfs te worden gedacht aan de verkoopcijfers.

Dan staat het je vrij om te doen en te laten wat je wilt. De albums van Wilko Johnson (oud Dr. Feelgood, Ian Dury & The Blockheads) worden hier op de site niet besproken maar het is aardig hoe het geheel zich mixt met de oude Who-rocker Daltrey.
Het is ook beduidend sterker dan het laatste album van The Who.

Of de nummers nieuw of oud zijn is mij niet helemaal duidelijk. Ik zag wel dat de nieuwe single Ice on the motorway ook de titel is geweest van een eerder album van Johnson.

Ik heb deze nog niet gehoord, maar ik zie buiten het door musician genoemde "ice on the motorway"diverse namen die overeen komen met oudere Wilko tunes.
Can You Please Crawl Out Your Window, zal wel een Dylan cover zijn, deze heeft Wilko ook eerder solo gedaan.
Snel eens gaan luisteren hoe e.e.a. klinkt met Daltrey als vocalist.
Geweldige hoes trouwens.

edit : op spotify staan de oude en nieuwe versie's onder elkaar, allemaal al eerder gedaan dus.

't Klinkt als een mooi geheel, het is in ieder geval allemaal opnieuw opgenomen.

Om heel eerlijk te zijn is het werk van Johnson mij weinig bekend, er wordt hier ook nauwelijks over geschreven, niet eens gestemd. Hoewel wat hij doet op Going back home mij overigens prima overkomt. Mijn belangstelling was vooral gewekt vanwege de aanwezigheid van Daltrey, dat ga je natuurlijk krijgen met het inhuren van wereldsterren

Voor wie Wilko Johnson niet echt kent is maakt dit zijn stijl wel duidelijk: Wilko Johnson Band - Sneakin' Suspicion - YouTube

De man is dit jaar geopereerd en onlangs kankervrij verklaard, dus blijft nog wat langer onder ons

Ja. Erg fijn bericht inderdaad..... zijn typische gitaarstijl is ook goed te horen op Stupidity van Dr. Feelgood. DE mijlpaal binnen de pubrock wat mij betreft...

Eigenlijk ook te beschouwen als een prima solo album van Daltrey, eigenlijk.

Z'n activiteiten met The Who zijn nagenoeg voorbij en vreemd genoeg heeft die Roger Daltrey (71) jaren geen albums gemaakt. Terwijl hij volgens mij nog behoorlijk alive and kicking is. Ook als je hem hier vocaal bezig hoort.

Met de juiste muzikanten om zich heen (zoals Johnson) en de juiste muziek kun je nog een hoop plezier hebben van Daltrey. Kom op, aan de slag!