Y & T - Ten (1990)

Wat Edwynn dus eigenlijk zegt ....

Dat geeft toch wel aan wat een geweldenaar Steve Smith is min of meer. Hij kopieert de stijl van DeGrasso dan toch wel akelig goed. Op een prima album overigens!

Ik had een oudoom die alleen maar jenever van Bols dronk. Zo'n mooie stenen fles. Op verjaardagen gooide mijn grootmoeder jenever van een goedkoper merk in die stenen fles. De oudoom hebben we nooit horen mekkeren. Er ging niets boven Bols.

Steve Smith vind ik te gek hoor.

Alleen vind ik Y&T een stuk heftiger dan Journey. Anders gezegd, ik had Steve Smith niet zo snel in Y&T verwacht, maar nu ga ik het wel met andere oren luisteren.

Overigens heb ik alleen de download van deze cd, dus geen cd-boekje

Y&T is volgens mij wel de meest heavy band waar hij mee gewerkt heeft inderdaad. Heavier dan Mariah Carey en Savage Garden in elk geval.

Steve Smith is ook de slagwerker op het eerste album van Tony MacAlpine.

En op Heaven van Bryan Adams. Dikke hits had die gast.

Goodbeye goodbeye rock n roller. Welk album begint er nou met een eulogy, nou deze dus. Het waren zware tijden verteld hij verder in Hard times en daarmee neemt de zingende sologitarist afscheid van zijn publiek. Lullig dat er dan nog 11 songs moeten komen. Gelukkig is niet alles zo zwaar op de hand en is dit verder een no-nonsense hardrock album US-style met rockers en ballads, allemaal meezingbaar en natuurlijk doorspekt met de typische Meniketti solo's. De powerballad Come in from the rain doet zelfs aan vroegere tijden denken totdat je merkt dat de tweede gitaarsolo door de fade-out om zeep wordt geholpen. Moet het dan weer als hapklare radiovriendelijke brokken geserveerd worden? Kennelijk wel. De platenmaatschappij weet ondertussen toch wel dat Dave niet de looks, noch de stem, noch de uitstraling heeft om de ene na de andere hit te scoren. Laat hem dan ook lekker uitrazen zoals weleer, dat leverde hem nog een mooie Pinkpop plaats op in 1982 (dat zegt nu niks meer, maar toen er 1 "harde" band per jaargang mocht komen toch een mooie prestatie). Afijn, de killers en fillers wisselen elkaar mooi af zodat het toch wel een lekker plaatje is. Hard Times, Come in from the rain, Ten Lovers,She's Gone en Surrender zijn bij mij de favorites.
En o ja, de band is later uit den dode opgestaan en tourt nog als een dolle. Komen ze bij je in de buurt is het nog steeds een must-see. De energy levels overstijgen dan de Ten plus met gemak.

Ten, tien, 10, dat is naast de titel van deze plaat wel zo'n beetje de maximale levensvatbaarheid in jaren van een artiest. Daarna is het voor de fans only. Deze sluit al pomp rockend de (redelijk) succesvolle periode van de band uit Oakland mooi af. Wat hierna nog volgde waren wat low budget releases (in mijn oren) en kun je beter de Unearthed vol 1 en 2 erbij pakken om nog wat na te genieten van vervlogen tijden. Daar kom je ook de prima ballad versie van de opener alhier Hard Times tegen.

Laatst weer ns beluisterd en het valt me niet tegen, zeker niet!
Nu ken ik niet veel werk van Y & T (eigenlijk alleen deze plaat haha)
maar hier mankeert niet veel aan, halfje omhoog!

De eerste keer dat ik de plaat hoorde schrok ik. Wat een VanHalen aftreksel. Maar na 3 keer luisteren staan er een paar goede songs op. Vooral de ballad 'Come in from the Rain' is fantastisch.

Vrij matige plaat, paar nummers springen er nog uit, zoals het mooie "Come In From The Rain" en het pitige "She's Gone". Daarentegen heb je ook een draak als "Let It Out", dat klinkt als een afgekeurd Def Leppard nummer. Ook Meniketti heeft last van die typische manier van overacting in het Amerikaans doen, de oeh'tjes en aah'tjes en qua uitspraak.
Echt slecht is de plaat niet, ze hebben het erger en bonter gemaakt, ook "Ten Lovers" mag er zeker zijn, maar over de gehele linie lijkt het eigenlijk nergens meer op de band van het debuut, Earthshaker en Black Tiger. Da's wel spijtig. Dat ik zelf 3 sterren geef is puur voor de 4 nummers die de plaat omhoog trekken.

Oor's Popencyclopedie editie '82 vermeldt onder het trefwoord 'Zware Jongens' op p. 315 nog de lange groepsnaam: "Yesterday & Today - Zwaar onderschatte band uit San Francisco, opgericht in '74. In '78 uit elkaar maar sedert '80 weer actief. Drie elpees, stuk voor stuk aanraders: Yesterday & Today, Struck Down, Earthshaker". Twee pagina's daarvoor bovendien een fraaie livefoto van Meniketti met slaggitarist Joey Alves.

Earthshaker was de eerste met goede Europese distributie en voelde voor mij als een debuut. Na twee goede opvolgers werd het wisselvalliger, doordat werd gepoogd de populaire popmetal van die dagen te combineren met de kwaliteitshardrock van daarvoor. Het leidde tot drie tweeslachtige platen, zij het dat die nog altijd veel beter waren dan hetgeen het gros van de zogenaamde 'hairmetal' in de hoogtijdagen van het genre ('84 - '91) bracht. Overigens een ongelukkige term omdat die het uiterlijk beschrijft, waarbij groepen als W.A.S.P. en Stryper op één hoop werden gegooid met pure popmetal als bij Poison en Ratt.

Waar op Contagious van drie jaar eerder nog vooral die meezingbare popmetal klonk, hoor ik dat geluid op dit Ten niet meer; daarbij zijn de toetsenpartijen bijna geheel verdwenen. Het geluid van de periode '81 - '83 keerde terug. Gold dat ook voor de kwaliteit van de composities?
Helaas is gitarist Joey Alves dan weg bij de groep. Nieuweling Stef Burns is een prima vervanger, maar destijds las ik het bericht en ik treurde omdat nu de helft van de bezetting van Earthshaker was vertrokken. Toen Alves in 2018 overleed, plaatste Meniketti een mooi eerbetoon.

Robuuste hardrock, soms lichte bluesinvloeden, af en toe akoestische gitaar en centraal Meniketti met zijn talent voor componeren, zingen en soleren. Ook fijn: geen drums met badkamergalm!
De aftrap via Hard Times is lekker en dankzij de versnelling een bescheiden toppertje. Lucy doet het beter onderweg dan in de huiskamer, semiballade Don’t Be Afraid of the Dark en het swingende, mij net te kazige Girl Crazy zijn van het kaliber ‘keurige middenmoter’.
Een stukje beter zijn City met zijn akoestische blues in het intro en slot en bluesrockende middendeel en bij het intro van Come in from the Rain spitsen mijn oren zich als vanzelf, een stevige ballade met lekkere breaks.

De tweede helft: Red Hot & Ready rockt als Young and Tough in ’81, niet briljant maar lekker genoeg. Een koebel leidt She’s Gone in en wat ik begin te missen is een uptempo knaller, maar welbeschouwd is dit aangenaam.
Let It Out begint met vreemdsoortig klavierenspel, waarna de gitaar het overneemt en een midtempo nummer rockend inzet. Vanaf 2’37” start een prachtige brug met bescheiden maar effectieve toetsen, gevolgd door een huilende gitaarsolo met pakkende lange noten. Een dieseltje dat tijd nodig heeft om op gang te komen.

Ten slotte is het drie keer ráák. Op Ten Lovers klinkt een twaalfsnarige akoestische gitaar in het intro, een geluid wat ik héél mooi vind. Wordt dit een ballade of gaan Meniketti & co eens ouderwets knallen? Geen van beiden, maar midtempo gaan de twaalf snaren door en de zanglijn is fraai. Na de albumopener mijn tweede favoriet, zeker als het naar het einde alsnog wat versnelt met bovendien racende gitaarnootjes.
Met track 11 Goin’ off the Deep End is daar eindelijk de gehoopte snelle track. Vooral op de A-kant had wel tweemaal van dit soort werk gemogen, het liefst iets als Hurricane van het fameuze Earthshaker.
Ten sluit af met mijn grote favoriet Surrender. Het heeft een spannend intro met heerlijke gitaarsolo en een zanglijn om te zoenen. De tekst is mooi-romantisch, waarbij ik het gevoel krijg dat Meniketti het meent. Dat mede door de opbouw, het sterke refrein met pakkend koortje én de dubbele basdrum die af en toe aangenaam rolt.

Een aardige eerste helft en een sterkere tweede, waarbij vaker draaien helpt, evenals af en toe een luisterbeurt in de auto. Ik zet Ten op dezelfde hoogte als Black Tiger: vier sterren. Hierna volgden enkele moeizame jaren voor de groep en daarbij keerde Alves in 2004 en '16 voor korte tijd terug. Jammer dat ik dat nooit met eigen ogen en oren meemaakte…

Hier kan ik me wel in vinden; ik vind dit wel een van de sterkere albums van Y&T, in elk geval top-5, denk ik. Ik denk dat ze de kwalitatief hoogstaande lijn goed hadden weten te continueren als dit album als eerste na Black Tiger en Mean streak was uitgebracht.
Maar met Down for the count en Contagious schakelden ze over naar meer popgerichte metal met meer toetsen en een hoge meezingbaarheidsfactor. Geheel in de muzikale modelijn van midden jaren tachtig en het legde de band dan ook geen windeieren. Want juist die wee albums brachten de band redelijk wat succes in de VS, al verflauwde de aandacht juist in Europa, waar de trits albums vanaf Earthshaker juist voor een vrij grote aanhang had gezorgd.

Mooi dus dat ze met dit album - zij het in een licht gewijzigde bezetting - terugkeerden naar het geluid dat hen in Europa populair had gemaakt. Jammer genoeg was deze plaat noch in de VS, noch in Europa een groot succes. Ik meen dat ik mijn Amerikaanse cut-out CD ooit eens voor tien gulden uit de uitverkoopbakken van de plaatselijke CD-zaak heb gevist, maar daar heb ik natuurlijk nooit een moment spijt van gehad.

Inderdaad, misschien iets teveel midtempo-nummers, met wellicht de gedachte in het achterhoofd dat er in elk geval een radiovriendelijk nummer op moest staan om de verworven populariteit vast te houden. Mij lijkt Don't be afraid of the dark daarvoor het meest geschikt. Maar her en der vlamt het oude vuur hier gelukkig nog op, al staat er geen kraker van het kaliber I believe in you op. Het is vooral degelijk vakwerk. Ik twijfel over 3,5 en vier sterren, maar hier klinkt nog genoeg inspiratie in door om de balans naar boven te doen doorslaan. En inderdaad: zelfs een mindere Y&T-plaat steekt nog altijd boven het gros van de hardrockplaten uit.

Ik ben blij dat ik de band in (vrijwel) de gehele originele bezetting drie keer live aan het werk heb gezien. In 1982 op mijn eerste Pinkpop-festival, in 2005 op het Arrow Rock Festival, en over de middelste keer pieker ik me de hersens suf. Dat was in Het Podium in Hardenberg, in de tijd dat ik nog in het westen van het land woonde. Ik herinner me dat ik met noodweer (harde regen en volgens mij zelfs sneeuw) naar Hardenberg ben gereden, een route waar vanwege het slechte weer geen einde aan leek te komen.

Maar de enige twee data die ik online kan vinden zijn in 12 juni 2003 en 2 juli 2005. Middenin de zomer dus. Het zou die eerste datum geweest kunnen zijn, maar gezien de weersomstandigheden leek het me eerder in de herfst of in de winter van een van de jaren tussen eind jaren negentig en 2004. Iemand die die weersomstandigheden in juni 2003 kan bevestigen?