Y & T - Ten (1990)

Goodbeye goodbeye rock n roller. Welk album begint er nou met een eulogy, nou deze dus. Het waren zware tijden verteld hij verder in Hard times en daarmee neemt de zingende sologitarist afscheid van zijn publiek. Lullig dat er dan nog 11 songs moeten komen. Gelukkig is niet alles zo zwaar op de hand en is dit verder een no-nonsense hardrock album US-style met rockers en ballads, allemaal meezingbaar en natuurlijk doorspekt met de typische Meniketti solo's. De powerballad Come in from the rain doet zelfs aan vroegere tijden denken totdat je merkt dat de tweede gitaarsolo door de fade-out om zeep wordt geholpen. Moet het dan weer als hapklare radiovriendelijke brokken geserveerd worden? Kennelijk wel. De platenmaatschappij weet ondertussen toch wel dat Dave niet de looks, noch de stem, noch de uitstraling heeft om de ene na de andere hit te scoren. Laat hem dan ook lekker uitrazen zoals weleer, dat leverde hem nog een mooie Pinkpop plaats op in 1982 (dat zegt nu niks meer, maar toen er 1 "harde" band per jaargang mocht komen toch een mooie prestatie). Afijn, de killers en fillers wisselen elkaar mooi af zodat het toch wel een lekker plaatje is. Hard Times, Come in from the rain, Ten Lovers,She's Gone en Surrender zijn bij mij de favorites.
En o ja, de band is later uit den dode opgestaan en tourt nog als een dolle. Komen ze bij je in de buurt is het nog steeds een must-see. De energy levels overstijgen dan de Ten plus met gemak.

Oor's Popencyclopedie editie '82 vermeldt onder het trefwoord 'Zware Jongens' op p. 315 nog de lange groepsnaam: "Yesterday & Today - Zwaar onderschatte band uit San Francisco, opgericht in '74. In '78 uit elkaar maar sedert '80 weer actief. Drie elpees, stuk voor stuk aanraders: Yesterday & Today, Struck Down, Earthshaker". Twee pagina's daarvoor bovendien een fraaie livefoto van Meniketti met slaggitarist Joey Alves.

Earthshaker was de eerste met goede Europese distributie en voelde voor mij als een debuut. Na twee goede opvolgers werd het wisselvalliger, doordat werd gepoogd de populaire popmetal van die dagen te combineren met de kwaliteitshardrock van daarvoor. Het leidde tot drie tweeslachtige platen, zij het dat die nog altijd veel beter waren dan hetgeen het gros van de zogenaamde 'hairmetal' in de hoogtijdagen van het genre ('84 - '91) bracht. Overigens een ongelukkige term omdat die het uiterlijk beschrijft, waarbij groepen als W.A.S.P. en Stryper op één hoop werden gegooid met pure popmetal als bij Poison en Ratt.

Waar op Contagious van drie jaar eerder nog vooral die meezingbare popmetal klonk, hoor ik dat geluid op dit Ten niet meer; daarbij zijn de toetsenpartijen bijna geheel verdwenen. Het geluid van de periode '81 - '83 keerde terug. Gold dat ook voor de kwaliteit van de composities?
Helaas is gitarist Joey Alves dan weg bij de groep. Nieuweling Stef Burns is een prima vervanger, maar destijds las ik het bericht en ik treurde omdat nu de helft van de bezetting van Earthshaker was vertrokken. Toen Alves in 2018 overleed, plaatste Meniketti een mooi eerbetoon.

Robuuste hardrock, soms lichte bluesinvloeden, af en toe akoestische gitaar en centraal Meniketti met zijn talent voor componeren, zingen en soleren. Ook fijn: geen drums met badkamergalm!
De aftrap via Hard Times is lekker en dankzij de versnelling een bescheiden toppertje. Lucy doet het beter onderweg dan in de huiskamer, semiballade Don’t Be Afraid of the Dark en het swingende, mij net te kazige Girl Crazy zijn van het kaliber ‘keurige middenmoter’.
Een stukje beter zijn City met zijn akoestische blues in het intro en slot en bluesrockende middendeel en bij het intro van Come in from the Rain spitsen mijn oren zich als vanzelf, een stevige ballade met lekkere breaks.

De tweede helft: Red Hot & Ready rockt als Young and Tough in ’81, niet briljant maar lekker genoeg. Een koebel leidt She’s Gone in en wat ik begin te missen is een uptempo knaller, maar welbeschouwd is dit aangenaam.
Let It Out begint met vreemdsoortig klavierenspel, waarna de gitaar het overneemt en een midtempo nummer rockend inzet. Vanaf 2’37” start een prachtige brug met bescheiden maar effectieve toetsen, gevolgd door een huilende gitaarsolo met pakkende lange noten. Een dieseltje dat tijd nodig heeft om op gang te komen.

Ten slotte is het drie keer ráák. Op Ten Lovers klinkt een twaalfsnarige akoestische gitaar in het intro, een geluid wat ik héél mooi vind. Wordt dit een ballade of gaan Meniketti & co eens ouderwets knallen? Geen van beiden, maar midtempo gaan de twaalf snaren door en de zanglijn is fraai. Na de albumopener mijn tweede favoriet, zeker als het naar het einde alsnog wat versnelt met bovendien racende gitaarnootjes.
Met track 11 Goin’ off the Deep End is daar eindelijk de gehoopte snelle track. Vooral op de A-kant had wel tweemaal van dit soort werk gemogen, het liefst iets als Hurricane van het fameuze Earthshaker.
Ten sluit af met mijn grote favoriet Surrender. Het heeft een spannend intro met heerlijke gitaarsolo en een zanglijn om te zoenen. De tekst is mooi-romantisch, waarbij ik het gevoel krijg dat Meniketti het meent. Dat mede door de opbouw, het sterke refrein met pakkend koortje én de dubbele basdrum die af en toe aangenaam rolt.

Een aardige eerste helft en een sterkere tweede, waarbij vaker draaien helpt, evenals af en toe een luisterbeurt in de auto. Ik zet Ten op dezelfde hoogte als Black Tiger: vier sterren. Hierna volgden enkele moeizame jaren voor de groep en daarbij keerde Alves in 2004 en '16 voor korte tijd terug. Jammer dat ik dat nooit met eigen ogen en oren meemaakte…