Y & T - Contagious (1987)

In de late jaren '80 werd de hardrock ontdekt door de commercie. Kennelijk dacht Geffen met Y&T hun eigen Bon Jovi binnen te halen, of zoiets. Meniketti c.s. mochten even uitgebreid langs de stylist voor de hoesfoto en het ooit zo rauwe, bluesy rockgeluid van Y&T werd vakkundig gladgestreken.
Met het songmateriaal werd zo te horen minder geknoeid, want deze plaat is een grote stap vooruit ten opzichte van de, in alle opzichten mislukte voorganger Down For the Count.
Eyes of a stranger (explicit lyrics!) en I'll cry for you heb ik nog vrij recent live horen spelen door Y&T en die staan nog prima overeind
Na het uitblijven van succes mocht Y&T het met "Ten"nog een keer proberen, maar werd daarna weer door Geffen buiten de deur gezet uiteraard.

op titelnummer na vind ik dit toch wel een wat mindere plaat van ze.

Bon Jovi, Slippery When Wet, wereldsucces in 1986. Deze Y&T kwam uit in 1987. Ik heb ze destijds niet gekocht voor de volle pot maar later in een uitverkoopbak gevonden. Ik zie gelijkenissen tussen beide - overwegend grijze - hoezen, ik zie ook die restyling van de groepsleden.
Verder heeft dit niets met Bon Jovi te maken. Ik vind weinig mis met dit album hoewel ik een boontje blijf hebben voor Earthshaker, Black Tiger en Mean Streak. Ik had me oorspronkelijk aan Bon Jovi-achtige muziek verwacht maar de klasse van zanger-gitarist Dave Meniketti overstijgt dat niveau. Veel stoere meezingchorussen maar ook het nog altijd spetterend gitaarwerk van Dave en zijn bluesy zang, het is nog een echte zanger-gitarist van de oude stempel. I'll Cry For You is een kort instrumentaal nummer, iets wat ze volgens mij ook niet veel hebben gedaan. Het zou zo de climax met spetterende solo van één van hun ballads kunnen zijn.
Zolang je niet meer verwacht dan no nonsense hardrock met een zeer melodieus randje, is dit een prima album om je op uit te leven. De nummers zijn weliswaar een beetje onderling inwisselbaar als ik een klein beetje mag kniezen maar ik amuseer me wel. Een betere vergelijkingspunt zou eigenlijk Night Ranger moeten zijn.

I'll Cry for you is een mooi instrumentaal nummer in de stijl van Gary Moore. Verder vind ik het titelnummer, Temptation en Bodily Harm erg goed.

Wat is dit een slecht album, ik kan niet kiezen welk nummer ik het slechtst vind.

Dit is nog slechter dan down for the count en in rock we trust.

Ze begonnen zo goed met yesterday and today

Op de zang na, lijkt dit wel een Bon Jovi plaat. Ik kan er niet echt veel mee.

Echt slecht is het nergens. Maar ik vind de oude platen van Y&T veel beter...

Volgens mij dacht Geffen 'met Y&T z'n eigen Bon Jovi binnen te halen. Produktie van deze plaat en de 'looks' van de bandleden zitten inderdaad in die richting. Gelukkig wel met meer muzikale klasse dan Bon Jovi.

Ik zet toch hoger in.

De gitaarsolo's en de brullende zang maken van deze plaat toch een hardere en agressievere hairmetal plaat dan andere hairmetalplaten uit deze tijd.

En daarbij zijn er ook echt gave songs als The Kids Goes Crazy die je wel keihard moet draaien, beetje headbangen erbij. Geweldig!

Natuurlijk is dit geen Earthshaker of Black Tiger maar wel kwalitatief goede hardrock! Dave Meniketti blijft een begenadigd zanger en gitarist en er staan genoeg goede nummers op deze cd om hem een ruime voldoende te geven! Beste nummers Eyes of a Stranger, I`ll cry for you en Contagious.

Eigenlijk is er weinig mis met dit album. Fijne no-nonsense hardrock uit de jaren '80. Teksten zijn soms tenenkrommend maar dat hoort er nu eenmaal bij. Ik plaats alles altijd in de context van de tijd daardoor bestaat er voor mij geen gedateerde muziek. De eerste drie nummers vind ik de beste. Lekkere volle sound.

Aardig album maar moet in de schaduw staan van:

Earthshaker, Black Tiger en Mean streak. Dat waren toppers van de bovenste plank!!

Spijt me, vind Contagious geen mooi album. De instrumentale afsluiter wordt veruit als beste ervaren. Heb het helemaal gehad met die overdaad aan koortjes. Track 4 doet mij overigens wat Van Halen-achtig aan. Kan niet zeggen dat ik het niet geprobeerd heb, want dit album is toch een aantal keren gedraaid. Ten schat ik hoger in. Heb daar tenminste meer plezier aan beleefd.

Heerlijk om dit vergeten en verloren oudje na meer dan 30 jaar niet meet gehoord te hebben in mijn oren te laten klinken, heerlijke non nonsens jaren '80 rock compleet met koortjes, keyboards en poedelkapsels en ''gelikte'' productie. Ik weet dat velen van jullie hier een soort haat liefde verhouding hebben met oa Turbo (Priest) Somewere in time (Maiden) en mid jaren '80 rock. Ook dit hoor ik graag tussen alle ander stevig hardrock en metal spul.

OK het is geen Earthshaker of Black Tiger

Maar toch geef ik dit album een dikke 4

Tussenstand:

Earthshaker
Black Tiger
Contagious
In Trust we Rock

Achteraf gezien heeft de dominatie van grunge vanaf het najaar van '91 grote voordelen gehad. Mijn favoriete hardrockende en metalen bandjes van begin jaren '80 waren overgegaan tot gepolijster werk. Namen die vroeger spectaculair werk afleverden, vielen nu te vaak in de categorie "wel aardig". En dat allemaal door een stroming die uiterlijk met getoupeerde kapsels vol haarlak verkoos boven avontuurlijke muziek. Partymetal, glammetal...
Zoals die ene groep met hun hersenloze teksten over meisjes, meisjes, meisjes en een pentagram op je hoes zetten met een umlaut in de groepsnaam. Laat ze lekker, dacht ik aanvankelijk, maar kennelijk moesten ook kwaliteitsgroepen iets van dit succes meepikken: de Amerikaanse kassa's rinkelden, dit soort "metal" was daar hartstikke mainstream.

Maar ook ik was veranderd. De muziekhongerige tiener van 1980 was inmiddels een twintiger. Hij had veel gehoord en was wellicht enigszins verzadigd en misschien daarom kritischer. En toch: zoals Iron Maiden zijn hoekigheid geleidelijk verloor en Saxon zijn Angelsaksische rauwheid, zo verloor het Californische Y&T, dat emotie en hardrock tot bijna perfectie wist te combineren, zijn glans met deze buiging voor de mode. Van een topper naar een middenmoter.

Pas decennia later zou ik Contagious horen. Inmiddels was ik milder, al blij als de groep drie behoorlijke nummers op een plaat zette. Wel, hier zijn er drie die vér boven het maaiveld uitsteken. Dat is veel te weinig voor een klasbak als Dave Meniketti met zijn strot én gitaarsolo- én componeertalent, maar ik tel de pluspunten. Jimmy DeGrasso was de opvolger van Leonard Haze en een prima vervanger, zij het niet zo spectaculair op de basdrums. Maar de voorganger had evenmin een rem kunnen zetten op de hair- of popmetalinvloeden in Y&T's muziek.
Kortom, mijn handen in de lucht voor de stevige nummers Fight for Your Life, Armed and Dangerous en de traditionele slotballade I'll Cry for You die verrassenderwijs instrumentaal is. Zij kunnen zich meten met het werk op mijn instapalbum Earthshaker. Verder enkele aardige nummers met bijvoorbeeld een fraai intro of gitaarsolo maar tevens te braaf als voor een poppubliek, plus miskleun L.A. Rocks - ja, je oma d'r schommelstoel, díe rocks!

Nee, grunge kwam en ook al was dat vaak niet helemaal mijn ding, van de haarlakmetal waren we af. Dat die groepen later terugkeerden met opnieuw infantiele muziek, zij het deze keer de armen dichtgeïnkt met tatoeages in bikerimago, bewees voor mij nogmaals hoe matig getalenteerd deze heren waren. Opnieuw prevaleerde de buitenkant boven de muziek. In tegenstelling tot Y&T, dat zijn eigen weg ging.

haalt het niveau nooit i.v.m. hijn eerdere albums

Erg benieuwd naar welke heren je hier bedoelt.

Y&T sprong overigens ook gewoon op de hairtrein. Down For The Count en Contagious zijn daar klinkende voorbeelden van. In de 90s sprong de band weer op de alternatieve rocktrein maar dat terzijde. Zolang het een goede plaat oplevert, hoor je mij niet klagen.

Als je Contagious opzet, vliegen de haarlakwolken ook je ogen in. Toch blijft de aanstekelijke energie beslist hangen. Als is niet elk nummer even goed.

Edwynn schreef:


Dat bedoelde je ironisch, neem ik aan?

Nee, zeker niet. Man en paard. Je zei 'groepen'. Als in meervoud. Of bedoel je enkel en alleen Mötley Crüe die in 1994 met een dijk van een plaat aan kwamen zetten?

Ja, die bedoelde ik! Douze points. Dit Contagious komt uit 1987 en die context beschrijf ik. Met Crües jaren '80-werk kan ik níks en hetzelfde geldt voor de Ratts, Poisons en andere klapkauwgom. Los van haarmode en spandexbroeken: het was popmetal, meezingrock met veelal kleuterteksten. Niet mijn glas bier. Kledingmode is niet waar het om gaat, het gaat mij om de muziek.

Jij bedoelt de titelloze comebackplaat van Crüe van zeven jaar later. John Corabi als nieuwe zanger, toen hairmetal passé was. Zeker, zijn bijdrage en een andere muzikale koers zorgden voor de uitzondering op de regel, om blij-verbaasd van te worden. De opvolger daarvan was opnieuw zeer matig, waarbij in mijn beleving uiterlijk alwéér belangrijker was dan de muziek, zij het dan aangepast aan de mode van de jaren '90. Eén uitschieter in hun oeuvre voor zover ik weet, beter dan niks.

Uitzonderingen uit die door mij verfoeide haarlaktijd waarin MTV regeerde, maakten eigenlijk geen popmetal: Skid Row, waarvan ik de composities beter vond; in mijn beleving eerlijke hardrock. Hun laatste The Gang's All Here uit '22 is (wat ik daarvan ken) eveneens lekker, moet ik eens goed voor gaan zitten.
Tweede randgevalletje dat me te binnenschiet uit de jaren '80 is Stryper, dat in de jaren '80 enkele lekkere heavy rocknummers de wereld inzond met goede riffs en spetterend gitaarwerk. Alleen jammer van hun ballades...

Dat Y&T al in '90 terugkeerde naar puurdere hardrock, dáár heb ik dan respect voor. Tegen de trend in, stelletje klasbakken. En zelfs op hun mindere jaren '80-albums klinken steevast drie goede composities. Maar popmetal, ik heb er niks mee.

Dat het je kop thee niet is, kan ik snappen. Wel opvallend dat je bands die zich gingen kleden en gedragen naar de jaren 90 talentloos noemt en Y&T weer eigenwijs en respectafdwingend. Meniketti sprong ook op elke trein die hem voor de poten kwam. Net als Crüe, Ratt, Winger, Skid Row en Poison. Om later, toen het van de muziekpolitie weer mocht, terug te keren naar de roots uit de 80s.

Alleen Bon Jovi blijft maar hopeloos hangen op een plek waar ik nooit bij heb gekund. Uitzonderingen houd je toch.

In mijn ogen een vreemde reactie. Eerst vraag je om man en paard, waarop ik vrij uitgebreid reageerde. Maar van je reactie daarop krijg ik de indruk heb dat je mijn uitleg van 15.30 uur onnauwkeurig las. Ik bedoel deze zin: "Wel opvallend dat je bands die zich gingen kleden en gedragen naar de jaren 90 talentloos noemt en Y&T weer eigenwijs en respectafdwingend." Bovendien leg je me hier een term in de mond die ik niet gebruikte.

Ik schreef om 15.30 uur: "Los van haarmode en spandexbroeken: het was popmetal, meezingrock met veelal kleuterteksten. (…) Kledingmode is niet waar het om gaat, het gaat mij om de muziek." Waar ik de muziek als norm aanhoud, gaat jouw reactie over uiterlijk en gedrag (weet daarbij niet wat je bedoelt met je "gedragen naar de jaren '90". Uiterlijk, imago?).

Mijn tweede bezwaar is dat je me de term ‘talentloos’ in de mond legt. Ik schreef echter “matig getalenteerd”. Dat is wat anders. Als Crüe talentloos was geweest, hadden ze hun titelloze album uit ’94 niet kunnen maken. En zelfs op Dr. Feelgood (’89) met zanger Vince Neil klinken enkele aardige gitaardetails, goed drumwerk en – naar mijn mening - één nummer dat de popmetal ontstijgt, te weten Kickstart My Heart.

Mijn derde bezwaar bij je reactie is de stelling die je niet onderbouwt: “Meniketti sprong ook op elke trein die hem voor de poten kwam.”
Je overdrijft niet alleen (ook Y&T’s zwakkere albums uit de jaren ’84-’87 bevatten altijd wel enkele kwaliteitsnummers), maar negeert de eerste vijf albums: tot en met Mean Streak hoor ik geen spoor van een band die op welke trein dan ook springt. En na de doorbraak van grunge zijn ze niet dat genre gaan spelen. Je stelling is aantoonbaar onjuist.

Mijn vierde en laatste bezwaar betreft eveneens een stelling over op de trein springen, te vinden in je reactie van 14.02 uur: “In de 90s sprong de band weer op de alternatieve rocktrein maar dat terzijde.” Voorbeelden en argumenten ontbreken.
Bedoel je Ten uit 1990? Dat verscheen ruim vóór grunge in november ’91 doorbrak en MTV de programmering omgooide. Het was tegentrends. Dat noemde ik al in de slotalinea: "Dat Y&T al in '90 terugkeerde naar puurdere hardrock, dáár heb ik dan respect voor." Had je dat zinnetje overgeslagen?
Of bedoel je Musically Incorrect (’95) en Endangered Species (’97)? Dat zijn geen grungealbums, al hoor je op de eerste wel iets van de melancholie daarvan, zoals BlauweVla in 2008 terecht benoemde. Maar hij en anderen noemen terecht blues en opnieuw het stevige geluid van de jaren ’81-’83 als voornaamste stijlkenmerken.

Over muzieksmaak kunnen we verschillen. Vindt iemand Crüe beter en leuker dan Y&T, dan mag dat uiteraard. En ook trendvolgers kunnen prima platen maken, zoals Crüe in ’94 deed.
Jij gaat echter verder en komt in je reacties met stellingen die aantoonbaar onjuist zijn, in tegenspraak met de feiten. Ik beschreef ze hierboven bij mijn derde en vierde punt.

Ik hoop oprecht dat je in het vervolg zorgvuldiger leest en in een eventuele reactie de woorden van een ander nauwkeurig citeert, in plaats van ze te wijzigen zoals je hier deed. Je conclusies ten aanzien van die ander zitten er dan immers onvermijdelijk naast, wat het gesprek vertroebelt.

Ik heb geen zin om alles te citeren.

Maar in je eerste bericht had je het over meerdere groepen die van de haarlak naar de bikerlook gingen. Uiteindelijk blijkt het jou alleen om Motley Crue te gaan. Dat was punt één.

Punt twee: talentloos/ matig getalenteerd. Ja die parafraseerde ik omdat ik wat dedain jegens de hairband in kwestie proefde. Als dat niet zo is, heb ik het verkeerd begrepen. Anders zou ik denken dat je hier je keutel wat introk.

Punt 3: Y&T ging van de typische 70s hardrock naar puntige hardrock in een tijd dat de Nwobhm opkwam. En begon stadionrock te maken toen bands als Mötley Crüe, Poison en Ratt furore maakten. Om medio in de jaren 90 wat alternatiever (dat toen populiair was) te gaan klinken. Ten kwam nog uit in een tijd dat stadionacts superdominant waren. Toffe songs maakten ze altijd wel, maar je kunt niet ontkennen dat Meniketti meebewoog met heersende trends.

Niet te zwaar maken, joh. Happy christmas

Dank, jij ook!