Thelonious Monk with John Coltrane - Thelonious Monk with John Coltrane (1961)

Je hebt kennis en kracht
Je hebt Tina en Ike

Match made in heaven..

Dat is wat Monk en Coltrane zijn. Hier spelen ze de sterren van de hemel. 2 grootheden op 1 album samen te horen, dat kan niet fout gaan en dat gaat het ook niet.

Samen brengen de 2 Jazz legendes rust..iets dat erg moeilijk te krijgen is in deze snelle wereld. Een wonder, dat is wat je het kunt noemen.

Ze brengen een glimlach..ook iets moois. Want wie lacht er nou tegenwoordig, zonder een achterliggende gedachte?

Hier schenken ze plezier, ze geven iets ongrijpbaars.. Een droom waarin je hoopt te leven..

SM: je schrijven maakt me nieuwsgierig naar dit plaatje....binnenkort maar eens opsnorren

Soms heb je van die perfecte momenten. Gisteren was er zo eentje.
Heerlijk weer, dus buiten in de tuin met een zeer goede vriend en zijn vriendin aan de tapas en goede wijn. Na verloop van tijd werd het wat frisjes en verhuisden we naar binnen. Lekkere port erbij en de eerste LP (jawel het gaat hier om een echte vinyl-liefhebber) kwam boven tafel: Motorpsycho.... dit naar aanleiding van een persoonlijk gesigneerde poster van deze band. Die vriend werkt in 013 te Tilburg dus heeft soms op andere wijze contacten met bands en hij bleek al jaren een groot fan (inclusief een tattoo!). Dat was nieuw voor mij en dat mag bijzonder te noemen zijn want ik ken hem al 32 jaar
Alle bands die hij goed vond daar wist ik van maar deze niet.
Anyway, hoe prima de muziek ook, het pastte niet in de sfeer dus na 2 nummers kwam de volgende LP boven tafel en dat bleek wederom een verrassing want het eerste dat ik riep was 'hou jij van jazz??'. Ja dus (er volgde een nog grotere stapel vinyl op tafel) en dit album van Thelonious Monk & John Coltrane werd gelijk opgezet.
Alles smolt samen vanaf dat moment: oude verhalen uit lang vervlogen tijden, nog een glas port en fantastische muziek afkomstig van dit album.
Zelf heb ik het vandaag gelijk in bestelling gedaan en geniet ik nu tijdelijk van een mp3 op deze lome zondagmiddag. Soms heb je niet veel nodig om het goed te hebben......

Thelonious Monk is een origineel pianospeler en John Coltrane is een uitmuntend saxofonist, maar hun samenwerking levert minder vuurwerk op dan je zou verwachten. Sterker nog, het levert een behoorlijk brave, saaie plaat op, die duidelijk meer inbreng van Monk bevat dan van Coltrane. Die tweede mag gerust een sessiemuzikant genoemd worden, en niet eentje tijdens een sessie waarin Monk echt op dreef was. Toegegeven, Coltranes improvisaties zijn aangenaam en die van Monk kunnen er ook wel mee door, maar de thema's zijn vaak betrekkelijk oninteressant en af en toe zelfs haast irritant. Thelonious Monk en John Coltrane, tja: het idee was aantrekkelijker dan het eindproduct.

2,0*

Eens met de reviewer hierboven: minder vuurwerk dan je zou verwachten van dit duo, die allebei toch tot mijn favorieten behoren. De verwachting deelt dan ook mee in de beoordeling, want het is allemaal niet slecht, maar over het geheel toch wat vlak en daarom teleurstellend. Zo blijkt maar weer, soms pakt een samenwerking goed uit en soms gewoon wat minder...

Wel nog 3 sterren overigens, want de kwaliteit van beide is toch gewoon weer onmiskenbaar.

Die samenwerking pakt veel beter uit op deze.

Bedankt voor de tip, Mr. B! Ik ga 'm zeker proberen, want ik had wel op vuurwerk gehoopt en wellicht zit dat er alsnog wel in dan.

Ben het er ook mee eens, dit heeft te weinig chemie en blijft op vele terreinen te braaf. Iedereen blijft mooi in zijn comfortzone waardoor het vrijwel nergens spannend wordt. Ook al teert dit duidelijk op traditie, melodieën en harmonieën - het één hoeft het andere niet uit te sluiten. Met een wijntje en als achtergrond muziek moet dit dus zeker zijn werk doen, maar wie aandachtig luistert zal weinig pit ontdekken.

Ik vraag me af welk vuurwerk er dan door iedereen werd verwacht. Monk staat er niet om bekend: meer om geniale composities en onnavolgbare solo's en techniek. Coltrane zat hier nog lang niet in die vuurwerk periode. Het was 1957: het jaar van Blue Train. De rest van de muzikanten dan? Coleman Hawkins, Art Blakey, Gigi Gryce? Ook niet bepaald extremisten. Ah fijn ik rekende ook niet op vuurwerk daarom en ben zeker niet teleurgesteld. Mooie composities, sheets of sound van Trane over Monks begeleiding, goede solo's. En vanuit historisch perspectief ook bijzonder natuurlijk.

Ik hoor het slome ‘Ruby, my dear’.Zo vind ik ze het allerfijnst.

Caravan was dat niet de tune van een quiz lang geleden?

Het nummer staat hier niet op. Excuses.

Ik had er ook meer van verwacht. Blijft toch allemaal wat braaf binnen de lijntjes. Met name de improvisaties van Monk imponeren niet echt.

Eens, als je deze afzet tegen Live At Carnegie Hall, hoef je deze nooit meer te horen...

Geniet hier toch altijd wel van. Ruby, my dear vind ik schitterend.

Veel lp's van Monk zijn de laatste jaren als reissue op cd en lp verschenen, vaak met toevoeging van enkele bonusnummers. Tegenwoordig zijn veel van die reissues op vinyl ook nog eens relatief laag geprijsd. Dit zorgt voor problemen:

1. Het is haast onmogelijk om door Utrecht te lopen met al die mooie platenzaken, zonder in de verleiding te komen weer een album van Monk te kopen dat je altijd over het hoofd hebt gezien.

2. Hoe beoordeel je zo'n plaat als het beste nummer een bonustrack van acht minuten is?

Dat is namelijk het geval met dit album en het bonusnummer Monk's Mood. Dit nummer biedt precies wat je verwacht van Coltrane en Monk samen. Dat maakt het voor mij samen met Functional al tot een geslaagde plaat/aankoop. Maar Functional is een solotrack van Monk. Kant A met de eerste vier tracks doen me vooralsnog iets minder. Had ik enkel het reguliere album gehad dan was het samenspel tussen Monk en Coltrane mij net als eerdere reviewers ook wat tegengevallen.

Overigens speelt ook sax-grootheid Coleman Hawkins mee op enkele nummers van dit album.

In aanvulling op mijn vorige bericht heb ik inmiddels enkele voortschrijdende inzichten opgedaan:

1. Veel van die Monk-lp's zijn tegenwoordig zo goedkoop omdat iemand de rechten opkoopt en een eigen persing maakt. Er gaan op internet nogal wat wilde verhalen rond over labels die simpelweg cd's op lp overzetten en daar geld aan verdienen, met als gevolg een matige geluidskwaliteit. Goed opletten wat je koopt dus.

2. Een aantal nummers op dit album komen van precies dezelfde opnamesessie met Coltrane en Hawkins voor het album 'Monk's Music' uit 1957. Het is aannemelijk dat de nummers die men destijds het best geslaagd vond voor dat album heeft gebruikt.