menu

The Afghan Whigs - Do to the Beast (2014)

mijn stem
3,68 (119)
119 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Sub Pop

  1. Parked Outside (4:36)
  2. Matamoros (2:43)
  3. It Kills (3:33)
  4. Algiers (4:03)
  5. Lost in the Woods (4:54)
  6. The Lottery (4:04)
  7. Can Rova (3:44)
  8. Royal Cream (4:33)
  9. I am Fire (2:51)
  10. These Sticks (5:45)
totale tijdsduur: 40:46
zoeken in:
avatar van Je_Suis_Barry
Eerste single Algiers nu te streamen.

avatar van deric raven
Gaaf!
Eindelijk een nieuwe Afghan Whigs!

avatar van Bardt1980
Algiers klinkt in ieder geval al goed! Ben benieuwd naar de rest.

4,0
Dat eerste nr, algiers klinkt niet verkeerd idd

avatar van deric raven
Heerlijk hoe Gregg hier de hoogte in gaat.
Hij kan het nog steeds.
Mooie eerste single, met een wat ruiger gitaar geluid.
Als de rest van het album van dit nivo is, dan wordt het zeer de moeite waard.

avatar van thetinderstick
3,5
Greg Dulli is een held. Blij dat deze band weer terug is.
Algiers klinkt anders dan ik van ze gewend ben.. maar niet verkeerd.

De video:
YouTube - The Afghan Whigs - Algiers [OFFICIAL VIDEO]

avatar van coldwarkids
5,0
Wat een talent die Greg Dulli. Ik ben een grote fan van hem.. zeker in de tijd van The Afghan Whigs maar ook zeker van Twilight Singers. (z'n projects mogen er trouwens ook wezen met bijv Mark Lanegan).

Algiers is zeker geen teleurstelling. Laat maar komen dit album. 2014 kan nou al niet meer stuk.

avatar van Poles Apart
3,0
Ik vind "Algiers" bijzonder matig - het klinkt als een afdankertje van Calexico... maar goed, het zegt niks over het niveau van het album natuurlijk. Afwachten maar.

avatar van Jumpjet
4,0
Of het nu Afghan Whigs heet of Twilight Singers.. Greg Dulli flikt het telkens weer. Algiers is alvast een prima opwarmertje voor het album. Ik kijk er naar uit!

avatar van De-noir
Zo hier was ik niet van op de hoogte, een nieuw Whigs - ben benieuwd

avatar van Jumpjet
4,0
Tickets voor Paradiso inmiddels veilig gesteld..


avatar van Jumpjet
4,0

Die link kreeg ik ook binnen met een mailing van Sub Pop. Onbegrijpelijk dat het label deze track in zo'n beroerde geluidskwaliteit op youtube heeft geplaatst.
Het is overigens een prima liedje, daar niet van.

avatar van deric raven
Pakt mij minder dan Algiers, maar inderdaad een prima liedje.

avatar van Tha)Sven
4,0
It Kills is ook een prima nummertje. Gaat gewoon een goed album worden, maar geen nieuw meesterwerk.

avatar van coldwarkids
5,0
Ik ben blij dat je het op 1 april typt. Als je dit weer geen nieuw meesterwerk noemt van Greg Dulli dan moet je het toch een luisterbeurt geven.

avatar van freakey
4,5
Iemand dit al in zijn geheel gehoord?

avatar van Rudi S
4,0
ja, iemand heeft dit blijkbaar al mogen beluisteren en is positief.
Ook stukje te beluisteren.
DO TO THE BEAST, AFGHAN WHIGS, CD | PlatoMania

avatar van freakey
4,5
Thx voor de link Rudi!

avatar van StopMakingSenseo
Ben het niet echt eens met 'alsof het gisteren 1998' was. Dit is gewoon meer een Twilight Singers-album en geen Whigs-album. Zeker de gitaarpartijen van Rick McCollum mis je om het met de Whigs te vergelijken. Wel weer overduidelijk een Dulli-album, onmiskenbaar.

Moet 'm nog vaker horen voor een echte mening en waardering, dus daar kom ik nog op terug.

avatar van Rudi S
4,0
freakey schreef:
Thx voor de link Rudi!


Hij is nu ook te streamen, gevonden via de website van Oor.
First Listen: The Afghan Whigs, 'Do To The Beast' : NPR

avatar van deric raven
Bedankt Rudi

avatar van deric raven
Do The Beast opent harder dan een gemiddelde Afghan Whigs album.
De demonen die Greg Dulli voorheen bezong lijken naar de achtergrond verdwenen.
Geen gekwelde geest die treurt om het verlies van de zoveelste geliefde, en zich bedrinkt in de zoveelste fles.
Parked Outside is opgefokt; een Fuck You houding.
Fuck de drankproblemen.
Fuck de mislukte relaties.
Fuck het verleden.
Hier staat een gehard persoon, waarbij de twijfel naar de achtergrond is verdrongen.
Vervolgens hoor je een Dulli in Matamoros die bijna zelfs aansluit bij een Nine Inch Nails van Trent Reznor.
Ik wil echter ontroerd worden, in tranen de een of andere hulplijn bellen.
Samen met Huub van der Lubbe van De Dijk mezelf bedrinken om het te grote hart van Greg Dulli.
Waarvan je voorheen dacht dat het ooit nog zijn dood zou worden.
Dit is een totaal andere Afghan Whigs als waarvan we eind jaren 90 afscheid namen.
De momenten zijn zeker nog aanwezig, maar dan meer als fragmentarische opvulling.
Niet meer overheersend.
Zoals Humberto Tan ooit tegen Edgar Davids zei over Thé Lau van The Scene.
Deze brother is oké, hij heeft soul.
Dat zou ik kunnen zeggen over Greg Dulli.
Alleen geeft hij zich op dit album niet helemaal bloot.
Toch is Do to the Beast absoluut geen minder album.
De kwaliteit om met slecht eindresultaat mij te verrassen bezit hij nog steeds niet.
Waarschijnlijk valt het later allemaal wel op zijn plek.
Gentlemen heeft zijn tijd ook nodig gehad.

avatar van sjoerd148
4,0
Mooi stukje Deric.
Beide tracks, Algiers en The Lottery, vind ik sterk.

Meest recente album van Twilight Singers beviel me ook prima en ik heb het idee dat dit album moeiteloos tussen het 90's repertoire geplaatst kan worden.

avatar van thetinderstick
3,5
Ik zie dat naast Greg Dulli alleen John Curley van de oorspronkelijke bezetting over is. De anderen zijn muzikanten die dacht ik ook al met Greg Dulli in de band speelden bij Twilight Singers. Dit had dus net zo goed een nieuwe Twilight Singers plaat kunnen zijn en dat is ook te horen. Do the Beast ligt in het verlengde van de laatste TS plaat, Dynamite Steps (overigens misschien wel hun beste).

Wat me in het latere werk van Dulli soms stoort, is dat veel nummers een soort brei van geluid vormen, waarin de vocalen wat naar de achtergrond worden gedrukt. Dat hoor ik hier ook op o.a. 'The Lottery' en 'Lost in the Woods'. Daardoor maken zulke nummers net niet de impact die oude Afghan Whigs knallers als 'Gentlemen', 'Faded' of 'Somethin' Hot' wel hadden.

Daar staat tegenover dat ik bijvoorbeeld 'It Kills' of 'These Sticks' prachtig vind.
Het maakt deze plaat wat lastig te beoordelen. Do the Beast zal niet kunnen tippen aan mijn favoriete Afghan Whigs plaat Black Love of aan Gentlemen. Maar het zit dicht bij het niveau van de Twilight Singers platen. Overigens duurt het altijd even voordat de albums van Greg Dulli volledig op mij zijn ingewerkt. Vooralsnog 3,5*.

Ik had trouwens gehoopt op meer van dit soort nummers, werkelijk fantastisch:
YouTube - The Afghan Whigs: Lovecrimes (Frank Ocean cover)

avatar van Tha)Sven
4,0
Kleine 4 sterren voor deze herhalingsoefening

avatar van west
4,0
Do to the Beast opent rauw, krachtig en duidelijk met het ijzersterke Parked Outside. Wat een fantastisch nummer is dat zeg! Het zet de toon voor een prima rockplaat met soms ook grunge-accenten. Matamoros gaat zo door, hoewel hierop NIN niet ver weg is. It Kills opent juist weer erg fraai met piano en zang: mooi nummer!
Het wordt gevolgd door de lekkere drumbeat en prima gitaarsolo van Algiers. Dit nummer heeft weer iets 'weids'. Lost in the Woods klinkt spannend, zoals het bij deze titel past. Uitblinker in het begin zijn weer piano en zang. Vervolgens worden er strijkers bij gehaald, wat een mooi effect oplevert.

The Lottery zit juist weer 'vol' met instrumenten, hoewel de gitaar(solo) eruit springt. Can Rova begint tegengesteld: weer die 'weidse' klanken die aan The War On Drugs doet denken. Royal Cream is lekker ruig gespeeld: lekker nummer is dat. I Am Fire heeft als basis weer een prettige beat. These Sticks is de ijzersterke afsluiter van het album.

Do to the Beast staat vol met sterke songs, waaronder een aantal prachtige stukken muziek. The Afghan Whigs hebben een afwisselende boeiende echt goede plaat gemaakt. Nu al één van de betere rockplaten van 2014.

avatar van sjoerd148
4,0
Mooie recensie op NU.nl van Tjeerd van Erve:
Recensie Nu.nl

avatar van itchy
3,0
Veel geluid, maar weinig wol. Er blijft heel weinig hangen van deze nieuwe Whigs-plaat. Geef mij maar de scherpe gitaartjes en dito composities van een plaat als Congregation. Want dit is me allemaal veel te zalvend.

avatar van Jumpjet
4,0
De Afghan Whigs kende ik destijds (jaren ’90) wel, maar pas met het debuut van The Twilight Singers viel het kwartje en ben ik Greg Dulli blijven volgen. Sindsdien ben ik de Whigs-platen op waarde gaan schatten, met Black Love als favoriet nipt voor Gentlemen.
Met The Twilight Singers ging Dulli gewoon door met waar hij goed in is: het maken van donkere, meeslepende rock met een flinke dosis soul. Het TTS-debuut Twilight as played by The Twilight Singers is voor mij van een onovertroffen schoonheid, en het recente Dynamite Steps was ook weer helemaal raak. Voor mij persoonlijk bestond er dus geen enkele noodzaak tot een reünie van de Afghan Whigs. Waarom het nu toch zo ver gekomen is, wie zal het zeggen, uit nostalgische overwegingen of toch commerciële? Misschien dat met de naam Afghan Whigs toch weer wat oude fans bij de les worden gehaald.
En toen was er dus Do to the Beast. In het artwork wordt de sfeer alvast neergezet; obscuur beeldmateriaal, teksten in handgeschreven letters – dit alles in de overheersende kleuren zwart en grijs. Muzikaal heeft er evenmin een stijlbreuk plaatsgevonden; Opener Parked Outside laat er geen gras over groeien, de beuk erin. It Kills is weer zo’n track die meteen onder je huid kruipt, met dank aan de mellotron-achtige strijkers. De vooraf op YouTube geplaatste tracks Algiers en the Lottery klinken zelfs al een beetje vertrouwd. Algiers heeft een soort Tex-Mex arrangement dat mooi aansluit bij het klaaglijke stemgeluid van Dulli. Het broeierige Can Rova had zo op ‘Twilight as played by The Twilight Singers’ kunnen staat, waarmee ik maar wil zeggen: wat een prachtig liedje.
Het album heeft een loodzware eindmix gekregen die niet overal prettig wegluistert. Het Whigs-geluid, dat bestaat uit een opeenstapeling van (gitaar-)partijen is van zichzelf al vol en heftig genoeg, de overmatige compressie doet daar geen goed aan. Hierboven werd al genoemd dat de zang soms nauwelijks te horen is, en dat kan toch niet de bedoeling zijn als je over zo’n karakteristieke strot beschikt als Greg. Wat bij de eerste luisterbeurten ook weer opvalt, is dat veel van de nummers het zelfde akkoordenschema hebben, zoals al zo vaak gebruikt in eerdere Whigs- en TTS- songs. Het zijn de zelfde bedenkingen die ik aanvankelijk had bij Dynamite Steps, en dat is inmiddels toch wel uitgegroeid tot een van mijn favoriete albums. Met Do to the Beast zal het dus ook wel goed komen. De jaren ’90 en/of de oude Afghan Whigs zullen we er niet mee terug krijgen, en dat hoeft ook niet. Waar de Whigs destijds klonken als een ongeleid projectiel gaan ze nu doelgericht te werk. Minder fel en rauw, maar nog altijd overtuigend. Ik ben benieuwd of ze dat ook in Paradiso waar gaan maken. In het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst, maar desondanks heb ik er alle vertrouwen (en vooral zin) in.

Gast
geplaatst: vandaag om 06:52 uur

geplaatst: vandaag om 06:52 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.