menu

The Afghan Whigs - Do to the Beast (2014)

mijn stem
3,69 (119)
119 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Sub Pop

  1. Parked Outside (4:36)
  2. Matamoros (2:43)
  3. It Kills (3:33)
  4. Algiers (4:03)
  5. Lost in the Woods (4:54)
  6. The Lottery (4:04)
  7. Can Rova (3:44)
  8. Royal Cream (4:33)
  9. I am Fire (2:51)
  10. These Sticks (5:45)
totale tijdsduur: 40:46
zoeken in:
avatar van west
4,0
Do to the Beast opent rauw, krachtig en duidelijk met het ijzersterke Parked Outside. Wat een fantastisch nummer is dat zeg! Het zet de toon voor een prima rockplaat met soms ook grunge-accenten. Matamoros gaat zo door, hoewel hierop NIN niet ver weg is. It Kills opent juist weer erg fraai met piano en zang: mooi nummer!
Het wordt gevolgd door de lekkere drumbeat en prima gitaarsolo van Algiers. Dit nummer heeft weer iets 'weids'. Lost in the Woods klinkt spannend, zoals het bij deze titel past. Uitblinker in het begin zijn weer piano en zang. Vervolgens worden er strijkers bij gehaald, wat een mooi effect oplevert.

The Lottery zit juist weer 'vol' met instrumenten, hoewel de gitaar(solo) eruit springt. Can Rova begint tegengesteld: weer die 'weidse' klanken die aan The War On Drugs doet denken. Royal Cream is lekker ruig gespeeld: lekker nummer is dat. I Am Fire heeft als basis weer een prettige beat. These Sticks is de ijzersterke afsluiter van het album.

Do to the Beast staat vol met sterke songs, waaronder een aantal prachtige stukken muziek. The Afghan Whigs hebben een afwisselende boeiende echt goede plaat gemaakt. Nu al één van de betere rockplaten van 2014.

avatar van Jumpjet
4,0
De Afghan Whigs kende ik destijds (jaren ’90) wel, maar pas met het debuut van The Twilight Singers viel het kwartje en ben ik Greg Dulli blijven volgen. Sindsdien ben ik de Whigs-platen op waarde gaan schatten, met Black Love als favoriet nipt voor Gentlemen.
Met The Twilight Singers ging Dulli gewoon door met waar hij goed in is: het maken van donkere, meeslepende rock met een flinke dosis soul. Het TTS-debuut Twilight as played by The Twilight Singers is voor mij van een onovertroffen schoonheid, en het recente Dynamite Steps was ook weer helemaal raak. Voor mij persoonlijk bestond er dus geen enkele noodzaak tot een reünie van de Afghan Whigs. Waarom het nu toch zo ver gekomen is, wie zal het zeggen, uit nostalgische overwegingen of toch commerciële? Misschien dat met de naam Afghan Whigs toch weer wat oude fans bij de les worden gehaald.
En toen was er dus Do to the Beast. In het artwork wordt de sfeer alvast neergezet; obscuur beeldmateriaal, teksten in handgeschreven letters – dit alles in de overheersende kleuren zwart en grijs. Muzikaal heeft er evenmin een stijlbreuk plaatsgevonden; Opener Parked Outside laat er geen gras over groeien, de beuk erin. It Kills is weer zo’n track die meteen onder je huid kruipt, met dank aan de mellotron-achtige strijkers. De vooraf op YouTube geplaatste tracks Algiers en the Lottery klinken zelfs al een beetje vertrouwd. Algiers heeft een soort Tex-Mex arrangement dat mooi aansluit bij het klaaglijke stemgeluid van Dulli. Het broeierige Can Rova had zo op ‘Twilight as played by The Twilight Singers’ kunnen staat, waarmee ik maar wil zeggen: wat een prachtig liedje.
Het album heeft een loodzware eindmix gekregen die niet overal prettig wegluistert. Het Whigs-geluid, dat bestaat uit een opeenstapeling van (gitaar-)partijen is van zichzelf al vol en heftig genoeg, de overmatige compressie doet daar geen goed aan. Hierboven werd al genoemd dat de zang soms nauwelijks te horen is, en dat kan toch niet de bedoeling zijn als je over zo’n karakteristieke strot beschikt als Greg. Wat bij de eerste luisterbeurten ook weer opvalt, is dat veel van de nummers het zelfde akkoordenschema hebben, zoals al zo vaak gebruikt in eerdere Whigs- en TTS- songs. Het zijn de zelfde bedenkingen die ik aanvankelijk had bij Dynamite Steps, en dat is inmiddels toch wel uitgegroeid tot een van mijn favoriete albums. Met Do to the Beast zal het dus ook wel goed komen. De jaren ’90 en/of de oude Afghan Whigs zullen we er niet mee terug krijgen, en dat hoeft ook niet. Waar de Whigs destijds klonken als een ongeleid projectiel gaan ze nu doelgericht te werk. Minder fel en rauw, maar nog altijd overtuigend. Ik ben benieuwd of ze dat ook in Paradiso waar gaan maken. In het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst, maar desondanks heb ik er alle vertrouwen (en vooral zin) in.

Gast
geplaatst: vandaag om 23:09 uur

geplaatst: vandaag om 23:09 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.