YG - My Krazy Life (2014)

Geen grote fan van YG, maar My Nigga en Who Do You Love zijn wel hele lekkere singles, en met gastbijdrages van Kendrick Lamar, ScHoolboy Q, Jay Rock en producties van DJ Mustard, moet dit wel een dope project worden.

De singles zijn alledrie heerlijk, maar dat ligt voor mij meer aan de beats dan aan de rappers

Ik zou heel wat kunnen zeggen over het immense gebrek aan enige intellectuele content of technische rapvaardigheid, het bovenmatig negatieve stereotype dat er over een gehele etnische groepering wordt afgeroepen, of het feit dat er van ook maar iets dat op een positief rolmodel lijkt geen enkele sprake is, maar wat is My Nigga toch een heerlijke track.

Precies dit. Het is eigenlijk een soort Guilty Pleasure voor mij, normaal ben ik niet zo van de partyrap maar YG vind ik (vooral door de DJ Mustard producties ) vaak nog wel dope klinken.

Dit is vandaag geleakt! Ben benieuwd..

Vanaf nu mag jij mijn neger zijn, met dank aan je welbespraaktheid.

Sorry Momma is de new school versie van Dear Mama, wat een geweldig nummer. Ook zijn de tracks met de Black Hippy leden dope.

Dit gaat moeiteloos het hardste straatalbum van 2014 worden.

Ik was in eerste instantie bijna onbekend met YG. Ik zag zijn naam hier en daar verschijnen maar het kon me niks schelen. Maar toen kwam My Nigga. Één van de beste hiphop tracks van het vorige jaar. Daarnaast maakte hij een goede indruk op een single die later volgde, Who Do You Love met Drake. Genoeg redenen voor mij om 'My Krazy Life' te luisteren. Wat blijkt, YG komt met mijn favoriete hiphop album tot nu toe van 2014 op de proppen.

Dit album vertelt het verhaal van een dag in het leven van YG, iets geleerd van collega-rapper Kendrick Lamar. Toegegeven is de thematiek in 'Good Kid, m.A.A.d. City' van Kendrick van een stuk hoger niveau maar het zorgt wel voor enige vorm van structuur en je leert de persoon YG enigszins kennen, een knappe prestatie qua songwriting van YG. Hetgeen dat dit album zo goed maakt is DJ Mustard's simpele, hypnotische productie die oh zo lekker in het gehoor ligt, die ook al zo goed werkte op de EP van Ty Dolla $ign. De elementen van Dr. Dre's g-funk sound die hierin worden gebruikt zorgen voor een ware westcoast-vibe. De sterke storytelling van YG over zijn Californian gang life draagt hier natuurlijk ook aan bij. 1AM en Meet The FLockers komen dan niet van DJ Mustard maar zijn desalniettemin hoogtepunten van het 'My Krazy Life'. Tot die hoogtepunten reken ik ook de eerder genoemde singles, Bicken Back Being Bool en Me & My Bitch.

Ouderwets vrouwonvriendelijke shiz

Wat een walgelijk wanproduct. Ik weet niet wat zieliger is, de man die dit maakt of de mensen die dit tof vinden.

De mensen die dit afkraken zonder enige argumentatie. Waarschijnlijk heb je de plaat maar voor de helft gecheckt.

Ik weet niet wat ik zieliger vind, de mensen die dit project afkraken zonder beargumentatie of de mensen die andere mensen afzeiken omdat ze iets wel kunnen waarderen.

Het leek me toch wel erg voor de hand liggend; maar vooruit, omdat je het zo vriendelijk vraagt. Tracks waarin nigga, nigga, nigga, nigga, nigga, nigga, nigga, nigga, nigga, nigga, nigga, nigga, nigga, nigga, nigga, nigga, nigga, nigga, nigga, nigga, nigga, nigga, nigga, nigga het refrein is lijken me niet vrij intellectueel, creatief of origineel.

En je hebt gelijk, ik heb niet de hele plaat gecheckt, anders was ik waarschijnlijk op de spoedeisende hulp beland met drie hersenbloedingen. Ik ken de beste man al van Jeezy-projecten, eerdere features en een handvol tracks van dit album. En in geen van de gevallen is er ook maar een greintje kwaliteit te ontdekken. En zo zijn er wel meerdere 'populaire' artiesten te vinden de laatste tijd. A$AP Ferg, en 2 Chainz voorop.

Het is trouwens dit soort mensen dat hiphop een slechte naam geeft. Dit is de troep die eigenlijk in de vuilnisbak hoort te belanden maar helaas de tv-zenders domineert. Dit is de troep die mensen op afstand houdt van een rijke muzieksoort als hiphop.

Ik geloof je niet.

Overigens is Asap Ferg nu iemand die één van de hardste tracks afleverde van vorig jaar, voor als je dan toch van backpack rap houdt.

Dat is niet A$ap Ferg, dat is A$ap Nast. A$ap Ferg is van Shabba. Ook een heel erg hard nummer.

shabba

Zat ik er toch even mooi A$ap Naast.

Nouja zo heb je in elk genre de voorbeelden. Blijkbaar haalt YG toch een groot publiek, zijn single ''My Nigga'' bereikte mooi nummer 19 op de Billboard Hot 100. Daarnaast is zijn album op 2 binnengekomen qua verkoopcijfers.

Daarnaast vind ik het nogal flauw om door een handjevol rappers het hele genre te haten. Als mensen niet verder kijken dan hun neus lang is, dan zijn ze naar mijn mening het genre niet waard ook.

Je weet zelf (als het goed is) net zo goed dat er gigantisch veel verschillende soorten rap zijn. Dit is duidelijk niet je soort rap, maar om het nou helemaal af te kraken omdat je er niet van houdt vind ik nogal ver gaan. Dit album wordt niet voor niets ''Hood kid, m.a.a.d city'' genoemd.

Dus omdat iemand veel het N-woord in zijn tracks gebruikt is de muziek bij definitie puin? Kun je net zo goed niet meer naar hiphop luisteren als je oren overgevoelig zijn. Ik vind dit gewoon een heel erg hard straatalbum / waggiealbum dat veel meer te bieden heeft dan eventuele sterke teksten. Productioneel steekt het heerlijk in elkaar en qua rapstijl / flow spreekt YG mij ook erg aan.

Niemand zal bijvoorbeeld zeggen dat rappers als Jay Rock of Immortal Technique het genre verpesten door dezelfde woordkeus.

Als ik My Nigga zo hoor zit daar wel een klein verschilletje tussen, natuurlijk, nogal onzinnige vergelijking...

Het ligt niet eens zozeer aan het woord zelf. Als 'sodapop' zo vaak gezegd zou worden in één track zou het ook irritant worden. Beat is wel redelijk chill.

Maar dat nummer heet My Nigga. Wat verwacht je dan?

Hoe ze het noemen is toch niet relevant? Voor mijn part hadden ze het 'The Legendary Chronicles of the Parsnip' genoemd Ik bedoel alleen maar dat ik de ergernis wel snap en hoewel ik hier niet ga roepen dat ik door dit soort muziek me op de spoedeisende hulp terecht zou komen (misschien moet je in dat geval gewoon wat meer fruit gaan eten om je weerstand wat op te krikken), ook ik zal dit project niet gaan checken als dit het niveau is. Misschien staan er nog wel wat leuke tracks op, maar ik heb niet de zin en tijd om bij elke artiest die langskomt de krenten uit de pap te gaan vissen. Maar goed, dat ben ik, want ik kan me net zo goed voorstellen hoe mensen hier lekker op kunnen gaan. Ik zag de reacties hier verschijnen en wíst gewoon dat jij hier met een positieve reactie zou gaan komen

Jij gaat dit ook waarderen Niels. Jij bent potdomme ook fan van Lil Wayne!

Ja maar Lil Wayne.

Ja en dit is qua schelden echt niet erger. Alleen het refrein van My Nigga wellicht, maar dat geeft het iets knus.

In That's My Bitch hoor je ook niet alleen maar my bitch, my bitch, my bitch. Dus titel zegt natuurlijk weinig. Maaaar. Dat nummers waarin alleen maar hetzelfde wordt gezegd slecht zijn is natuurlijk ook klinklare onzin. Bewijs (en zo zijn er natuurlijk nog vele meer).

Ik begrijp het commentaar op 'dit soort albums' nooit zo goed. Die jongens hebben zware jeugd gehad en zijn met allemaal stoeren Nigga's opgegroeid en daar gaan ze muziek over maken om rijk te worden. En terecht. Want miljoenen mensen genieten ervan, waarom zou het dan, om Oortrommel maar even te citeren, 'mensen op afstand houden van een rijke muzieksoort als hiphop.' Alsof mensen perse naar Nas, Wu-Tang, Jedi Mind Tricks en weet ik wat moeten luisteren, omdat dat 'echte hiphop' is?

In mijn ogen doet YG hier hetzelfde als bv. N.W.A. rond jaren '90 deed en The Game mid-jaren '00. Artiesten die mensen die over dit album zeuren waarschijnlijk wel waarderen. Omdat er nu toevallig een ander sound aan gekoppeld is, wordt het voor de 'echte hiphoppers' opeens niet meer beschouwd als hiphop of zelfs maar muziek.

Mijn hele punt is dat creativiteit en originaliteit hoger in het vaandel moeten staan, bij iedereen. Al die mannetjes als YG, 2 Chainz, etc. vreten van hiphop, maar weigeren pertinent iets duurzaams bij te dragen; eigen gewin gaat voor. Ik durf zelfs zo ver te gaan dat dit soort artiesten met het uitbrengen van dit soort kauwgomballenspul voor de massa het muziekgenre hiphop slopen.

Ik heb een tijd gehad dat ik nauwelijks nog hiphop checkte, dat was in de periode 2007-2010, juist vanwege het feit dat iedereen maar dezelfde wegen bewandelde. Mijn interesse werd weer gewekt door frisse artiesten (zowel mainstream als underground) als Kendrick Lamar, Ab-Soul, A$AP Rocky, etc.

N.W.A. noemen getuigt van weinig historisch besef want deze groep was namelijk baanbrekend, waar dit dertien-in-een-dozijn -muziek is. Het gaat mij niet om het aantal scheldwoorden of het tekstuele niveau etc. Het gaat mij er om dat mensen snel succes willen hebben, financieel binnen willen wandelen en in dit proces hiphop verkrachten. Het trucje is o zo simpel; zelfde producers, zelfde features, zelfde teksten. Het hoogtepunt van 2013 was voor mij de Control-verse van Kendrick Lamar, omdat dat liet zien dat iedereen elkaars kont kust.

Ach, wellicht gaat iemand met rijmtalent die hier net zo boos over is als jij wel extra zijn best doen en hebben we daar over drie jaar weer profijt van.

Goldie en Fkin' Problems zijn natuurlijk wel die creatieve meesterwerken die rap nodig heeft!