Pharrell - G I R L (2014)

Erg correct en veilig. Leuk voor in de wachtkamer met Fifi bij die dierenarts. Dit 'middle of the road'-album verdient dan ook een toepasselijk cijfer van 2,5*.



Dit. Je slaat de spijker op zijn kop.

Heerlijk album waar voor mij geen skippers bijzitten.
Het zijn vooral de producties die het album maken, van de funky gitaarlijntjes tot de orchestrale invloeden , het klinkt super.Alles zit zo goed in elkaar
dat ik een instrumentale versie van dit album al zou aanschaffen.Topper is voor mij ook
Gust of Wind.Ook Gush klinkt heerlijk.

Dit soort muziek moet je liggen,ik was al fan van Pharrell en met dit album stelt hij mij zeker niet teleur.

'Of ik even Happy wilde opzoeken, want die is zo leuk'. 'Voel eens aan je hoofd' dacht ik toen mijn partner het vroeg. Ik heb een hekel aan dat nummer. Pharrell geloof ik al jaren wel. N*E*R*D was leuk maar daarna volgde ik het niet meer.

Maar ik kan best aardig zijn. Ik bepaal toch wel wat er gedraaid wordt (en hou rekening met de afkeer voor bepaalde artiesten) dus ach.... ik overleef Happy wel.

En wat blijkt? G I R L is gewoon een lekker luchtig modern discoplaatje geworden. Ongetwijfeld veilige niks aan de hand muziekjes maar dan wel vernuftig in elkaar zittend want het is en blijft Pharrell.
Nu kan ik als een arrogant alto-meneertje gaan mokken dat dit 'muziek voor de massa is' en mijn neus er enorm voor ophalen of ik ga gewoon lekker mee in deze zomerse vibe en geniet van het feit dat G I R L een ongecompliceerd top-plaatje is. Het hoeft niet altijd moeilijk te zijn. En wat denkt u? Ik ben nu best wel Happy!

helemaal mee eens, doet me denken aan CHIC (en in mindere mate: Foxy, Barry White en Debbie Harry's Koo Koo).

Is meer een zomer plaat dus komt goed uit dat de lente wat vroeger begint dit jaar.

Waardeer N*E*R*D goed maar er zijn nummers die ik liever oversla, dat heb ik nu niet. Is volgens mij best knap om iets te maken dat lekker voortkabbelt en toch niet saai of als meer van hetzelfde klinkt.

Dat Pharrell Williams weer helemaal terug was hebben we vorig jaar geweten. Hij was medeverantwoordelijk voor de twee grootste hit van het afgelopen muziekjaar (Blurred Lines en Get Lucky). Voeg daar de solohit Happy aan toe en je kon niet meer om Pharrell Williams heen.
In het begin van de jaren ’00 was het niet anders. Alles wat een hit was kwam toentertijd van de hand van productieduo The Netpunes. Ook met hun eigen groepje NERD scoorden ze aardige hits en hadden ze twee succesalbums. Daarna verloren we ze uit het oog. Nu is er een nieuw solo-album van Pharrell, mede gestuwd door het succes van eerder genoemde Happy.

Wie het zich kan herinneren weet dat dit het tweede soloproject van Pharrell is. Maar voorganger In My Mind zal niet heel veel mensen meer bijstaan. Dat kwam mede door de kwaliteit van de plaat, maar ook doordat alle aandacht voor zijn werk toen een beetje over zijn hoogtepunt heen was. Naar aanleiding van het succes van de single Happy kon deze tweede plaat eigenlijk ook niet uitblijven. Dat het een album voor en over de dames is mag duidelijk zijn met de titel. En dat we dat falsettostem van Pharrell door het hele album horen zal ook geen verbazing wekken. Maar hoe is die kwaliteit nu precies?
Opener Marilyn Monroe is een geruststelling naar alle dames dat ze niet allemaal op deze voormalige sexbom kunnen lijken. Het nummer is lekker catchy, maar over de gehele linie wel wat te vlak. Wat volgt is een falsettostrijd met Justin Timberlake in Brand New. Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat Timberlake duidelijk de betere zanger is, al is soms lastig te horen wie waar zingt door het stemgebruik. Nummer behoort zeker tot de betere van deze plaat. De vibe zit er goed in. Die vibe wordt doorgezet in Hunter. Een nummer dat vooral opvalt door het geinige gitaartje dat voor een discosfeer zorgt.
Gush bedient zich van de vocale harmonieën. Nummer is wel wat zoetjes om echt op te vallen. Happy valt als bekende single natuurlijk wel op. Wat ook opvalt is het broeierige en sexy Come Get it Bae. Miley Cyrus heeft hier een klein rolletje in. Nummer is lekker funky en opwindend en behoort tot de besten van deze plaat.
Het Daft Punk gevoel komt terug op Gust of Wind. Leuke viooltjes en vrij rustig nummer. Valt niet per sé op tussen de rest. Dat doet het aparte Lost Queen wel. Nummer heeft een bijzondere productie en sfeer. Hoe het nummer zich ontwikkeld is ook alleen maar apart en verrassend te noemen.
Pharrell wordt bij Know Who You Are bijgestaan door Alicia Keys. Vrij relaxed nummer met een soort reggaevibe. De combinatie Williams en Keys bevalt me wel goed hier. Refrein is vrij aanstekelijk en het nummer is als geheel gewoon goed uitgedacht. En dat brengt ons alweer bij het laatste lied: It Girl. Wederom de herkenbare koortjes en ik zie dit nummer als de perfecte keuze voor de volgende single.

Het is concluderend een album geworden dat af en toe verrast, maar te vaak toch wat te vlak overkomt. Pharrell weet natuurlijk dondersgoed hoe hij hitsongs moet maken, maar de echte klappers mis ik hier toch wel een beetje. Opvallend is ook dat hij vaak gebruik maak van het Nile Rodgers-gitaartje zonder de beste man ergens op dit album daadwerkelijk meespeelt.