Pharrell - G I R L (2014)

Ben erg benieuwd. 'Happy' is leuk, maar niet echt de stijl waar ik op hoop bij een Pharrell album en dat hij dus op dit album staat maakt me een beetje 'bang'.

Gust of Wind:

Luistert lekker weg. Lost Queen schiet er bovenuit voor mij op het moment, ongelofelijk lekker

Ik hebt Gust Of Wind met Daft Punk pas op de radio gehoord en dat klonk niet slecht. daarom heb ik dit album maar eens gedownload, ben eens benieuwd.
Maar ik zie dat er ook samenwerkingen zijn met Alicia Keys en Miley Cyrus, dat beloofd niet veel goeds natuurlijk.

Fijn album, goede vibe en aanstekelijke liedjes, die lekker weg luisteren.
"Gust of Wind" is voor mij de topper van het album, heerlijke sound met de robot stemmen van de mannen van Daft Punk. Misschien wel de nieuwe "Happy", nieuw radiomateriaal.
De eerste track van het album "Marilyn Monroe" is ook zeer fijn en "Happy" is het vrolijkste jongetje van de klas op dit album.

Fijn album!

Pharrell is de Michael Jackson van onze generatie. Alleen dan niet eng. Behalve dan dat hij er nooit ouder uit gaat zien. Ik mag hem wel.

"Vlees noch vis", dacht ik toen ik 'Happy' voor het eerst hoorde. Althans, toen ik voor het eerst besefte dat ik 'Happy' hoorde. Een nummer voor iedereen behalve de fijnproever. Een vrolijk lied dat vooral moest behagen en zowel in de Albert Heijn als op DagHap op zijn plaats is. Nietsvermoedend kwam ik dit nummer tegen op G I R L - ergo, het moment dat ik voor het eerst besefte dat ik 'Happy' hoorde. 'Happy' als zijnde de laatste hitsingle van Pharrell, niet als het nummer dat ik al vele malen onbewust had langs horen komen op momenten waarop ik mijn best deed mijn gehoor uit te schakelen. Nee, dit was de muzikale revolutionair in zijn tour de force om een volksheld te worden. Met bibberende handjes drukte ik op play omdat een man met diens status ondanks de slechte vooruitzichten toch altijd nog een kans verdient. De pretentieuze violen vullen mijn oorschelp en de moed zinkt me in de schoenen. Ellenlange nummers volgen elkaar op, allen in het teken om vooral maar te behagen. Nergens een rauw randje, iets experimenteels of even uit de band springen... In plaats daarvan komt Justin Timberlake weer eens langs met zijn ellendige geknepen falsetto-stem. Middle of the road in optima forma. Niks om warm of koud van te worden dus; vooral erg correct. Een prima plaat voor bij je high tea, een borreltje met zakenpartners of een familiefeestje met jong en oud. Niemand die er aanstoot aan zal nemen.

Best aardig.
Pharrell blijft een slimme producer, maar een heel album zijn zang is toch wat teveel van het goede.

en idd, hij probeert wel heel nadrukkelijk de nieuwe Michael Jackson te zijn.

Erg correct en veilig. Leuk voor in de wachtkamer met Fifi bij die dierenarts. Dit 'middle of the road'-album verdient dan ook een toepasselijk cijfer van 2,5*.



Dit. Je slaat de spijker op zijn kop.

Nee doet het niet. Dit is gewoon heerlijke muziek vol van heerlijke ritmes en catchy melodietjes. En het knapste van alles: Pharrell gaat niet vervelen. Happy: ik ga er nog steeds lekker op. Zelfde geldt voor zijn nummers met Daft Punk.

Parel Willems is een snoepje.

Heerlijk album waar voor mij geen skippers bijzitten.
Het zijn vooral de producties die het album maken, van de funky gitaarlijntjes tot de orchestrale invloeden , het klinkt super.Alles zit zo goed in elkaar
dat ik een instrumentale versie van dit album al zou aanschaffen.Topper is voor mij ook
Gust of Wind.Ook Gush klinkt heerlijk.

Dit soort muziek moet je liggen,ik was al fan van Pharrell en met dit album stelt hij mij zeker niet teleur.

Daft Punk en Pharrel moeten echt vaker gaan samenwerken.
Gust of Wind is net zoals Get Lucky en Lose Yourself to Dance fantastisch.

Daft Punk heeft toch een beste wel grote hand gehad in de productie van dit album en dus niet alleen bij Gust of Wind. De sound van RAM komt hier erg duidelijk naar voren, vind ik.

Ik begrijp die vergelijking met michael jackson voor geen meter, leg uit!

Ja ben ik ook erg benieuwd naar.. verder een aardig albumpje tussen de andere commerciele stroom. Maar voor de muzikant Pharrell is dit natuurlijk een draakje pur sang..

'Of ik even Happy wilde opzoeken, want die is zo leuk'. 'Voel eens aan je hoofd' dacht ik toen mijn partner het vroeg. Ik heb een hekel aan dat nummer. Pharrell geloof ik al jaren wel. N*E*R*D was leuk maar daarna volgde ik het niet meer.

Maar ik kan best aardig zijn. Ik bepaal toch wel wat er gedraaid wordt (en hou rekening met de afkeer voor bepaalde artiesten) dus ach.... ik overleef Happy wel.

En wat blijkt? G I R L is gewoon een lekker luchtig modern discoplaatje geworden. Ongetwijfeld veilige niks aan de hand muziekjes maar dan wel vernuftig in elkaar zittend want het is en blijft Pharrell.
Nu kan ik als een arrogant alto-meneertje gaan mokken dat dit 'muziek voor de massa is' en mijn neus er enorm voor ophalen of ik ga gewoon lekker mee in deze zomerse vibe en geniet van het feit dat G I R L een ongecompliceerd top-plaatje is. Het hoeft niet altijd moeilijk te zijn. En wat denkt u? Ik ben nu best wel Happy!

Haha, nice! Mooi gesproken Eric.

Hunter gaat een hit worden denk ik. Lekker album.

Op Happy na, niet mijn ding. De 'feel' van de hele plaat is wel lekker, maar het blijft allemaal maar doorkabbelen. Ook de melodietjes vond ik niet echt bijzonder. Jammer, want op basis van Happy en Get Lucky had ik best hoge verwachtingen.

Beluister eens "Hypnotize U" van het laatste N.E.R.D. album!

Over Happy...



wat een bullshit

Heerlijk nummer!

Hier ben ik nog niet zo van overtuigd. Het klinkt allemaal wel lekker, maar de helft komt meer over achtergrondmuziek.

helemaal mee eens, doet me denken aan CHIC (en in mindere mate: Foxy, Barry White en Debbie Harry's Koo Koo).

Is meer een zomer plaat dus komt goed uit dat de lente wat vroeger begint dit jaar.

Waardeer N*E*R*D goed maar er zijn nummers die ik liever oversla, dat heb ik nu niet. Is volgens mij best knap om iets te maken dat lekker voortkabbelt en toch niet saai of als meer van hetzelfde klinkt.

Dat Pharrell Williams weer helemaal terug was hebben we vorig jaar geweten. Hij was medeverantwoordelijk voor de twee grootste hit van het afgelopen muziekjaar (Blurred Lines en Get Lucky). Voeg daar de solohit Happy aan toe en je kon niet meer om Pharrell Williams heen.
In het begin van de jaren ’00 was het niet anders. Alles wat een hit was kwam toentertijd van de hand van productieduo The Netpunes. Ook met hun eigen groepje NERD scoorden ze aardige hits en hadden ze twee succesalbums. Daarna verloren we ze uit het oog. Nu is er een nieuw solo-album van Pharrell, mede gestuwd door het succes van eerder genoemde Happy.

Wie het zich kan herinneren weet dat dit het tweede soloproject van Pharrell is. Maar voorganger In My Mind zal niet heel veel mensen meer bijstaan. Dat kwam mede door de kwaliteit van de plaat, maar ook doordat alle aandacht voor zijn werk toen een beetje over zijn hoogtepunt heen was. Naar aanleiding van het succes van de single Happy kon deze tweede plaat eigenlijk ook niet uitblijven. Dat het een album voor en over de dames is mag duidelijk zijn met de titel. En dat we dat falsettostem van Pharrell door het hele album horen zal ook geen verbazing wekken. Maar hoe is die kwaliteit nu precies?
Opener Marilyn Monroe is een geruststelling naar alle dames dat ze niet allemaal op deze voormalige sexbom kunnen lijken. Het nummer is lekker catchy, maar over de gehele linie wel wat te vlak. Wat volgt is een falsettostrijd met Justin Timberlake in Brand New. Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat Timberlake duidelijk de betere zanger is, al is soms lastig te horen wie waar zingt door het stemgebruik. Nummer behoort zeker tot de betere van deze plaat. De vibe zit er goed in. Die vibe wordt doorgezet in Hunter. Een nummer dat vooral opvalt door het geinige gitaartje dat voor een discosfeer zorgt.
Gush bedient zich van de vocale harmonieën. Nummer is wel wat zoetjes om echt op te vallen. Happy valt als bekende single natuurlijk wel op. Wat ook opvalt is het broeierige en sexy Come Get it Bae. Miley Cyrus heeft hier een klein rolletje in. Nummer is lekker funky en opwindend en behoort tot de besten van deze plaat.
Het Daft Punk gevoel komt terug op Gust of Wind. Leuke viooltjes en vrij rustig nummer. Valt niet per sé op tussen de rest. Dat doet het aparte Lost Queen wel. Nummer heeft een bijzondere productie en sfeer. Hoe het nummer zich ontwikkeld is ook alleen maar apart en verrassend te noemen.
Pharrell wordt bij Know Who You Are bijgestaan door Alicia Keys. Vrij relaxed nummer met een soort reggaevibe. De combinatie Williams en Keys bevalt me wel goed hier. Refrein is vrij aanstekelijk en het nummer is als geheel gewoon goed uitgedacht. En dat brengt ons alweer bij het laatste lied: It Girl. Wederom de herkenbare koortjes en ik zie dit nummer als de perfecte keuze voor de volgende single.

Het is concluderend een album geworden dat af en toe verrast, maar te vaak toch wat te vlak overkomt. Pharrell weet natuurlijk dondersgoed hoe hij hitsongs moet maken, maar de echte klappers mis ik hier toch wel een beetje. Opvallend is ook dat hij vaak gebruik maak van het Nile Rodgers-gitaartje zonder de beste man ergens op dit album daadwerkelijk meespeelt.

Hier word je toch vrolijk van.

Ik moest hardop lachen, bedankt.

Vergeleken met z'n vorige soloplaat is dit alvast een verademing. Het klinkt erg vrolijk en zomers. Heerlijk om op een zomerse dag als vandaag eens op te zetten op de achtergrond. Grootste minpunt is wel dat er weinig uitschieters opstaan, waardoor het wel een wat simpel album is geworden. 3*

Die gast is diep gezonken. Maakte in de beginperiode nog best aardige muziek met N.E.R.D maar dit is gewoon Sky Radio crap.

Neem aan dat je enkel "Happy" beluisterd hebt? Ik zie een "Come Get It Bae" nou niet echt snel op Sky Radio verschijnen

Die op 538. Is immers met Miley Cyrus