Winger - Better Days Comin' (2014)

Gaaf! Een nieuwe Winger plaat is altijd goed nieuws. Als deze net zo goed wordt als Karma dan is het het wachten dubbel en dwars waard.

Inderdaad interessant. Ik moet me nog eens wat meer in hun materiaal verdiepen. Vooral Miles Away is bij mij een "youtube classic" geworden.

Als je je er wat meer in gaat verdiepen dan is Pull uit 1993 ook een steengoed album.

Pull en het werk daarna is vele malen serieuzer dan (het mi eveneens geweldige) Miles Away. Zoek je meer in die trant dan zijn de albums Winger en In The Heart Of The Young jouw albums.

Rat race is alvast een heerlijke single. Rockt als de neten!

Ik heb hem nu een paar keer beluisterd. Klinkt erg in het verlengde van Karma. Daar is niets mis mee. Ik ga stemmen als ik hem nog wat vaker heb gedraaid.

Ook een reunieplaat. Er is weer een hoop ouderwetse hardrock dit jaar. Ik zie dat het rontiers uitkomt, hoe kan het ook anders.

Better Days Comin' ligt inderdaad qua sound in het verlangde van Karma.
De mannen van Winger bewijzen met deze plaat wederom dat ze prima (hard) rock kunnen maken. De plaat schiet lekker rockend uit de startblokken met "Midnight Driver of a Love Machine", maar naar mijn mening klinkt "Queen Babylon" net nog wat lekkerder. De productie is wederom van hoogstaande kwaliteit en de nummers klinken lekker vol zonder te gepolijst te worden. Ook ballads zijn geen enkel probleem voor de mannen van Winger, dat bewijst de prachtige afsluiter "Out of This World".
Zij die van Winger's voorgaande platen hebben kunnen genieten zullen met "Better Days Comin'" heel goed uit de voeten kunnen.

Fucking hell, wat is deze plaat goed en veelzijdig en smerig en mooi en weemoedig en aggressief en ouderwets en modern en sleazy en romantisch en stevig en meeslepend en wow....

Bam!

Met 'Ever Wonder' leveren ze ook gelijk de mooiste rockballad van het jaar af.

Ik vind Karma echt één van de beste hardrockalbums dat in het vergelijkbare genre is uitgebracht de afgelopen.....10 jaar? Dat mijn verwachtingen voor deze dus hooggespannen zijn is een understatement van jewelste! Ik heb het album nog niet gehoord maar als ik de reacties hierboven zo lees dan moet ik er maar eens aan geloven

vielip....

Mijn verwachtingen voor de nieuwe Night Ranger zijn ook hoog. Aan deze Winger kun je je in elk geval geen buil vallen.

Mag ik van de gelegenheid gebruik maken je Alien - Eternity (2014) en H.E.A.T - Tearing Down the Walls (2014) te tippen... :-p

Lekkere plaat van dit ondergewaardeerde gezelschap. Jullie zouden ook zijn soloplaten eens moeten luisteren. Vooral This conversation seems like a dream heb ik altijd een prachtplaat gevonden. Meer ingetogen en meer AOR-materiaal met een aantal fantastische nummers.

Ozric Spacefolk ik ben ook zéér benieuwd naar de nieuwe Night Ranger!! Vond hun vorige ook fantastisch!

De nieuwe Alien hetzelfde verhaal. Hun debuut heb ik en dat vind ik zeer goed. De nieuwe H.E.A.T. heb ik inmiddels al heel wat rondjes gegeven. In eerste instantie dacht ik; wel aardig maar na een keer of 7 blijkt het toch een prima album! En woensdag ga ik ze zien in de Pul in Uden

Toch bijzonder hoe Mike Judge eigenhandig een band kapot maakte. Zonder wroeging ook.

Maar Kip Winger en Reb Beach hebben daar schijt aan. Ze blijven doorvechten, en op deze plaat hoor je een band die mijlenver op ACDC en Metallica vooruitlopen.
Niet om genoemde bands te bashen, want iedereen verdient faam. Maar Winger doet echt onder voor elke andere rock/metal band.

Mensen die nog steeds cynisch zijn, door jarenlange B&B indoctrinatie: luister deze plaat en laat je overdonderen door de prog/hairmetal/hardrock van Winger, Beach en co.

Ik heb de video's even bekeken, maar dit is erg lekkere sleazy hardrock. Smaakt inderdaad naar meer.

Echt een aanrader. Er komen ook prog/fusion en metal elementen op de plaat voorbij.

Haha Beavis & Butthead hoofdverantwoordelijk voor de ondergang van Winger? Dat is wel wat kort door de bocht, lijkt mij. Het zal eerder het tijdsscharnier zijn. Verder probeerde de band met Pull de spuitbussen haarlak de afgrond in de donderen, maar het opgebouwde imago was kennelijk te sterk om te doorbreken. Muziek draait, hoe goed ook, op de wetten van de marketing. Mijns insziens werd er met Pull onvoldoende naar de kwaliteit gekeken en veel meer naar het imago. Dat heeft verder niet zoveel met Mike Judge te maken en ook niet met Kirk Hammett die pijltjes gooit op een poster van Kip. Dat zijn eerder exponenten dan oorzaken.

Voor wat betreft Better Days Comin' laat Winger zien dat het al een behoorlijke poos heel constant hoge kwaliteit afleverd op het gebied van meldodieuze hardrock. Dit voelt als een warm bad. Oprecht en lekker 'dichtbij' geproduceerd. Kan ik heel blij van worden.

Ik heb wat interviews gelezen met Kip. En hij zegt toch echt zelf ook te hebben gemerkt dat mensen niet meer naar concerten kwamen, omdat de band niet cool was.

Anti-marketing, kun je het noemen.

Het heeft ook met de tijd te maken, want na 1990/1991 was sowieso dit soort rock niet meer gewild.

Ik moet zelf ook zeggen, dat B&B mij behoorlijk beïnvloed hebben, en ik lees op youtube ook comments van mensen die verbaasd zijn hoe stevig en heavy de band klinkt.

Het heeft juist met de tijd te maken. Dat zag hij ook in want er werden veranderingen doorgevoerd. Voor wat betreft de omvorming van het imago is het enigszins mislukt. Kip Winger was een tieneridool die mét Winger op Pull zich ineens op een serieus rockpubliek ging richten. Dat bijt elkaar nogal.

Uiteindelijk wist ie met zijn solocarrière toch zijn volwassen kant aan de man te brengen en dientengevolge enkele liefhebbers te strikken waardoor de serieuze variant van Winger weer langzaam opnieuw kon gaan ademen. Misschien dat ook de ontwikkelingen van drummer Rod Morgenstein (clinics, vakbladen etc) en het c.v. van Reb Beach een rol gingen spelen.

Als hij de toenmalige "ondergang" de maker van een satirisch tekenfilmpje toebijt, zou ik dat nogal kortzichtig noemen

Geen idee, zoiets meen ik gelezen te hebben.

Inderdaad zijn met name Reb en Rod flink aan de wandel gegaan. Beiden zijn in progkringen allang geen onbekenden meer.

Voor wat betreft het verhaal van Winger na Pull: het doet me wat denken aan de ondergang van Warrant, die ook net de beste/hardste plaat uit haar carriere afleverde, en geen verkoopsuccessen haalde.
Helaas heeft Warrant zich nooit meer (echt) herpakt. Zo zijn er wel meer bands uit dat genre hoor.

In elk geval lukt het Winger wel om nog erg urgente platen te maken. In mindere mate lukt het Night Ranger ook wel, maar wat aan de zoete kant.

De zanger van night ranger is met doug aldrich in zee gegaan en joel hoekstra is naar whitesnake gegaan. Weet niet of dat dat het einde van night ranger inluidt maar misschien combineren ze het wel.
Maar winger heeft zelf een naam opgebouwd toen ze dit soort muziek nog niet maakten. Ik neem aan dat dat een eigen keuze was. Maar heb me er niet in verdiept verder. Een band als Nelson kon ik ook niet serieus nemen.

Kip Winger was een gewoon een knappe man, maar het debuut van de band veegt wat mij betreft een hoop hardrock bands van de tafel.

Kip speelde al in Alice Cooper voor de band was opgericht en drummer Morgenstein was al een bekende fusiondrummer.
Dat hoor je ook terug op de eerste platen. Het is praktisch progrock.

Mwa nu overdrijf je toch wat. Ze waren goed. Maar het is vrij luchtige heupwieghair.

Ik heb een beetje verstand van ingewikkelde drumdingetjes en Rod is wel echt heel erg goed. Toen al.

Dat geloof ik wel. Maar die albums zujn niet ingewikkeld.

Nee daarin moet ik Edwynn gelijk geven. Je hoort af en toe, aan kleine breaks en loopjes, wel dat ze het één en ander in hun mars hebben. Maar opzich blijft het allemaal keurig binnen de hair/melodicrock lijntjes. Het debuut van Winger is trouwens echt wel een knaller van een album vind ik. Deze Better days comin' doet me dan weer net wat minder eerlijk gezegd. Het album hiervoor (Karma) vind ik een stukkie beter. Minder 'het ene oor in het andere oor uit' nummers.

Deze plaat maakt grote kans op mijn plaat van 2014 te worden.
In elk geval staat deze in de top 10.

Ever Wonder is zeker een top10 kandidaat voor mooiste songs van 2014

Wat is dit toch een heerlijk album. De heren van Winger hebben bij mij altijd een potje kunnen breken. Waar op de eerste twee albums de mannen duidelijk mikken op het 'grote' publiek schrikken de bakvisjes zich een hoedje als ze plaat nummer drie in de cd lade schuiven. Pull is serieus, hard en een stap vooruit in de muzikale ontwikkeling van de band. Dit geldt ook deze schijf, Better Days Comin' is namelijk een heerlijk album en (bijna vanzelfsprekend) door Frontiers Records uitgebracht. Het lijkt wel of de heren hun muze hebben gevonden, er wordt op een hoog niveau gemusiceerd. Queen Babilon en Better Days Comin hebben een heerlijke groove, Rat Race doet zijn naam eer aan en met Ever Wonder hebben de mannen hun beste ballad (tot nu toe) geschreven. Tegen het einde van het album kakt het niveau een beetje in maar dat mag de pret niet drukken. Hopelijk weten de heren dit niveau vast te houden.

Voorganger Karma bleek een schot in de roos en heeft stiekem een plek in mijn persoonlijke top 10 veroverd. Werkelijk geen slechte song op te vinden. Better Days Comin' is alweer zeven jaar oud (kom op heren, een beetje vaart met die nieuwe worp). Ook deze plaat klinkt als een klok, daar moet je het label Frontiers Records de credits voor geven, daar wordt niet op bespaard. De eerste helft van de schijf is energiek en is wat ruiger van aard. Queen Babylon en de titelsong vallen op, riffs en een groove waar men een boom me kan omzagen, zo blief ik ze graag. De tweede helft van het album is wat rijker gearrangeerd, waarbij Kip's voorliefde voor klassieke muziek en orkestrale elementen boven komt drijven. Met name Ever Wonder is van een schoonheid, weliswaar een ballad maar wel een van de buitencategorie. So Long China pakt mij ook in. Het is jammer dat de vocalen van Kip vervormd zijn in Storm in Me - ik heb dit trucje nooit op waarde kunnen schatten - het komt afstandelijk over. Out of This World is groots en bombastisch maar dreutelt nog 2,5 minuut door en dat doet afbreuk aan de track. Zo vormt Better Days Comin' een fijne opvolger van Karma maar is de plaat net niet over de hele linie even sterk. Dat mag de pret overigens niet drukken. Een gemiddelde band die ook dit genre actief is kan alleen maar dromen van een dergelijk hoog niveau.

Eindstand:

1. Karma
2. In the Heart of the Young
3. Better Days Comin'
4. Pull
5. Winger
6. IV

Beetje flauw album, dat zowel qua songmateriaal als productie tegenvalt. Vooral de eerste paar nummers zijn beneden peil, met het feest-achtige titelnummer als absoluut dieptepunt. Dat moet wel het slechtste nummer zijn dat Winger ooit op plaat heeft gezet. Vanaf het stevige Storm In Me wordt het allemaal wat beter, maar tegen die tijd is het album al bijna afgelopen.

De titelsongs is inderdaad nogal melig. Het niveau van Karma wordt sowieso op deze plaat niet behaald. Ik vind de productie ook iets minder vet. Overigens is het alsnog een erg goede productie waar de dikke gitaarriffs iets minder dik in de mix staan, zodat je de basgitaar wat beter hoort.

Nog steeds maakt Winger hier een mix van heavy hardrock en lightmetal, maar qua songwriting vind ik het over het algemeen minder sterk dan Karma, en kent deze plaat meer momenten dat ik de skiptoets indruk.

Dat de plaat slecht begint, ben ik het niet mee eens, want met name Queen Babylon en Rat Race vind ik ijzersterke songs.