Freudiana - Freudiana (1990)

Na Gaudi (1987) was het met de jaarlijkse releases van The Alan Parsons Project, waaraan we gewend geraakt waren, gedaan. Waarschijnlijk rommelde het al wat langer tussen de twee voormannen Eric Woolfson en Alan Parsons. Woolfson wilde iets met een theaterproject doen. Parsons, die zich vooral in de studio in zijn element voelde, zag daar niet veel in. Commerciële motieven speelden ongetwijfeld ook een rol. In de jaren ‘80 had The Project een succesformule gekend en hoewel op thema’s gestoeld, gingen de albums, inhoudelijk niet heel diep, maar verkochten als warme broodjes. Woolfson wilde meer. Maar theater is ook een risico. Hoge kosten die niet terugverdiend worden als een productie flopt. Creatief op hoog niveau, bijna bezeten van zijn onderwerp, ontwierp hij dit Freudiana-project. Alan Parsons twijfelde, maar wilde zich nog wel als producer aan dit album verbinden en zorgde voor een knappe typische Parsons-instrumental: Beyond the Pleasure Principle.

Muzikaal bouwt dit album toch wel in grote lijnen op de bekende APP albums voort. Bewijs te meer dat Eric Woolfson voor de meeste ingrediënten zorgde. Daarmee niets afdoend aan het herkenbare productiewerk van heer Parsons. Die twee samen, dat werkte toch jarenlang heel goed.
De lengte van 75 minuten (tweemaal zoveel als een gemiddeld APP-album) is wel even wennen. Er wordt een verhaal verteld in meerdere lagen en stijlen. Als het een beetje de musical-kant opgaat (met name de nummers met The Flying Pickets) vind ik dat prima, maar het past niet helemaal bij de meer rock-gerichte nummers. Contrasten die wat incasseringsvermogen vragen van de luie luisteraar. Zo’n luie plaatjesdraaier ben ik misschien zelf ook wel. Een selectie, ingekort tot 45 minuten, had ik ook prima gevonden. Foei, dat neem ik terug. Op het puntje van de stoel dus! En dan hoor je ook een geweldig stuk kwaliteit langskomen. Alweer uitroepteken: !

Eric Woolfson heeft een wat lijzige, onderkoelde stem en een heel album met deze zanger zou geen juiste beslissing geweest zijn. Daarom ben ik blij met o.a. Leo Sayer, Kiki Dee, Graham Dye, Eric Stewart en John Miles. Ook bij de APP-albums geen onbekende medewerkers.
Een prachtige productie. En waar Parsons al bang voor was: verkopen deed het niet echt. Maar wat een eeuwig standbeeld voor deze grote Schot Eric Woolfson. Zijn meesterwerk.