Freudiana - Freudiana (1990)

Een andere alternatieve artiestnaam voor Freudiana is Eric Woolfson. Op één nummer na heeft hij alles geschreven voor dit prachtige album. Eric Woolfson en Alan Parsons vormden de spil van Alan Parsons Project. Nadat de samenwerking tussen beide stopte, hield ook Alan Parsons Project op te bestaan. Alan Parsons maakte daarna met m.n. Stuart Elliot en Ian Bairnson nog verschillende albums: Try Anyhting Once, On Air en The Time Machine. In 2004 maakte hij het meer elektronische 'A Valid Path'. Eric Woolfson ging zich meer richten op musicals: Freudiana (in Wenen: zie ook in Musicmeter -> Freudiana, Deutsche Orginalaufnahme), Gaudi, Gambler en in 2003 nog Poe. Nu schijnt hij bezig te zijn met een musical over en voor Korea.

Ik ken van dit album de eerste 2 nummers. Allemachtig! Wat een geweldige muziek! Dit is echt iets waar ik bijna sprakeloos van ben...

Ik ga nog niet stemmen, want verder ken ik nog niets van dit album.

Jaap, de eerste 2 nummers zijn nogal in de APP-stijl. Daarna is het vooral ook een muzikale vertaling van het werk van Sigmund Freud. En omdat het om de soms wat vreemde menselijke geest gaat, zijn sommige nummers zoals Funny You Should Say That wel wat wennen. Ik vind het echter een geniaal meesterwerk van met name Eric Woolfson. Staat dan ook mijn top 10 en zal er nooit meer uit gaan!
Aan Freudiana hebben - naast de APP-leden - veel gastmusici uit verschillende genres meegedaan: Graham Dye, The Flying Pickets, Kiki Dee, Eric Stewart, Frankie Howerd, Marti Webb, Gary Howard, Chris Rainbow en John Miles. Alan Parsons heeft Beyond the Pleasure Principle geschreven. De rest is door Eric Woolfson geschreven.

Verhoogt naar 4,5*, ondanks dat het na nr. 12 wel allemaal wat minder wordt. 1 t/m 11 is zeker 5 sterren waard!

Beste nummers: eigenlijk te veel om op te noemen; 3,4,6,7 zijn wel de beste, maar steken niet zo gek veel boven de andere, ook zeer goede nummer uit.

De eerste 2 nummers zijn voor mij het mooist en het middenstuk het minst.

Prima conceptalbum van voornamelijk Eric Wolfson.Prachtig verwoord in songs die het thema ook benaderen en daardoor ook zijn gevangen in het juiste muzikale frame.Het titelstuk is een klassiek APP nummer en Little Hans lijkt wel een song van The Beatles.Het middenstuk is degelijk zonder echte uitschieters.Dan komt de voor mij mooiste song van het album Upper Me .Ogenschijnlijk heel simpel ,maar vaak is eenvoud de kracht van een mooi nummer.De afsluiter There But For The Grace Of God is een beetje over de top,maar na zoveels moois is dat best te behapstukken.

Dit album is een prachtig muziekdocument waar de maker zich overtreft. Bij mij viel het kwartje pas na een paar luisterbeurten dan ga je ook steeds meer horen.Gevarieerd muziekstijlen komen in rap tempo voorbij. Orkesten of vocaal klinkt allemaal nivo conservatorium. Eric Woolfson verwacht ook niets minder..Als je van APP houdt is dit zeker een aanrader en mag niet ontbreken in je collectie.

Bedankt DikkeDarm, deze cd lag bij mij al een hele tijd "stof te happen" in de kast. Geweldig mooie cd van Eric Woolfson en Alan Parsons. Far Away van de Flying Pickets is mijn lievelingsnummer, maar eigenlijk is ieder nummer van uitzonderlijke klasse. Ik ga deze weer eens meer afspelen.

En jij maakt mij blij want ik zit nu de Eels te beluisteren (komt uit jou top 10) en zo kom je telkens weer pareltjes tegen

Een mooi album, vooral de titeltrack, met de ruimtelijke pianoklanken. Moet dit album nodig weer eens beluisteren

Ik heb hem nu eindelijk eens voor het eerst in 20 jaar gehoord. Geef nog geen stem maar vind het minimaal uitkomen op 4****.

Het is echt prachtig, een waardevolle, theatrale opvolger van het drie jaar eerder verschenen Gaudi van het Alan Parsons project. Ik weet niet waarom ik het niet eerder heb geluisterd, misschien irritatie vanwege het opheffen van The Alan Parsons project. Door het latere solo-werk van Woolfson had ik mij wel voorgenomen eens deze cd te kopen.

Iemand moet mij toch eens uitleggen. Thema, songs, zang: Eric Woolfson. Productie, keyboards: Alan Parsons. Verdere vocalen o.a. Graham Dye, Chris Rainbow en John Miles.

Drums: Stuart Elliot. Guitars: Ian Bairnson. Orchestra arranged and conducted by Andrew Powell.

Er doen uiteraard veel meer muzikanten aan mee (beroemde, zoals Eric Stewart, Leo Sayer, Kiki Dee) en er is 3 jaar aan gewerkt.

Waar ging het mis?
Wanneer werd besloten dat het geen nieuw album werd van The Alan Parsons project? Waarom leidde Freudiana tot de verwijdering tussen Parsons en Woolfson, dusdanig dat ze nooit meer hebben samengewerkt?

Je kunt inderdaad horen dat een begeesterde Woolfson Het Project in een andere (wat theatralere dus) richting wilde krijgen. Een te prijzen kritische kijk op het eigen, eerdere werk. Wilde hij een andere bandnaam die ook hem meer eer zou aandoen?

Er is haast een eigen musical te maken over de in mijn ogen oorspronkelijk ééneiige tweeling Parsons/Woolfson. The Rise and fall of the House of Usher is er nog niets bij.....(wordt vervolgd na meerdere luisterbeurten)

Interessant en boeiend luisterspektakel over een van de baanbrekendste ''zieleknijpers'' - de grondlegger van de moderne psychologie - die de beschaving heeft gekend. En inderdaad, Eric Woolfson heeft hier een diepgaande studie aan gewijd. Hier zitten dan ook alle bekende personen en thema's in verwerkt. Afwisselend herkenbare APP composities met hoorspelachige intervallen. Het geheel heeft een enorme diepgang en is ronduit geniaal en indrukwekkend te noemen. De afsluiter......... kippevel.

Achteraf is de breuk tussen Woolfson en Parsons dan ook niet verwonderlijk als beide ''personalities'' zich genoodzaakt zien hun eigen richting te zoeken. Parsons als technicus/producent met de gouden oren en de voormalige advocaat Woolfson als de erudiete conceptbedenker.

Ik blijf dit een indrukwekkende prestatie vinden op het hoogste nivo. Het raakt de ziel. Zelfs met Poe zou Woolfson dit voor mij niet meer overtreffen. Dat het album en de musical geen kaskrakers waren destijds is ook al niet verwonderlijk. Dit is in principe zware kost en slechts besteed aan de Freudkenners die dit op juiste waarde weten te schatten en degenen die er meer over willen weten. Kom daar nog maar eens om in deze moderne tijden......

.....ja, dat is waar.

Aan de andere kant, dat heb ik me ook zitten afvragen, is het voor de muziek wel of niet noodzakelijk dat je de (volledige) achtergrond van Freud kent? Of althans een beetje?

Ik vind het wel een goed eh....Project om de oude groepsnaam dan maar weg te laten. Maar ik geloof ook wel dat de roeping van Woolfson een belangrijke is geweest in het genre. Ik vind overigens zowel het Poe album van The Alan Parsons project aan de ene kant als het theatrale Poe vervolg door Eric Woolfson aan de andere kant, net even wat beter dan Freudiana.

Beiden tonen meer eenheid en klinken ook als zondanig. Bij Freudiana heb ik wel een paar skipnummers. Niet in de laatste plaats omdat het natuurlijk een hele zit is.

Maar een gewaagde stap in de ontwikkeling van Woolfson, die begonnen is bij Freudiana. Jammer dat hij niet het succes mocht kennen van het oude Alan Parsons Project.

Poe en Freud zijn daarbij ook thema's die je afzonderlijk van elkaar moet beoordelen... Als Poe (geniale malloot als hij tenslotte was) Freud wat eerder was tegengekomen was hij waarschijnlijk als schrijver wel altijd onbekend gebleven en zou een criterium kunnen zijn. Maar als zodanig zijn beide projecten even interessant natuurlijk, zij het dat Poe wat meer tot de verbeelding spreekt en Freud daar eigenlijk korte metten mee maakt. Eigenlijk boeit me dat laatste dan net ff iets meer maar da's gewoon mijn persoonlijke voorkeur, meer niet.

Wat ben ik blij dat ik deze cd heb echt briliante muziek is dit.

Goh, deze was ik bijna vergeten. De voorbode van de verziekte samenwerking tussen Eric Woolfson en Alan Parsons.
Ik heb het toen wel beluistert, maar knapte wat af op het hoge musical gehalte.
Net even te zoet en te gstroomlijnd. Verveling sloeg een beetje toe en dat moeten we niet hebben natuurlijk.
Ik zal 'm toch weer eens beet pakken, maar geloof niet dat het mij nog aanspreekt.
Ik vind de Parsons periode ( al is dat hier niet helemaal meer aan de orde) rond deze periode sowieso niet echt meer heel boeiend.
Geen cijfer dus, ik kan me er nog te weinig van herinneren daarvoor.

Dat gaat dan heel erg meevallen, het is een prachtig album.

Woolfson en Parsons zijn na dit album uit elkaar gegaan, de naam Parsons werd aan dit 'project' niet meer gegeven.

Woolfson wilde meer deze muzikale richting inslaan, Parsons niet.
De laatste was echter wel vergeten dat Woolfson de man van de creatieve ideëen en het schrijven van composities binnen The Alan Parsons Project was. Parsons was vooral producer.

En vervolgens heeft Woolfson nog wel een paar prachtige dingen gedaan (vaak moeilijk aan te komen of anders voor veel geld), iets dat ik niet kan zeggen van Alan Parsons solo.

Prachtig album dat muzikaal wat haaks staat op het meer gedateerde geluid van Stereotomy en Gaudi. Ja, ik schaar dit in onze cd-verzameling bij The Alan Parsons Project, want dat is het behalve van naam. Ik ben niet zo van de literatuur (heb daar geen tijd voor), dus heel veel over Freud weet ik niet, maar muzikaal bezien wordt hier een puik visitekaartje afgeleverd in min of meer dezelfde stijl als Tales Of Mystery And Imagination.
Het vervolg daarop, Poe van Eric Woolfson, is ook een aanrader als je hiervan houd.

Voor deze cd moet je eigenlijk bij de Duitse Ebay zijn (Ebay.de), daar haal ik dit soort oudere cd's wel eens vandaan. De cd is volgens mij officieel niet meer te krijgen, maar daarop vind je nog wel exemplaren voor een redelijke prijs.

Mooie ontdekking uit de progladder. Erg gevarieerde rockopera met goede rechttoerechtaannummers als I Am A Mirror en Upper Me, musicalachtige ballads en verrassende nummers als het geweldige Funny You Should Say That.

Er staan verschillende prachtige werken op dit album, hele mooie popsongs. Om je vingers bij af te likken zo mooi. Als Freudiana alleen maar uit dit soort liedjes had bestaan, zoals Little Hans en Destiny, om er maar een paar te noemen, dan had ik dit album 4,5 gegeven. Echter...de musicalkant van dit album vind ik maar niks. "Funny you should say that"...bah, dat brengt het voor mij het album wel een heel eind omlaag. Toegegeven, je moet er van houden, van musicals. Ik krijg er altijd spontaan uitslag van en moet dan denken aan "the sound of music", een der grootste gruwels allertijden...
Maar goed, diverse nummers op Freudiana laten horen dat er bijzonder mooie liedjes gemaakt kunnen worden.

Dat was dan ook de oorzaak van de split tussen Parsons en Woolfson. Freudiana en Poe waren op zich al musicals die als zodanig ook op de planken werden gebracht. Kan er op zn tijd best van genieten ook al moet je er inderdaad voor in de stemming zijn. De thema's zijn gelukkig aanzienlijk boeiender dan die van The Sound Of Music.

geweldig album, vooral de musicalachtige nummers stuwen dit album naar ongekende hoogte.

Hè, die vind ik nou juist de dealbreakers op dit album. Begrijp me goed, ik heb waardering voor de richting die Eric Woolfson op wilde, en die tegelijkertijd de breuk tussen hem en Alan Parsons inluidde, maar ik vind nummers als het geforceerd grappige Funny you should say that en het weliswaar goed opgezette, maar nogal operateske No one loves you better than me gewoon niet zo passen bij de meer rechttoe-rechtaan benadering van uitstekende songs als I am a mirror en You're on your own. Maar ik houd gewoon ook niet zo van dat maniëristische dat veel musicalsongs kenmerkt.

Ik beluisterde dit album eerder deze wee weer eens integraal en ik moet zeggen: het merendeel van de songs, ja, ook de wat meer theatrale nummers, is van uitstekend tot ongekend hoog niveau. Ik ben ook blij dat de enige bestaande popsong die mijn voornaam in de titel draagt, ook een geweldig nummer blijkt te zijn. Nogal Beatle-esque, zoals Twinpeaks hierboven terecht opmerkt, maar wát een song.

Revisionisme werkt in de praktijk nooit natuurlijk, maar ik zou me zo kunnen voorstellen dat, als dit album beperkt was gebleven tot de nummers in de vertrouwde APP-stijl - en dan houd je per saldo nog altijd een heel behoorlijke speelduur over - het een van de beste albums van het Project geweest had kunnen zijn. Het album is een beetje ondergesneeuwd door de tijd - het is ook niet meer officieel leverbaar, zie ik ook - en dat komt hoogstwaarschijnlijk doordat het project een eenmalige groepsnaam meekreeg, gelijkluidend aan de albumtitel. Anders had het zeker tot de core-albums van The Alan Parsons Project behoord.

Dat zou dan weer niet terecht geweest zijn, want dit is, afgezien van de productie en de medewerking van veel vertrouwde namen, toch vooral het kindje van Eric Woolfson, die natuurlijk ook op voorgaande APP-albums een veel grotere inbreng had dan de naam van het Project rechtvaardigt. Gedurfd in opzet, zowel qua thema als muzikale aanpak, en door de hier en daar wat al te theatrale aanpak iets te wisselvallig, maar door de kwaliteit van de meeste songs wat mij betreft nog steeds goed voor vier sterren. En o ja, wat een geweldige geluidskwaliteit ook.

Na Gaudi (1987) was het met de jaarlijkse releases van The Alan Parsons Project, waaraan we gewend geraakt waren, gedaan. Waarschijnlijk rommelde het al wat langer tussen de twee voormannen Eric Woolfson en Alan Parsons. Woolfson wilde iets met een theaterproject doen. Parsons, die zich vooral in de studio in zijn element voelde, zag daar niet veel in. Commerciële motieven speelden ongetwijfeld ook een rol. In de jaren ‘80 had The Project een succesformule gekend en hoewel op thema’s gestoeld, gingen de albums, inhoudelijk niet heel diep, maar verkochten als warme broodjes. Woolfson wilde meer. Maar theater is ook een risico. Hoge kosten die niet terugverdiend worden als een productie flopt. Creatief op hoog niveau, bijna bezeten van zijn onderwerp, ontwierp hij dit Freudiana-project. Alan Parsons twijfelde, maar wilde zich nog wel als producer aan dit album verbinden en zorgde voor een knappe typische Parsons-instrumental: Beyond the Pleasure Principle.

Muzikaal bouwt dit album toch wel in grote lijnen op de bekende APP albums voort. Bewijs te meer dat Eric Woolfson voor de meeste ingrediënten zorgde. Daarmee niets afdoend aan het herkenbare productiewerk van heer Parsons. Die twee samen, dat werkte toch jarenlang heel goed.
De lengte van 75 minuten (tweemaal zoveel als een gemiddeld APP-album) is wel even wennen. Er wordt een verhaal verteld in meerdere lagen en stijlen. Als het een beetje de musical-kant opgaat (met name de nummers met The Flying Pickets) vind ik dat prima, maar het past niet helemaal bij de meer rock-gerichte nummers. Contrasten die wat incasseringsvermogen vragen van de luie luisteraar. Zo’n luie plaatjesdraaier ben ik misschien zelf ook wel. Een selectie, ingekort tot 45 minuten, had ik ook prima gevonden. Foei, dat neem ik terug. Op het puntje van de stoel dus! En dan hoor je ook een geweldig stuk kwaliteit langskomen. Alweer uitroepteken: !

Eric Woolfson heeft een wat lijzige, onderkoelde stem en een heel album met deze zanger zou geen juiste beslissing geweest zijn. Daarom ben ik blij met o.a. Leo Sayer, Kiki Dee, Graham Dye, Eric Stewart en John Miles. Ook bij de APP-albums geen onbekende medewerkers.
Een prachtige productie. En waar Parsons al bang voor was: verkopen deed het niet echt. Maar wat een eeuwig standbeeld voor deze grote Schot Eric Woolfson. Zijn meesterwerk.