Army of the Pharaohs - In Death Reborn (2014)

Jammer, de rappers zijn echt weer in vorm (Vinnie Paz en Reef the Lost Cauze met name blinken echt uit) maar de beats zijn flinke tegenvallers. Op een enkele beat na klinkt het eentonig en wat saai. Daardoor komt de ideale AOtP-sfeer maar niet bovendrijven.

Hopelijk maken ze, in deze vorm, eens een album met Mr. Green. Dan krijg je meteen de beste plaat van de heren voorgeschoteld.

Ik kreeg stiekem juist kippenvel van die bassline van #1, lekker grimmig.

Ja, ik vind dat ook gewoon nog steeds vet.

Sterker nog: ik denk dat ik het één van de beter beats vind, want over het algemeen ben ik over dat aspect niet zo tevreden, ze komen vaak onnodig chaotisch over. Ook niet alle refreintjes vind ik even tof, van dat gejammer als op Azreal word ik bijvoorbeeld bepaald niet blij. De rappers zijn gewoon weer lekker bezig, inderdaad maar neem nu Celph Titled, nog altijd een baas: die komt totaal niet tot zijn recht, voor mijn gevoel. Toch jammer, er had denk ik wel wat meer ingezeten. En ook al verwachtte ik geen album van het jaar, om het eufemistisch te zeggen, ik ben toch wel een beetje teleurgesteld. Zielig, hè?

EDIT: Nu ik de rappers tekeer hoor gaan op Curse of the Pharaohs weet ik eigenlijk wel zeker dat ik dat op dit moment de beste track van de plaat vind. Met schot. Die bas is juist briljant. Jullie weten niks. Nee, maar serieus, wat is er dan zo erg aan?

Dat als je hem op een goede installatie afspeelt de bas erg onaangenaam voor je oren is.

Hm, daar heb ik dan geen last van. Maar ik luister vast wel meer dat jij onaangenaam voor de oren vind.

Ik ga toch voor een 4, de heren als collectief vind ik leuker om naar te luisteren dan solo.. Hierbij reken ik Celph niet mee ten eerste omdat hij feitelijk maar 1 soloplaat heeft en ten tweede omdat het een baas is.

Dit album heeft echt weer die groepscohesie, gewoon een dope album.

Die groepscohesie vind ik juist ontbreken, maar verder moet ik zeggen dat ik lichtelijk verrast ben. Niet dat de muziek echt verrassend is, maar het album klinkt beter dan ik had verwacht. Productioneel blijft het matig, maar het is net voldoende om de rappers, die stuk voor stuk lekker op dreef zijn, te ondersteunen. Een voldoende(tje) is wel op z'n plaats.

Ik merk trouwens niet van die slechte bas, behalve bij het eerste nummer. Maar ik neem aan dat dit de bedoeling was van meneer Blastah. Misschien heeft Rob per ongeluk het rode draadje op het groene draadje aangesloten i.p.v. het bruine draadje?

Rob doelde op het eerste nummer, volgens mij

Ja.

Dat eerste nummer is echt geweldig! Heb nu meerdere nummers gehoord alleen geen idee welke nou goed was want ondertussen ben ik bezig.

Ik speel altijd al mijn muziek af met mijn mobiel. Nee, niet met koptelefoon maar uit de speakers, zo kan je het meest genieten. Ik raad het je vooral aan om dat in de bus te doen, dan voel je de spanning meer.

Ik denk dat de omstanders niet blij zijn als ik uit de speakers van de bus een AOtP-nummer draai.

God Particle (Mr. Green Remix)

Die remix is al een stuk beter!
Toch jammer van de gerecyclede teksten... Diepgang hoeft niet natuurlijk, maar altijd hetzelfde is dan toch weer het andere uiterste.

grappig dat deze cover iets weg heeft van die van Pharoahe Monch, what's in a name?

Ik ben geen geregelde hip-hop\rap luisteraar (meer) maar vind dit erg lekker, diepe lage bassen en fijne flow in de raps. Voor iemand die in jaren 90 Gangstarap (Geto Boys, Tupac, Ice-T enz.) is blijven hangen is dit ouderwets goed.

Best een aardig album. De rappers doen het allemaal behoorlijk goed eigenlijk, met name Reef (DIe je te weinig hoort helaas) en Celph. Zijn ook altijd wel mijn favorieten van AOTP. De beats zijn alleen lang niet zo goed als die op de eerste twee platen en de uitschieters op de derde, bovendien staat er zelfs één afgrijselijke beat op (Curse Of The Pharoahs). Niet om aan te horen. De drie voorgangers begonnen juist allemaal heel sterk, hier trappen ze af met de zwakste track. Op deze track na is het allemaal best aardig, alleen mis ik een track als Seven, Battle Cry of Agony Fires. Een echte uitschieter dus.

De beats op dit album zijn bij vlagen irritant en eentonig.
- C-Lance verpest ook elk Madchild album
- Apathy zijn eigen productie(Headless ritual) past veel beter in de AOTP stijl.
- Mr. Green is inderdaad een fijne producer

Qua raps zit het weer goed in elkaar.

Als fan en eigenaar van elk album(solo, collab & features) vind ik dit toch wel tegenvallen, het laatste Demigodz album was velen malen beter!

Als schrale troost(Vanderslice) een ECHTE banger;
YouTube - Vanderslice Beats: Merkules Ft Apathy & Celph Titled - Bottom Line

Eens met Rob. Zonde van alle gare spookhuis beats.

Wat saai. Fuck dit en Fuck dat. Daarom vind ik dit soort rap gewoon niet goed. Maar dat is persoonlijk. Gewoon niet mijn smaak, Ga daarom ook een punten geven.

Dat was letterlijk mijn gezicht tijdens de eerste luisterbeurt. Ik kon haast niet geloven dat de heren van AotP voor dit soort kleurloze, nietszeggende (af en toe slecht afgemixte) producties hadden gekozen. Dat de raps goed waren deed daar niets aan af. Gelukkig beviel de tweede luisterbeurt al een stuk beter; ik wist immers dat ik geen keiharde hardcore-plaat meer hoefde te verwachten. Echte uitschieters, al helemaal voor AotP-begrippen, staan er niet op, maar het luistert wel goed weg. Bovendien hebben de beste rappers van de groep bij vlagen het grootste aandeel. Het voelt qua raps wel iets minder als een Pharaoh-album aan (hoeft niet per se negatief te zijn), maar dat komt omdat rappers als Demoz, Doap Nixon, King Syze en King Magnetic minimaal aanwezig zijn (één verse per rapper) en de genoemde mannen toch duidelijk een groot aandeel hadden in de twee albums hiervoor. Anyway, ik ben nog steeds teleurgesteld, maar wellicht moet ik maar geen verwachtingen meer hebben voor een AotP-album. Zeker niet als ze voor dit soort producties kiezen. Hopelijk heeft het album dat in november uit moet komen weer een sound als de eerste drie albums, maar ik vrees van niet.

3*

Het rap-collectief klinkt weer even stoer als altijd, maar qua vette beats en memorabele tracks stelt dit vierde album enigzins teleur. Ik vind de muziek van deze band altijd het beste werken op die momenten dat bombast en een dreigende sfeer hand in hand gaan, maar dat gebeurt hier gewoonweg te weinig. Men heeft teveel kwaliteit in huis om echt in negatieve zin over de schreef te gaan, maar hier had wel wat meer ingezeten.

Ondertussen is Curse of the Pharaohs werkelijk het enige nummer dat ik nog weleens luister van dit album. Met veel plezier, trouwens: dikke track. Jawel, juist dankzij die bas. Dat wilde ik graag nog eens herhalen