Shakira - Shakira. (2014)

7 luisterbeurten verder en de indrukken van dit album begint langzaam te bezinken.

Zo'n 3,5 jaar na 'Sale el Sol' is er dus een nieuwe van Shakira, bij een nieuw label, onder nieuw management, een kersverse moeder en verhuisd naar Barcelona. Herhaaldelijk uitgesteld vanwege al deze zaken en waarschijnlijk nog wel meer dan dat. Dat vorige album kwam aan het einde van een moeilijke tijd voor haar en dat leverde voor de fans een prachtig positief album op. Als tussendoortje kwam daarna 'Live From Paris' uit wat een leuk aandenken opleverde voor degene die bij één van de concerten was, daarna werd het stil. Al zou zijzelf wel tussen alles door verder geschreven hebben aan nummers.

Toen ik hoorde dat Shakira bij Jay-Z's Roc Nation management kwam was ik bang dat het nieuwe album zwaar beïnvloed zou worden door R&B, geen kwaad woord of dat management maar ik ben niet zo'n fan van R&B. Die invloed is hier niet terug te vinden anders dan in de wat vlakke productie. Om Shakira te parafraseren 'er is geen algemeen thema', het album komt ook op mij over als een samenraapsel. Shakira op automatische piloot? of laat ze de teugels vieren, of meer waarschijnlijk, even andere prioriteiten heeft.

Eigenlijk mag je dit album niet vergelijken met de voornamelijk Spaanstalige juweeltjes van 'Pies Descalzos', '¿Dónde Están los Ladrones?', 'Loba/She Wolf' of 'Sale el Sol'. Maar wel met 'Laundry Service' en 'Oral Fixation Vol. 2' die voornamelijk Engelstalig zijn en mijn inziens minder zijn. Ik zie dit dan ook als poging 3 om de Anglofiele naties (met name de VS) mee te bestormen.

Met al het mooie in haar privéleven zou je niet verwachten dat de helft van dit album lijkt over een ex-geliefde te gaan. De thema's in vele songs lijken juist te komen uit de periode voor 'Sale el Sol' over het einde van een moeilijke relatie. Daar heeft men een positieve draai aan weten te geven maar voelen vlak of afstandelijk aan. Alsof Shakira niet 100% geeft ondanks dat ik haar kan horen spelen en zingen. Er zijn ook heel veel externe schrijvers die meewerkten en mogelijk dat dit daarom veel minder vertrouwd aanvoelt. Ik ben nooit een echte fan geweest van de albums waar Engels domineert, slecht zijn ze niet maar de Spaanstalige songs klinken gewoon warmer of oprechter.

De 2 Deluxe uitvoeringen tellen een cover van Sau 'Boig per tu' in Catalaans en Spaanse versie (er schijnt ook een Engels versie te zijn). Alsmede het nummer Chasing Shadowns (van Sia) wat volgens mij het eerste nummer is waar Shakira geheel niet aan meegeschreven heeft dat op album verschijnt. Vreemd genoeg zijn het juist de nummers die atypisch Shakira zijn die me het meest bevallen, zoals Empire (die me aan Coldplay doet denken), Chasing Shadows en Loca Por Ti.

Dare (La La La) klinkt levendiger in de Spaanse/Portugese versie dan de Engelse versie waarmee het album opent. Het bubblegum pop lied is bedoelt voor de 'mundial' Brasil 2014 en misschien wel de reden waarom het album juist nu uitgebracht werd. In de video met commentaar van Shakira over waar de nummers over gaan komt ze over als iemand die een moeilijke bevalling heeft gehad. Ik had hem achteraf liever niet gezien want sommige nummers roepen bij mij heel andere gevoelens op dan zij zegt dat ze hebben. Ach, zouden musici überhaupt uitleg van hun nummers moeten geven?

In 'Medicine' wat een goed Latin power duet had kunnen zijn ware het niet dat ik me Shakira met een fles Whiskey kan voorstellen. Dat soort zinnetjes storen me, evenals het naar Avril Lavigne's 'Sk8er Boi' ruikende 'Spotlight'. 'Broken record' heeft dan dit irritante zinnetje "And I've told you 700 times", echt? Ja, het is origineler dan 'oh so many times' maar het stoort me.

'You don't care about me' (herinneringen aan Micheal Jackson komen boven) is op zich mooi maar het komt erg confronterend over, het klinkt als of Shakira een brief van haar ex omgevormd heeft tot een song alleen dan klinkt het logisch voor mij. Misschien is het meer bedoelt voor vrouwelijke fans? Hetzelfde geldt voor 'Cut Me Deep', is een goed nummer maar wederom alleen als een reactie op die brief van die ex. Hetzelfde geldt voor Can't Remember to forget you / Nunca Me Acuerdo de olvidarte. Tel daar 'Broken Record' en 'Medicine' op en ik ervaar dat als een half album over een ex. Komt minder positief over maar kan aan mij liggen.

'That way' zou een prachtige afsluiter kunnen zijn rond een mooie piano loop maar het is de loop klinkt niet natuurlijk en meer als iets dat blijft hangen. Had liever een echte pianist gehoord die iets minder nauwkeurig die loop speelt maar wel met meer gevoel.

Gelukkig is Shakira's mooie stem gebleven en er mijn meer dan genoeg dingen om van te genieten maar bekruipt het gevoel dat er meer in had gezeten en dat is jammer. Ik kan naar dit album luisteren en genieten van wat wel mooi is maar misschien had ze eerst een EP moeten uitbrengen en dat dan 4 maanden extra nemen om betere songs te vinden.